ترافیک کاندیداها در گردنه انتخابات
هنوز فضای جامعه آرایش انتخاباتی به خود نگرفته، هنوز کارناوالها و میتینگها، بیلبوردها و تراکتها، فضای شهر را رنگارنگ نکردهاند اما تا چند ماه دیگر یازدهمین دوره انتخابات ریاستجمهوری برگزار خواهد شد و بیگمان این روزها و لحظهها نیز به طرفهالعینی پایان میپذیرند و کارزار انتخابات به نقطه غایی خود خواهد رسید. سیاسیون بیکار ننشستهاند و نظارهگر عبور فرصتها نیستند،
به گزارش افکارنیوز، آرمان نوشت: آنان بسیار پیشتر از این، چانهزنی و تبادلنظر را آغاز کردهاند و بهنظر میرسد که برخی نیز هسته اولیه ستادهای انتخاباتی خود را بهراه انداختهاند. فعالیت پیشاانتخاباتی در کشور ما به شکل مالوف برآمده از جبهههای انتخاباتی و تشکلهایی است که در آستانه انتخابات شکل میگیرند و بهواسطه این بروز و ظهور آنی، پیچیدگیهایی بر این فرآیند مستتر است و تشخیص چینش و آرایش جبهههای انتخاباتی نیازمند مداقه فراوان است. نکته آنکه این مستوری خودبهخود توجهبرانگیز است و نگاه همگان را به آمد و شد فعالان سیاسی و
آرایش آنها در بزنگاه پیش رو معطوف میدارد و مردم منتظرند ببینند که این فعالان با چه چینشی پا به عرصه میگذارند. عرصه سیاسی این روزها متاثر از فعالیت سه طیف عمده شکل گرفته است. اگر تا دیروز جناح چپ و راست بهعنوان دو گروه عمده به بازیگری در فضای سیاسی میپرداختند اکنون طیف دولتیها نیز با انشقاقی که در اردوگاه اصولگرایی رخ داده به این جمع اضافه شده و بهواسطه قدرت اجرایی و امکاناتی که در دست دارند، یک نحله تاثیرگذار بهشمار میآیند. اکنون این مثلثسهضلعی هر کدام با عقبه و سابقهای مالوف به انتخابات پیش رو مینگرند و رقابت زیرپوستی آنها فضای
پیشاانتخاباتی را سامان میدهد.
اصولگرایان؛ یک اسم و چنددسته
اصولگرایان که در طول دهه گذشته پیروز تمامی رقابتهای انتخاباتی بودهاند، برای انتخابات پیش رو نیز خیز بلند خود را آغاز کردهاند اما تفاوت این دوره با ادوار گذشته آن است که این طیف با توجه به رویدادهای انتخابات مجلس نهم به چندگانگی رسیدهاند و بنابر شواهد حداقل در چند طیف مقابل هم آرایش میگیرند. اینبار دیگر راهکار ریشسفیدی و کدخدامنشی هم از همان بدو امر به فراموشی سپرده شده و اصولگرایان کارا نبودن آن را پذیرفتهاند. سنتیهای اصولگرایان همانند جمعیت موتلفه و جامعه روحانیت مبارز پس از چند سال عدم حضور با اتیکت و عنوان رسمی خود، اعلام کردهاند که در این
انتخابات حضور فعال و مستقل خود را با عنایت به توافقات جمعی پی خواهند گرفت. موتلفه از مدتها قبل گفته که با کاندیدای برنامهمحور به انتخابات خواهد آمد. افراد بسیاری بهعنوان کاندیداهای محتمل این جریان نامشان به میان آمده از حسن غفوریفرد تا علیاکبر ولایتی، آنان حتی نگاهی به علیاکبر ناطقنوری وآیتالله هاشمی دارند؛ دو چهرهای که به شکل رسمی گفتهاند تمایلی به حضور در انتخابات ندارند اما در فقدان حضور چهرههای شاخص، این دو مدنظر بسیاری از تشکلها و احزاب از طیفهای مختلف هستند. جامعه روحانیت به مصادیق وارد نشده اما بهنظر میرسد کاندیدای آنان
با چهرههای مورد وثوق رهروان همخوان باشد. طیف رهروان در مجلس بهعنوان فراگیرترین جریان حال حاضر اصولگرایی چندین شخصیت را در فهرست خود دارد. علی لاریجانی، شاخصترین فرد در این میانه است، از سوی دیگر با توجه به حضور لاریجانی در منصب ریاست مجلس و نیاز به حفظ این مسند با توجه به جایگاه مجلس نهم، بهنظر میرسد در غیاب لاریجانی، محمدرضا باهنر شانس بالایی برای معرفی از سوی این طیف داشته باشد. از طرف دیگر احتمال معرفی پورمحمدی یا حسن روحانی بهعنوان چهرههایی که در میان اصولگرایان سنتی و معتدل حامیانی دارند هم از سوی این اردوگاه غیرمحتمل نیست علاوه بر آنکه
نمیتوان از نام قالیباف هم به همین راحتیها گذر کرد و احتمال دارد در یک توافق تاکتیکی وی از سوی جریان رهروان یا جبهه پیروان امام و رهبری به این عرصه معرفی شود. در آنسوی جبههای که عنوان اصولگرایی را یدک میکشد، جبهه پایداری حضور دارد. تشکلی که این روزها زمزمه دوشاخه شدنش به دو طیف قم و تهران به گوش میرسد. بهنظر میرسد تنها کاندیدای مورد اجماع در این طیف غلامعلی حدادعادل باشد. فردی که در چند نحله دیگر اصولگرایی هم حامیانی دارد. بعد از حداد، از سعید جلیلی نیز بهعنوان کاندیدای مورد وثوق این طیف نام برده میشود. اما از طرف دیگر حامیان نزدیک به دولت در این
مجموعه به افرادی چون غلامحسین الهام و علی نیکزاد نیز تمایل دارند. نکته آنکه شنیدههای اخیر بر آغاز به فعالیت الهام گواهی میدهد.
اصلاحطلبان بهدنبال بستر مناسب
اگر رسانههای اصولگرا را رصد کنید، هفتهای نبوده که کاندیدایی از سوی این رسانهها بهعنوان نامزد جریان اصلاحات معرفی نشود و به فاصله چند روز بعد این اعلام حضورها مورد تکذیب شخص موصوف و جریان متبوع قرار نگیرد. اصلاحطلبان چندماهی هست که جلسات و گفتوگوها را درباره واکنش سنجیده و بههنگام آغاز کردهاند اما آنان بارها و بارها اعلام کردهاند که وارد مصادیق نشدهاند و به تحلیل اوضاع و شرایط مشغولاند. در این طیف نظرهای مختلفی وجود دارد؛ عدهای حضور در انتخابات را هدف غایی خود قرار دادهاند و جمع کثیری نیز معتقدند اگر فضای رقابتی مهیا باشد پا به این عرصه
خواهند گذاشت. در این میان نکته آن است که آنها برای حضور در عرصه انتخابات باید افرادی را معرفی کنند که شانس لازم را داشته باشند. عدهای از سیدمحمد خاتمی بهعنوان کاندیدای این طیف برای حضور در عرصه انتخابات نام میبرند اما وی بارها اعلام داشته که شخصا مایل نیست در انتخابات کاندیدا شود و بیشتر مایل است در نقش راهبری این جریان ایفای نقش کند. نام عبدالله نوری هم چندی مطرح شد. اینجاست که اصلاحطلبان دو راهبرد پیش رو دارند؛ یا با کاندیداهای کمترحاشیهداری چون محمدعلی نجفی یا اسحاق جهانگیری یا دیگر وزرای کابینه اصلاحات وارد عرصه انتخابات شوند که طبیعتا بهدلیل عدم
کاریزمای این افراد شانس کمی خواهند داشت، یا آنکه به سمت افراد شناختهشدهای بروند که امکان رد صلاحیت آنان وجود نداشته باشد. این استراتژی بر همپوشانی حداقلی اما راهبردی استوار است افرادی همچون حسن روحانی یا ناطقنوری از جمله این افرادند. البته آیتالله هاشمی در شرایط موجود حضورش غنیمت شمرده میشود اما وی اعلام داشته که به نقش مشورتی اکتفا میکند و ترجیح میدهد که در صورت حضور افراد شایسته، در کنار باشد و تجربیات گرانسنگ خود را دراختیار کاندیداهای جوانتر قرار دهد.
کاندیداهایی که قرار است دنبالهرو دولت باشند
احمدینژاد چندی پیش در مصاحبه تلویزیونی خود گفت: کی گفته سال پایانی دولت است؟ با نزدیکی به انتخابات ریاستجمهوری یکبار دیگر اذهان عمومی بهسوی همراهان نزدیک رئیسجمهوری و فعالیت آنان معطوف شده است. از یک طرف با توجه به اظهارات احمدینژاد عدهای از نمایندگان از اجرای مدل مدودف - پوتین سخن به میان آوردند اما بعید است که چنین مدلی در کشور ما قابل اجرا باشد و به نظر میرسد دولتیها در ورای جنجالها درباره یک فرد خاص در لفافه بهدنبال معرفی افراد دیگری هستند. افرادی چون علیاکبر صالحی، وزیر خارجه فعلی و علی نیکزاد از زمره این چهرهها هستند. از سوی دیگر
دولتیهایی که با حلقه نزدیکان به دولت همراستا نبودهاند هم کاندیداهایی دارند و به افرادی چون غلامحسین الهام نظر دارند.
درنهایت…
فضای انتخابات پیش رو اگر نگوییم از بسیاری از جهات به انتخابات دور نهم ریاستجمهوری شباهت دارد حداقل در یک مورد همخوانی قابل انکاری وجود دارد. در آن دوره کاندیداهای پرشماری پا به عرصه گذاشتند و با شکست آرا یک کاندیدای ناشناخته شانس بالاروی از نردبان سیاست ایران را یافت اکنون نیز با توجه به چینش و آرایش طیفهای سیاسی به نظر میرسد که کارشناسان روی گزاره تعدد کاندیداها در انتخابات پیش رو اتفاق نظر داشته باشند. نکته آنکه در این شرایط با شکست آرا و تعدد کاندیداها، سیاستورزی ظرافت دوچندانی را میطلبد و انسجام و تمرکز نیروها مهمترین مولفهای است که میتواند نتایج
غیرمنتظرهای را رقم بزند و گفتمانهایی که شانس کمتری برای آنها قائل میشوند را به یکباره به رأس هرم ساختار سیاسی رهنمون کنند. حال باید دید سیب سیاست تا روزهای باقیمانده چه چرخشهایی خواهد داشت و چه طیفی بر رقبا چربش مییابد.