توبه، تنها راه پیشروی اصلاحطلبان
این روزها اصلاحطلبان یا همان تجدیدنظرطلبان خیلی فعال شدهاند یا بهتر است بگوییم تظاهر به فعالیت دارند و به قول بچههای دانشجو اکتیوبازی در میآورند! همانانی که اهل تجدید نظر هستند در اصول و آرمانها و هر آنچه که مردم مسلمان و انقلابی ایران زمین به آن اعتقاد دارند.
به گزارشافکارنیوزبه نقل از جوان، هنوز مدت زیادی از آتش افروزی این بهاصطلاح اصلاحطلبان در دوران ننگین دولت اصلاحات و فتنهگریهایشان در سالهای ۷۸ و ۸۸ نگذشته و حافظه تاریخی مردم آن قدرها ضعیف نشده است که حوادثو خیانتهای این به ظاهر روشنفکران دینستیز و انقلاب گریز را نتوانند به خاطر بیاورند.
در روزهای اخیر گاه و بیگاه تعدادی از چهرههای اصلاحطلب که نمیتوان گفت سودای رئیس شدن بر جمهور را در سر ندارند مصاحبه میکنند و افاضاتی از خود بروز میدهند که اندکی که چه عرض کنم بسیار قابل تأمل و دقت است! با واکاوی این قبیل مصاحبهها، هم به وضوح اختلاف نظر میان این نمایندگان خودخوانده جریان اصلاحات مشهود است و هم تلاش عجولانه برای بهرهگیری از فرصت به دست آمده برای ایشان از انتقاد بخشی از اصولگرایان به دولت جناب آقای دکتر احمدینژاد.
با مروری کوتاه بر دوران سیاه اصلاحات به خاطر میآورم که چگونه احزاب اصلاحطلب و هواداران ایشان متعصبانه از دولت اصلاحات دفاع مینمودند و نه تنها حاضر به پذیرش کوچکترین نقصی در این دولت نبودند بلکه حتی نقد عملکرد دولت را نیز بر نمیتافتند. اینان که امروز به انتقاد اصولگرایان از دولت خرده میگیرند و آن را راهی برای ملامت اصولگرایان میدانند از این نکته غافلند که اتفاقاً یکی از تفاوتهای اصلی اصولگرایان با اصلاحطلبان همین آزاداندیشی، حریت، شاخص محوری در اظهارنظرها و رعایت اصول گفتمان انقلاب اسلامی است. اصولگرایان با مبانی برگرفته از ابعاد مختلف
گفتمان اصیل انقلاب هیچگاه حاضر به نگاه تعصبآمیز به افراد، هر چند این افراد از همحزبیها و همجهتهای ایشان باشند، نیستند.
اصولگرایان نه تنها در حمایت از آقای دکتر احمدینژاد مغبون و پشیمان نیستند بلکه به بسیاری از عملکردها، تلاشها و خدمات دولتهای نهم و دهم مفتخرند، یعنی همان چیزی که به هیچوجه اصلاحطلبان در خصوص آن کارنامه درخشان و روشنی ندارند. بدون تردید هر منصف آگاهی اذعان دارد که مجموعه زحمات شبانهروزی و خدمات ارائه شده در دولت نهم به تنهایی حتی قابل قیاس با دوران ۱۶ ساله قبل از آن نیست.
اصلاحطلبان بر خلاف آنچه امروز ادعای واهی مینمایند نه تیم اقتصادی دارند و نه توانایی اداره کشور در خصوص مباحثعمرانی و خدمات عمومی را، که اگر از این توانایی برخوردار بودند کارنامه اجرایی و عملکردی دولت اصلاحات اینگونه سیاه خودنمایی نمیکرد؛ دورانی که مسائل فرعی اولویت اصلی نشان داده میشد و مسئله اصلی معیشتی مردم و عمرانی کشور به دلیل عدم اشراف رئیسجمهور به کناری گذارده شده یا به اطرافیان واگذار گردیده بود.
زمانی که هر روز از صدقه سر آقایان مسئولان کشور بحرانی داشتیم و روزی نبود که به مقدسات و اعتقادات ملت در روزنامههای زنجیرهای مورد حمایت دولت اهانتی تازه صورت نگیرد. نان شب مردم گفتمانهای جدید سیاسی پرانده شده از زبان رئیس دولت تعریف میشد و دغدغهای به جز حرکت در راستای خواست دشمنان و بدخواهان انقلاب وجود نداشت. به هر حال دیدن چهره این روزهای اصلاح طلبان و شعف ایشان از انتقادهای بخشی از اصولگرایان به دولت دیدنی و همراه با لبخند ملامت است. آری، انتقاد از دولت نیز در برهههایی بیان میشود اما این به هیچ وجه به معنی ندیدن خدمات و خطشکنیها و
توانمندیهای دولت نیست. یاد گرفتهایم که منصف باشیم نه متعصب، شاخص محور باشیم نه حزب محور و آرمانگرا باشیم نه فردگرا.
اینها همه و همه دلایل حمایت از آقای دکتر احمدینژاد و انتقاد همزمان به ایشان است که اگر این دو کنار هم نباشند باید به نیت حمایتکنندگان و انتقادکنندگان تردید نمود.
در آخر بحث حيف است كه تأكيد هميشگي را نياورم و آن اينكه اصلاح طلبان با خيانتي كه در برابر نظام اسلامي از خود نشان دادهاند هيچ راهي به جز توبه به درگاه الهي و عذرخواهي از مردم شريف ايران اسلامي پيش روي خويش ندارند.