وقتی جایی برای ادعای اصلاحطلبان نیست
اصلاحطلبان در نقدهایی که به اصولگرایان دارند، به ویژه انتقاداتی که نسبت به دولتهای نهم و دهم وارد میکنند، همواره موضوع سیاست خارجی را به عنوان یک امری ثابت مطرح کرده و البته در مقام قیاس با آنچه در دوره هشت ساله دولت اصلاحات در زمینه سیاست خارجی گذشت، بسیار هم پرمدعا ظاهر میشوند.
اصلاحطلبان از دوران پرشكوه و همراه با آبرومندي زمان اصلاحات ياد ميكنند و از منزوي شدن جمهوري اسلامي ايران در طول هفت سال رياست جمهوري محمود احمدينژاد سخن ميگويند، اما با نگاهي به آنچه در دوره اصلاحات گذشت و البته عملكرد دون عزتمداري اصلاحطلبان در جريان فتنه پس از انتخابات رياست جمهوري دهم، به روشني ميتوان دريافت كه جايي براي ادعاهاي اصلاحطلبان در زمينه سياست خارجي باقي نميماند.
چه دادیم و چه گرفتیم!
اصلاحطلبان در دوره ریاست خود بر قوه مجریه، گرچه شاید توانستند به ظاهر برخی گسترشها را در عرصه روابط خارجی ایجاد کنند، اما هیچگاه نخواستند توجه کنند که همان اندک گسترشها نیز به چه بهایی به دست آمد. خیلی بعدترها افشا شد که رئیس دولت اصلاحات در زمان ریاست جمهوری به جورج بوش(رئیسجمهور وقت امریکا) نامهای محرمانه نگاشته و وعده داده جمهوری اسلامی ایران میتواند دست از حمایت حزبالله لبنان و حماس بردارد؛ وعدهای که عملی شدنش، باعثمیشد اساساً آن کلمه میانی عبارت «جمهوری اسلامی ایران» بیاعتبار شود و همچون بسیاری از دولتهای منطقه، حکومت ایران نیز
صرفاً نام اسلامی را یدک بکشد.
اصلاحطلبان در حالی به عادیسازی روابط با اروپاییان افتخار میکنند و از سفر سیدمحمد خاتمی به فرانسه طوری یاد میکنند که گویی بزرگترین پیروزی دیپلماتیک تاریخ به وقوع پیوسته که اوج این افتخار در پایین آمدن چند پله توسط ژاک شیراک به احترام خاتمی در مقابل کاخ الیزه خلاصه میشود! این سو اما کرنش دیپلماتیک را در مهرآباد نمیبینند که رسماً وزیر خارجه وقت به وزرای سه کشور اروپایی در بدو ورود به تهران اطمینان میدهد: «ایران تعلیق غنیسازی اورانیوم را قبول دارد» و این همان وزیری است که در دوران پرافتخار مورد ادعای اصلاحطلبان به کاخ صدام هم رفت و با او دست داد!
سالها تلاش دانشمندان هستهای ایران در پیش پای همین قدرتهای غربی قربانی شد تا اصلاحطلبان ژست برقراری ارتباط با دنیا را بگیرند؛ دنیایی که در اتحادیه اروپا و اگر قدرتشان میرسید امریکا، خلاصه شد و میشود. حالا گرچه جمهوری اسلامی دارد تهدیدها و تحریمهای سختی را پشت سر میگذارد اما در قبال دست نکشیدن از انرژی هستهای و حفظ عزت که نیاز فردای این ملت است، تحمل این سختیها میارزد…
وقتی ملاک غربیها هستند
اصلاحطلبان وقتی میگویند چرا رابطهمان با دنیا به هم ریخته است، منظورشان از دنیا اساساً اتحادیه اروپا و امریکاست، برای همین هم روابط خوب و حسنه ایران با بیش از ۱۰۰ کشور عضو جنبش غیرمتعهدها به چشمشان نمیآید. آنها وقتی میگویند منزوی شدهایم، یعنی اینکه چرا سانتریفیوژها را مقابل پای وزرای انگلیس و آلمان و فرانسه قربانی نمیکنید تا آنها به تهران بیایند و ما افتخار میزبانیشان را داشته باشیم! وگرنه اینکه دولت نهم و دهم بتواند با کشورهای کوچک ارتباط بگیرد و برای تولیدات غیرنفتی ایران بازار مصرف به وجود بیاورد، چندان از نظر اینها قابل ارزشگذاری نیست، چه
آنکه روابط حسنه با کشورهای کوچک و بیسروصدای امریکای مرکزی یا آفریقا، قابل ژست گرفتن و فخرفروشی نیست و اصلاً این ریزکشورهای روی نقشه که کاخ الیزه ندارند!
این خودفروختگی مقابل قدرتهای غربی را وقتی مقابل سیاست «نه شرقی، نه غربی» انقلاب و آموزههای ضداستکباری امام خمینی میگذاریم، میزان دور شدن این جماعت از آرمانهای اسلامی و انقلابیمان را درمییابیم. اساساً جمهوری اسلامی قرار نبود مدحگوی قدرتهای بزرگ باشد و از ارتباط با آنها بر خویش ببالد، جایی اگر دست دولتی مستضعف و مظلوم را گرفت و به ایستادگی در برابر ظلم کمک کرد، موجب فخر جمهوری اسلامی خواهد بود و بر این اساس نه استقبال ژاک شیراک در مقابل کاخ الیزه که استقبال مردمی لبنانیها از رئیسجمهوری اسلامی ایران جای فخرفروشی و مباهات دارد. در چنین چارچوبی،
اوج افتخار سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در حمایت تام از حزبالله لبنان و کمک به تشکیل یک نیروی ضدصهیونیستی در همسایگی سرزمینهای اشغالی خلاصه میشود، نه نامهنگاری محرمانه به جورج بوش!
گفتوگوی تمدنها روی محور شرارت
از افتخارات دیگر سیاست خارجی دولت اصلاحات، تئوری گفتوگوی تمدنها بود که صرفاً یک تئوریپردازی شیک صلحطلبانه بود که در عمل کاری برای انجام دادن نداشت. از سویی دیگر وقتی هم که در برابر محور شرارت قرار گرفتن ایران از زبان همان جورج بوشی که خاتمی نامه محرمانه برایش مینوشت، قرار میگرفت، بسیار مضحک به نظر میرسید؛ مضحک بودنی از آن قسم که «کارم از گریه گذشته است، بدان میخندم!»
اندیشه گفتوگوی تمدنها که بیشتر با هدف جلب جایزه صلح نوبل مطرح شد، معلوم نبود از چه کانالی و با چه ابزارهایی قرار است اجرایی شود و اینکه بگوییم صلح خوب است و بیایید با هم دوست باشیم و صحبت از زندگی باشد به جای مرگ، آیا آتش جنگ نابرابر در دنیا فرو مینشاند و ارتش امریکا را از عراق و افغانستان و ارتش اسرائیل را از غزه و لبنان بیرون میکند و موجب صلح در کشمیر و شمال آفریقا و این سو و آن سوی جهان میشود؟!
چه کسی دولت را ضعیف کرد؟
گرچه ایران برای روشن نگه داشتن نیروگاهها و سایتهای هستهایاش که نیاز امروز و فردای این ملت است، تن به تحریمهای سخت داده، اما نمیتوان در آنچه امروز در عرصه سیاست خارجی به وقوع میپیوندد، عملکرد سال ۸۸ اصلاحطلبان را نادیده گرفت. اصلاحطلبان در سال ۸۸ در فتنه شورش خیابانی و جنگ داخلی دمیدند و نظام را با تهدید براندازی روبهرو کردند و از تاختن به هیچکدام از اصول مبنایی انقلاب اسلامی دریغ نکردند. وقتی آتش نزاع داخلی برای براندازی حکومت برافروخته میشود، نمیتوان متوقع بود که دولتهای خارجی همان اعتبار سابق را برای دولت درگیر نزاع داخلی قائل باشند.
این همه تازه وقتی است که غربیهای دندان تیز کرده برای دریدن جمهوری اسلامی، صرفاً نظارهگر این نزاع داخلی باشند، اصلاحطلبان اما به نظارهگر بودن آنها بسنده نکرده و رسماً آنها را به حمایت خوانده و از پشتیبانی مادی و معنوی آنان برخوردار شدند و وقتی قرار است دولتهای خارجی در نزاعی داخلی رسماً دعوت به دخالت شوند، بدیهی که توان مانور دولت در برابر آنها پایین خواهد آمد.
انتخابات ۸۸ با مشارکت ۸۳ درصدی مردم ایران، بزرگترین ابزار قدرتمندی ایران در مواجهه با دولتهای خارجی بود؛ ابزاری که زیر پای قدرتطلبی و جاهطلبی و خودخواهی و توهم سران اصلاحات به فنا رفت و حالا به جای اصولگرایان، اصلاحطلبان مدعی شدهاند که چرا در تحریم و تهدید هستیم و اگر دولت دست ما بود، فلان و بهمان!
حالا اصلاحطلبان با چنين كارنامهاي مخدوش و سرشار از اشتباه، اين سو و آن سو مينشينند و از عزت و حكمت و مصلحت در سياست خارجي سخن ميرانند و نميگويند كه ارتباط با سفارتخانههاي خارجي در جريان يك اختلاف داخلي، در كجاي اين عزت و حكمت و مصلحت مينشيند و اساساً آيا با چنين عملكردي، ميتوان خود را در مقامي فرض كرد كه از سياست خارجي اصولگرايان انتقاد كرد؟!