چسبیدن به صندلی ریاست به نام انقلاب
وقتی بیکفایتی کام ضد انقلاب را شیرین میکند
ظاهرا خود این آقایان که جاهلانه یا عاقلانه، متوهمانه و یا هوشیارانه تجلی نظام را در شخصیت خود بیان می کنند، غافل از این هستند که مساله ای که بیشتر از همه به انقلاب و نظام اسلامی ضربه می زند، بی کفایتی همین آقایان است. این بی کفایتی و ناشایستگی است که باعثناکارآمد نشان دادن نظام در مواردی خاص و در نتیجه خوشحالی ضد انقلاب و معاندین می شود، نه آمدن و رفتن مدیران.
«من اگر الان بروم گزگ می دهم دست ضدانقلاب و رسانه هایشان و این به ضرر فوتبال تمام می شود.» این جمله ای است که یکی از مدیران ورزشی در مصاحبه اخیر خود داشته است و استعفایش را به راحتی به مصالح نظام و انقلاب گره زده است.
البته این اولین گونه از این بهانه ها نبوده و نخواهد هم بود، مدیرانی که استعفا و یا برکنار شدنشان را باعثخوشحالی مخالفان نظام قلمداد کرده و سعی کرده اند از این راه مدت بیشتری را به میز ریاست بچسبند. نمونه های از این دست را می توان در مدیران میانی، ارشد و حتی برخی وزیران مشاهده کرد.
بدون شک در هر دولتی، علاقه به ادامه ریاست و نشستن بر صندلی ریاست که در دین ما از آن تعبیر به «حب جاه» شده است، در مدیران وجود دارد، اما این که مدیری بخواهد برای رضایت نفس خویش، مصالح نظام اسلامی را به ادامه مدیریت خود گره بزند، اگر خیانتی بیشتر از معاندین نکرده باشد، کمتر از آن هم مرتکب نشده است.
این که وزیری و یا وکیلی برود و دیگری بیاید، خدشه ای به اصل نظام اسلامی و اهداف عالی آن وارد نمی شود، کما اینکه وقتی اولین رئیس جمهور ایران هم خواست در مقابل اهداف عالیه انقلاب بایستد، جرات نکرد در میان مردم خاضر شود و با خفت از کشور گریخت و به تلخک غربیان تبدیل شد، بدون اینکه حتی همین ضد انقلاب برای او تره خرد کنند و از این سو کشتی نظام و انقلاب به سکانداری رهبری با کفایت برای رسیدن به ساحل نجات، دریاهای متلاطم را در می نوردد.
ظاهرا خود این آقایان که جاهلانه تجلی نظام را در شخصیت خود بیان می کنند، غافل از این هستند که مساله ای که بیشتر از همه به انقلاب و نظام اسلامی ضربه می زند، بی کفایتی همین آقایان است. این بی کفایتی و ناشایستگی است که باعث ناکارآمد نشان دادن نظام در مواردی خاص و در نتیجه خوشحالی ضد انقلاب و معاندین می شود، نه آمدن و رفتن مدیران.