برنامه نانوشته کارگزارن برای انتخابات ۹۲
موتور انتخاباتی کارگزاران چگونه شتاب میگیرد؟
برنامه مدون اما نانوشته کارگزاران استفاده از حربه «بر سر زبانها افتادن» نزدیک انتخابات است و چه چیزی بهتر از شایعه نامزدی ریاست جمهوری می تواند توجه رسانه ها را به خود جلب کند؟
شاید خیلی وقت باشد که بیشتر اصلاح طلبان قید ریاست جمهوری یازدهم را زده باشند، چرا که چاره ای جز این هم ندارند! این را نتایج نظرسنجی ها و البته نتایج انتخابات مجلس هشتم و نهم و شوراهای شهر دوم و سوم نشان می دهد.
دسته ای از آنها که به خارج گریخته و به آغوش غرب پناه برده، دسته ای که قید سیاست را زده و به تجارت و … پرداخته اند. برخی دیگر نیز که به خاطر قداره کشی هایی که در مقابل نظام داشته اند چه بخواهند و چه نخواهند باید قید سیاست را بزنند و البته بخشی هم دنبال این هستند که کسی نازشان را بکشد و به صحنه برشان گرداند! و از همه بامزه تر گروهی هستند که به قول معروف هیچ کدام از این ها نیستند و در عین حال همه اینها هم هستند گروهی که با دست پیش می کشند و با پا پس می زنند.
شاید اسم افرادی که در این رده قرار می گیرند این روزها بیشتر به گوش بخورد، اصلاح طلبانی که اسمشان برای کاندیداتوری در ریاست جمهوری یازدهم بر سر زبان ها شنیده و در رسانه ها مطرح می شود اما هیچ واکنشی از سوی خودشان دیده نمی شود، چه تکذیب چه تایید، چه مثبت چه منفی، اگر هم بخواهند لطفی کنند و افاضاتی کنند به کلی گویی و مبهم گویی اکتفا می کنند مثل این که «بستگی به شرایط دارد»، «تا آن زمان وقت زیادی باقی است» و ….
این داستان اما حواشی دیگری هم پیدا کرده، شرحه شرحه شدن دستجات و گروه های اصلاح طلبی و اختلاف نظر در بینشان بیشتر از هر زمانی دیده می شود، حتی بیشتر از انتخابات شوراهای دوم. همین چند روز پیش بود که مصطفی کواکبیان حساب خود و دوستانش را از شورای هماهنگی اصلاحات جدا کرد.
در این میان اما کارگزاران گویی بی سر و صداتر و البته با برنامه تر از رفقای خود عمل می کنند، در روزهایی که پدر معنوی این تشکیلات درگیر و دار انتخاب میان مصالح نظام و یا فرزندانش است، این گروه خواب هایی برای انتخابات سال آینده دیده اند.
به زعم ایشان از آنجایی که اصولگرایان و جریان انحرافی بر روی انتخابات ریاست جمهوری فوکوس کرده اند و از طرفی این انتخابات همزمان با انتخابات شوراها برگزار می شود، بهترین فرصت برای بازگشتشان به قدرت از دریچه شوراها به خصوص در تهران مهیا است.
برنامه مدون اما نانوشته کارگزاران استفاده از حربه «بر سر زبانها افتادن» نزدیک انتخابات است و چه چیزی بهتر از شایعه نامزدی ریاست جمهوری می تواند توجه رسانه ها را به خود جلب کند؟
یک روز شایعه می شود که جهانگیری برای ریاست جمهوری کاندیدا می شود، یک روز چو می افتد که نجفی در دو ماراتن رسیدن به پاستور شرکت می کند و روز دیگر یک کارگزارانی دیگر.
اما همه اینها در حالی است که آقایان فقط به خیابان بهشت فکر می کنند و همسایگی با شهرداری تهران، برای فتح شهرداری تهران. چرا که این راه آزمون شده را برای رسیدن به پاستور مناسب تر می بینند.
گویا مدل معروف محمود احمدی نژاد یعنی «از بهشت تا پاستور» به صورت یک تز آزمون شده و جواب گرفته در سیاست ایران در آمده و ظاهرا باید جایی برای آن در کتابهای دانشگاهی رشته علوم سیاسی در نظر گرفت!