تبلیغات
کد خبر: ۱۷۷۸۴۱

تاریخچه ای از انجمن حجتیه در قبل از انقلاب

تشکیلات انجمن بدین گونه بود که در هر شهری، دفتری داشت و زیر نظر وی سه گروه، تدریس، ‌ تحقیق و ارشاد فعالیت می کردند.

انجمن حجتيه يك تشكل مذهبي بود كه هدفش مبارزه با بهائيت بود. رهبري آن از ۱۳۳۲ هـ.ش در اختيار شيخ محمود ذاكر زاده تولايي معروف به شيخ محمود حلبي بود كه در نهضت ملي شدن نفت نيز فعال بود. اما سابقه مبارزه با بهائيت به شهريور ۱۳۲۰ باز مي گردد كه عاملي براي تقويت و اتحاد نيروهاي مذهبي به حساب مي آمد. برابر مندرجات نشريه آئين اسلام در سال ۱۳۲۳ كه مصادف با جشن دوم قرن بهائيان بوده است در زاهدان تعدادي از بهايي ها كتب اسلامي را سوزانده و به جاي آن كتب قصص خارجي و كتب ضاله را منتشر مي كنند و خبر اعتراض مذهبي ها را با اين اقدام به چاپ رسانده است.

رشد نفوذ بهائیان در دستگاه های اداری و آموزشی نگرانی ایجاد می کند و مردم به مراجع و روحانیت پناه می برند. مسئله مبارزه با بهائیان در مجلس شورای ملی مطرح می گردد و نماینده وقت قزوین(حجت الاسلام سید احمد صفایی) طرحی چهار ماده ای برای مبارزه با بهائیت به مجلس ارائه می کند. دولت نیز به منظور قانع کردن افکار عمومی در سال ۱۳۳۴ اظهار کرد برنامه ای برای مبارزه با بهائیان دارد اما در اطلاعیه رسمی وزارت کشور به جای بهائیان از «فتنه دینی» یاد کرد. حلبی «عدم مداخله در سیاست» را به عنوان شرط اصولی برای فعالین انجمن منظور کرده بود. این انجمن ۲۵ سال با بهائیت مبارزه کرد و جوانان زیادی را جذب اسلام کرد.

انجمن پس از انقلاب سه گروه شدند:

گروهی به انقلاب پیوستند؛ عده ای نسبت به آن بی تفاوت بودند و گروه سوم در برابر انقلاب صف آرایی کردند.
انجمن در شهریور ۵۷ تغییر مواضع داد و با انقلاب همراهی کرد. اما پس از انقلاب، اعتراض های زیادی نسبت به انجمن صورت گرفت. سال ۱۳۶۲ کتابی نوشته شد که در افشاگری آنان نیز تاثیر جدی داشت.

رهبر انقلاب بارها از آنها خواسته بود که اعوجاج ها را کنار بگدارند تا اینکه بالاخره انجمن رسماً در سال ۱۳۶۲ تعطیلی خود را اعلام کرد.


تشکیلات انجمن بدین گونه بود که در هر شهری، دفتری داشت و زیر نظر وی سه گروه، تدریس، ‌ تحقیق و ارشاد فعالیت می کردند. گروه نخست به آموزش نیروها در سه مرحله ابتدایی، متوسطه و عالی می پرداختند. گروه دوم در پی یافتن افرادی از مسلمانان بودند که تحت تاثیر بهایی ها، به این آیین گرویده بودند و گروه سوم، کار ارشاد این افراد را با شیوه های خاص خود دنبال می کرد. بیشتر افرادی که توبه نامه و تبرانامه می نوشتند که متن بسیاری از آنها در یک مجموعه، در کتابخانه آستان قدس رضوی نگهداری می شود.



منبع : جريان شناسي سياسي در ايران دكتر علي دارابي

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات