تبلیغات
کد خبر: ۱۸۵۹۶

تصویر بهترین لحظه عمر امام از زبان امام

در اولین روزی که امام به کشور وارد شده و اعلام کردند برای ادای احترام به مقام شهدا به بهشت زهرا می روند، در آنجا براثر ازدحام و فشار مردمی که سالها امامشان را ندیده و اکنون او را در چند قدمی خود می دیدند ومی خواستند خود را به ایشان نزدیک کنند و درآغوش بکشند، عمامه امام از سرشان افتاد و ایشان برای لحظاتی به زیر دست وپای مردم افتادند

دكتر غلامعلی رجایی در وبلاگش نوشت: در میان خاطرات زندگی امام و بویژه خاطرات ورود ایشان پس از ۱۴ سال دوری از كشورنمونه های بس باشكوهی از عشق ایشان به مردم دیده می شود.این عشق و ارادت وعلاقه متقابل بود.



امام به مردم به عنوان شهروند نگاه نمی کردند. نوع نگاه ایشان به عنوان یک رهبر سیاسی به مردم از جنس نیاز و احتیاج حاکم وحکومت به آنان نبود.

امام فقط رای مردم آن هم رای موافق شان را نمی خواست و هرگز برای رایشان نقشی تریینی قائل نبود.

امام هرگز به مردم به عنوان ابزاری که رای و حضور آنها برای بقای حکومت لازم است نمی نگریستند.

امام معتقد بود مرجع با انتخاب مردم است که قدرت می گیرد.

امام مردم و وحدت کلمه آنان را پس از ایمان به خدا از ارکان مهم پیروزی انقلاب اسلامی می دانستند.

امام مردم و البته همه مردم چه مسلمان و چه غیرمسلمان را مخلوق خداوند وشایسته دوست داشتن و محبت می دانستند و خدمت به آنان را نوعی عبادت خدای تبارک و تعالی به شمارمی آوردند.

این نگرش امام تنها به مردم ایران محدود و منحصر نمی شد.

وقتی رژیم قدرتمند شوروی تصمیم به اشغال افغانستان داشت و مراتب را به امام اطلاع داد، ایشان با حساسیت لازم نسبت به ملت مسلمان افغانستان در مورد این اقدام شوروی عکس العمل نشان داده و ابرقدرت شوروی را ازاین کار منع نمود وبه آنان گفت: این را بدانید که ممکن است شما بتوانید افغانستان را اشغال کنید، ولی نمی توانید در آنجا بمانید و همین هم شد و ارتش شوروی با خفت وخواری از افغانستان خارج شدند.

بر اساس همین دید الهی و اعتقادی به مردم بود که امام در تعبیری حیرت انگیز مردم را ولی نعمت خود و مسوولین کشور معرفی کردند.

دراین تعبیر با توجه به بار مفهومی آن نکات دقیقی نهفته است که در این مقال مجال پرداختن به آنها نیست. آنهایی که با امام و ادبیات او آشنا هستند، می دانند این تعبیرهرگزازجنس تعارفهای متداول رهبران سیاسی با مردم خویش نبود.

امام به مسوولین می گفت این را همواره درنظر داشته باشند که اگر مردم نبودند و قیام نمی کردند و بساط رژیم طاغوت را جمع نمی کردند، آنها الآن یا در تبعید بودند و یا در زندان.

هم بر همین اساس بود که به مسوولین تاکید می کرد مردم را با خود داشته باشید.

امام به مردم و نقش الهی آنان ایمان داشت و معتقد بود آنها را به خوبی می شناسد و آنها هم به خوبی او را می شناسند.

امام هرگز مردم را نادیده نگرفت و برای آنان نقشی تعیین کننده در سرنوشت کشور و انقلاب قائل بود.

امام برای مردم شان جلوداری قائل بود.

امام بارها در دیدار با مسوولین کشور، ملت ایران را بهترین ملتها می دانست و معتقد بود حضور مردم در صحنه باعثعزت ایران و انقلاب شده است.

امام خود را مقهور عواطف ملت نسبت به خود می دانست و می گفت هرگز از عهده پاسخ به احساسات آنها نسبت به خود برنمی آید.

امام همواره و تا آخر عمر مبارک خویش با مردم صادق بود و کسی جز صدق و صفا از او ندید و نشنید.

در اولین روزی که امام به کشور وارد شده و اعلام کردند برای ادای احترام به مقام شهدا به بهشت زهرا می روند، در آنجا براثر ازدحام و فشار مردمی که سالها امامشان را ندیده و اکنون او را در چند قدمی خود می دیدند ومی خواستند خود را به ایشان نزدیک کنند و درآغوش بکشند، عمامه امام از سرشان افتاد و ایشان برای لحظاتی به زیر دست وپای مردم افتادند.



*رسانه های خارجی آن روز به قول خود شکار لحظه ها کرده و این تصویر را احتمالا برای تخریب وجهه امام منتشر کردند، حال آن که فهم عشق متقابل امام و مردم برایشان قابل درک نبود.

وقتی امام پس از اتمام سخنرانی به خانه یكی از بستگانشان منتقل شدند، در تعریف این صحنه گفتند: بعد از اینكه عمامه از سرم افتاد و من بر اثر فشار مردم زمین خوردم و مردم برای لحظاتی از روی من رد شدند. احساس كردم دارم قبض روح می شوم و ادامه دادند: بهترین لحظه عمر من زمانی بود كه احساس می كردم دارم در زیر دست و پای مردم ازبین می روم.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات