گزارشی از دیدار مردم تبریز با رهبر انقلاب
آرام دل ایران " آقا " سنه قوربان
سال هاست که مردم غیور آذربایجان در آستانه سالگرد قیام ۲۹ بهمن ۱۳۵۶ مردم تبریز خود را به هر شکل ممکن به محضر رهبر معظم انقلاب می رسانند تا بار دیگر با آرمان های انقلاب اسلامی و شهداء پیمان بندند و به جهانیان ثابت کنند که تا خون در بدن دارند از ولی فقیه حمایت کرده و نخواهند گذاشت که استکبار جهانی به اهداف منحوس خود در ایران اسلامی دست یابد.
- ۲۷ بهمن ساعت ۲۰شب نیز مثل سال گذشته وضو گرفته و نماز شکر خوانده و برای سفر به تهران آماده می شوم. در اتوبوس از همه سن و سالی برای دیدار رهبر خویش حضور دارند. پسر نوجوانی را می بینم که وقتی نام " آقا " را می شنود شروع به گریه می کند، کنارش می نشینم و سر صحبت را با او باز می کنم و علت گریه کردنش را می پرسم. پسر نوجوان که اسمش محمد است در حالی که قطرات اشک از چشمانش سرازیر می شود می گوید: از وقتی که نگاهم به متن این پارچه سبز رنگ نصب شده به اتوبوس افتاد حالم عوض شده و خوشحالم که من نیز امروز جزء عاشقان دیدار رهبری هستم. قبل از اینکه به این مکان بیایم
در نظر خودم می گفتم خدایا با این مشکلات مردم، اگر استقبال از این دیدار، پرشورتر از سال های قبل نباشد چه خواهد شد؟ تا اینکه وقتی همهمه مردم و التماس آن ها به مسئولین در دقایق آخر که «ما رو هم ببرید» را دیدم ناخوداگاه گریه ام گرفت.
از او پرسیدم سال قبل نیز برای دیدار " آقا " رفته بودی که گفت: بار اولم است که خدا توفیق داده است تا مولایم را از نزدیک ببینم و از خدا میخواهم که سایه رهبر معظم انقلاب را بر سرمان برای همیشه مستدام نگه دارد و در سال های آتی نیز به من توفیق دیدار را مرحمت کند.
می گویم: محمد توچه کاره ای؟ می گوید که من کتابفروش هستم و هر بار سخنان " آقا " را می شنوم بر مهرم نسبت به مولایم زیاد می شود.
بعد از اینکه اتوبوس ها به راه افتادند مسئول اتوبوس گفت: آیت الکرسی بخوانید و اگر می توانید صدقه بدهید که انشاالله سفر بی خطری داشته باشیم.
آذربایجان جانباز؛ خامنه ای دن آیریلماز
در راه همه شور و شعف خاصی دارند و با اینکه شب شده هیچ کس نمی خوابد. از شانس خوب ما، یکی از قاریان ممتاز کشوری در اتوبوس ماست. از او خواهش می کنم تا دلهای ما را با تلاوتی چند از کلام مجید منور کند و او هم شروع به تلاوت می کند.
بعد از اینکه قرائت قرآن را تمام کرد از او تشکر می کنم و بنا به اقتضای شغلی ام با او نیز سر صحبت را باز کرده و از انگیزه اش برای حضور در این سفر می پرسم.
ابراهیم می گوید: سال هاست که خداوند به من توفیق داده است که در این سفر معنوی شرکت کنم و انشالله اگر عمری باشد و خداوند توفیق دهد سعی می کنم که در سال های بعد نیز حتماً در این سفر حضور داشته باشم و به امام و پیشوایم بگویم: «آذربایجان جانباز؛ خامنه ای دن آیریلماز».
وی می گوید پدر پیری دارم که به من توصیه کرده سلامش را به " آقا " برسانم. من هم دست نوشته ای حاضر کرده ام که به دست رهبر انقلاب خواهم داد و از او خواهم خواست که بداند ما تا آخرین لحظه زندگی مان قدرش را می دانیم و تنهایش نخواهیم گذاشت و به مسئولین تذکر دهد که برای حل مشکلات اقتصادی مردم قدر شناس ایران اسلامی تلاش بیشتری کنند.
***
صدای اذان انتظار که در داخل اتوبوس گذاشته اند جمعیت را آرام آرام از خواب بیدار می کند. به تهران رسیده ایم. چپ و راست خیابان ها مملو از اتوبوس هایی است که برای تجدید میثاق مردم آذربایجان شرقی در کنار خیابان نگه داشته اند. بعد از خواندن نماز صبح در مسجد و صرف اندکی صبحانه در صف می ایستیم تا وارد حسینیه امام خمینی(ره) شویم. بالاخره پس از گذشتن از بازرسی های وارد حسینیه می شویم. شوق دیدار و شعف مردم غیر قابل وصف است.
هرلحظه بر ازدحام حاضرین افزوده می شود و کم کم صبرها لبریز می شوند؛ لحظه دیدار نزدیک است و قلب حاضرین خود به خود بر تعداد طپشش افزوده می شود.
وقتی اعلام کردند که " آقا " تشریف آوردند مثل اینکه روز محشر شده و اشک همه از شوق دیدار از گونه هایشان سراریز شد و همه شعار زیبای «این همه لشکر آمده به عشق رهبر آمده» را فریاد می زدند و نهیبی بزرگتر نیز به دشمنان میدادند.
انبوه جمعیت شعر زیبایی را زمزمه می کردند و می گفتند:
در محضر جانانیم، دل را طرب افتاده
ما بر سر پیمانیم، جان بر کف و آماده
آرام دل ايران ، آقا سنه قوربان...