تبلیغات
کد خبر: ۲۱۹۸۹۸

باهنر:

هیچ کاندیدایی به اندازه من جامعیت ندارد

احمدی نژاد تغییر نکرده من اطلاعاتم از آقای احمدی نژاد زیاد شده بعضی از زوایای روحی اش تا رئیس جمهور نمی شد رو نمی شد!

محمد رضا باهنر از آن دسته اصولگرایانی است که سعی کرده خود را در بطن تحولات ایران جریان اثرگذار نگه دارد. چه زمانی که در حزب جمهوری اسلامی عضو شورای مرکزی بود و چه زمانی که در مجلس شورای اسلامی تا یکی دو قدمی کرسی ریاست رفت و نائب رئیس مجلس شد.

باهنر که البته دیگر عنوانش دبیرکل جامعه اسلامی مهندسان است این روزها درگیر حضور در انتخابات ریاست جمهوری هم هست.

این سیاست مدار قدیمی اصولگرا که با وجود آنکه نمایندگی مردم تهران را در مجلس دارد ولی هنوز ته لهجه کرمانی اش را یدک می کشد.

در ادامه مشروح این گفت و گو را می خوانید:

به عنوان اولین سوال کمی از سوابق خود بگوئید؟

متولد ۱۳۳۱ هستم در کرمان به دنیا آمدم. خانواده ما خانواده پر جمعیتی بود و البته از نظر اقتصادی هم وضعیت به سامانی هم نداشتیم. با این حال مرحوم ابوی همیشه به عنوان فرد متدینی که همیشه راضی بود شناخته می شد و تکیه کلامش زمانی که از او می پرسیدند حالت چطور است می گفت «غرقیم در نعمت» و با آنکه روحانی نبود اما معروف به آشیخ اصغر بود. دوران دبستان و دبیرستان را هم در همان کرمان گذراندیم. سال ۵۰ دانشگاه علم و صنعت قبول شدیم. تقریبا همان سال اول بود، فکر می کنم ترم دوم که در تظاهراتی که با مجموعه دانشجویان دانشگاه های دیگر قرار آن را گذاشته بودیم، از جمله دانشگاه صنعتی شریف، امیرکبیر، تهران و خود ما که علم و صنعت بودیم قرار گذاشتیم و ۲۰۰ نفری در بازار تهران جمع شدیم و شعار هایی دادیم که البته تظاهرات خیلی صریحی هم بود. یعنی شعارهای ما مرگ بر شاه و درود بر خمینی بود. این موضوع مربوط به سال ۵۰ است. کسانی که آن زمان زندگی کردند می دانند که سال ۵۰ انجام چنین کارهایی تا چه حد سخت بود و حتی احتمال اعدام هم بود با این نوع شعارها.

ما چون خیلی سوراخ سمبه های بازار تهران را نمی شناختیم چند نفرمان دستگیر شدند، از جمله بنده. یک مدتی هم در اوین بودیم. البته در تهران من در منزل شهید باهنر(برادرم) زندگی می کردم.

بعد هم که سربازی رفتیم کرمان و تقریبا من رابط میان انقلابیون کرمان و محافل و مجالس تهران و شاید یک سال من هر هفته با اتوبوس می آمدم تهران. راه هم خیلی طولانی بود و تقریبا ۱۷ – ۱۸ ساعت در راه بودیم. می آمدم هم به جلسات و محافل سر می زدیم و هم اگر اعلامیه ای، کتابی، جزوه جدیدی در می آمد اینها را برمی داشتیم با خودمان می بردیم کرمان و آنجا کار سیستم و مسائل نهضت را با دوستان و بزرگترهای خودمان دنبال می کردیم.

بعد از پیروزی انقلاب هم تقریبا آچارفرانسه بودیم در کارهای مربوط به کرمان. تا زمانی که معاون سیاسی استاندار بودم و جریانات ۸ شهریور و ۷ تیر اتفاق افتاد. سال بعدش اوایل سال ۶۱ یک دفعه تصمیم گرفته شد که کنگره حزب جمهوری اسلامی در تهران تشکیل شود.

من با توجه به اینکه ۸ شهریور و ۷ تیر را پشت سر گذاشته بودم خیلی نگران بودم از این بابت که همه مسئولین در کنگره حضور داشتند؛ از حضرت آقا گرفته تا آقای هاشمی و مهندس موسوی و آقایان طبسی و ناطق و … همه بزرگان بودند. خیلی نگران بودیم که اگر برای کنگره هم یک اتفاق امنیتی بیافتد خیلی بد می شود. کاری هم از نظر امنیتی بلد نبودیم اما بالاخره کرمان را ول کردیم آمدیم تهران و اینجا هم به حضرت آقا و دیگران گفتم که ما آمدیم اینجا فقط برای اینکه ببینیم برای مسائل امنیتی کاری می توانیم بکنیم یا نه. گفتم کاری هم بلد نیستم اما آمدم.

به هر حال ما شدیم عضو ستاد برگزاری کنگره و کنگره برگزار شد و قرار ما هم این بود که وقتی کنگره تمام شد برگردیم کرمان چون زن و بچه ما هم کرمان بودند. بعد آن شبی که قرار بود کنگره فردایش برگزار شود و همه کارها هم انجام شده بود، شب اش حضرت آقا و آقای هاشمی آمدند بازدیدی انجام بدهند و گزارشی بگیرند ببینند کارها میزان هست یا نه. به فاصله هم آمدند حدود یکی دو ساعت از هم فاصله داشتند اما هرکدام آمدند یکی از سوالاتشان از من این بود که فلانی تو اسمت را برای نامزدی شورای مرکزی نوشتی یا نه؟ من گفتم اصلا قرارم این نبوده. من آمدم اینجا یک جاروکشی ای بکنم و بعد هم بروم کرمان. اصلا شان من شورای مرکزی نیست.

هم آقا و هم آقای هاشمی همانجا فرمودند که اسمت را بنویس. من تعجب هم کردم چون خیلی شناختی هم از من نداشتند چون من فقط برادر شهید باهنر بودم و عملا شناختی از من نداشتند ولی گفتند اسمت را بنویس. من بعد ها فکر کردم که احتمالا می خواستند که نام شهید باهنر زنده بماند. خلاصه اسمم را نوشتم و عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی شدم و مجبور شدم اسباب کشی کنم به تهران. اینجا هم بعد از مدتی با حکم حضرت آقا شدم مسئول تشکیلات تهران. خب تهران در بدنه حزب بخش سنگین و موثری بود و کار را این گونه شروع کردم و بعد ها هم از بافت کاندیدا شدم و امروز هم که در خدمت شما هستم ۷ دوره در مجلس حضور دارم. دوره دوم از بافت کرمان، دوره هفتم از شهر کرمان و ۵ دوره دیگر هم از تهران به مجلس راه یافتم. در کل هم ۸ دور کاندیدا شدم و منهای دوره ششم که رای نیاوردم در بقیه دوره ها بودم.

حسن روحانی می گفت مردم نمی دانند تو رئیس مجلس هستی!

دوره دوم هم که آمدم به مجلس باز کمی احتیاط می کردم و دست به عصا حرکت می کردم و خیلی وارد مباحثجدی و سنگین نمی شدم اما دیگر موقعی که وارد شدم خب عکس العمل ها این بود که می توانم یک سری کارهایی را انجام دهم. به همین دلیل وقتی اولین برنامه پنج ساله جمهوری اسلامی بلافاصله بعد از قطعنامه تقدیم مجلس شد، آنجا کمیسیون برنامه که تشکیل شد، خب آنجا حاج آقا عسگر اولادی که بالاخره بزرگتر ما بودند و الان هم بزرگتر ما هستند، شدند رئیس کمیسیون رسیدگی به برنامه. بنده هم نایب رئیس بودم.

خب ایشان به ما محبت هم داشتند و از همان اول فرمان را دادند دست شاگرد و گفتند تو بران! بنابراین من از برنامه اول تقریبا آدم موثری بودم در رسیدگی ها، بودجه، برنامه ریزی ها و چیز های دیگر و از مجلس چهارم هم که عضو هیات رئیسه بودم که آقای روحانی آن موقع نایب رئیس بود و من دبیر جلسه بودم و بعضی وقت ها که می خواستند جلسه را اداره کنند و ما نبودیم احساس می کردند که یک کمبودی وجود دارد و گاهی آقای روحانی با من شوخی می کردند که مردم و نمایندگان متوجه نمی شوند که تو رئیسی و تو نباشی ما کاری نمی توانیم بکنیم. بنابراین صندلیت را هیچ وقت ترک نکن و پای صندلی ات باش!

محبت داشتند هم آقای ناطق و هم آقای روحانی و آقای موحدی کرمانی که نایب رئیس بودند. بعد هم که نایب رئیس شدیم و تا الان هم نایب رئیس هستیم. شاید بزرگترین کاری هم که در این یکی دو مجلس اخیر اتفاق افتاد برنامه پنجم بود. برنامه پنجم توسعه هم برنامه ای بودند که آقای احمدی نژاد تقدیم مجلس کرده بودند. من هم حالا اتفاقی بود یا شانسی بود آن سالی که برنامه مطرح شد نایب رئیس نبودم. چون من در مجلس هشتم یک سال نایب رئیس نبودم که حالا آن خودش هم داستان دیگری دارد. به همین دلیل راه باز شد از نظر آیین نامه ای و من شدم رئیس کمیسیون برنامه و بودجه. چون اگر عضو هیات رئیسه بودم نمی توانستم رئیس کمیسیون برنامه و بودجه بشوم و شاید در همان نایب رئیس نشدن خیری بود.

خب برنامه پنجم هم بسیار برنامه مهم و پر اعتباری است و همین الان هم خیلی از متخصصین برنامه ریزی و اقتصادی کشور اقرار دارند که قانون برنامه پنجم خیلی قوی تر از لایحه ای است که دولت برای برنامه پنجم به مجلس تقدیم کرد. این برنامه حدود ۲۲۰ ماده دارد و در این ۲۲۰ ماده حدود ۱۴۰۰ حکم قانونی وجود دارد. خیلی ما کمک گرفتیم از دانشگاه ها، مراکز پژوهشی، بخش خصوصی و به حمدالله برنامه جامع و خوبی شد و فکر می کنم می توانیم ادعا کنیم که یک چهارم از سند چشم انداز بیست ساله در این برنامه دقیقا پیش بینی شد.

بگذریم از اینکه حالا دولت بخش هایی را اجرا نکرد و حتی وسط بررسی لایحه خبر رسید که دولت دارد لایحه اش را پس می گیرد و نامه هم نوشتند که پس بگیرند. البته در مصوبات ما مخالفت های زیادی داشت. دیگر به جایی رسید که نتوانست تحمل کند و نامه نوشت که پس بگیرد.

آدم لیزی هستم! / قبلا می گفتم هنوز اینقدر بی‌عقل نشده ام که کاندیدا شوم

چه اتفاقی باعثشد که وارد عرصه انتخابات بشوید؟ به احساس تکلیف رسیدید یا خواب دیدید یا از روی هوا و هوس بود؟

ببینید هوا و حوس را که همه مان داریم و اگر کسی بخواهد انکار کند، یک واقعیتی را انکار کرده. اما من روحیه ام حداقل در گذشته ثابت کرده که از زیر این چیزا در میروم و به قول آقایان سیاسی ها آدم لیزی هستم.

در محافل و مجالس و اینها هم که مثلا باید عکسی گرفته شود عکاس خیلی باید دنبالم بگردد تا پیدایم کند لابه لای جمعیت. با اینکه موقعیتی دارم که می توانم خودم را هل بدهم جلو ولی معمولا بچه ها باید یک قدری جستجو کنند و تحقیق و تفحص کنند تا بتوانند مرا بین جمعیت پیدا کنند و معمولا هم لیز می خورم.

واقعا هم اصلا قصد آمدن به این میدان را نداشتم و حتی ۳ – ۴ ماه قبل هم اگر کسی از من می پرسید می گفتم هنوز آنقدر بی عقل نشدم که این کار را بکنم و کاندیدای ریاست جمهوری بشوم. اما زمانی که یک عده آمدند بحثکردند و مطرح کردند، آدم هایی که آمدند در میدان، چند استدلال داشتند برای من که من وقتی شنیدم دیدم استدلال ها، استدلال های درستی است و فکر کردم که اگر نیایم ممکن است دوباره از همان موارد لیز خوردن هایی باشد که آن وقت اینجا دیگر باید جوابگو باشم و حق ندارم اینجا دیگر لیز بخورم. استدلال هایی که می کردند هم به این ترتیب بود که بالاخره تو در این مملکت حداقل ۲۰ لایحه بودجه را زیر و رو کردی. از برنامه های توسعه هم حداقل ۴ قانون برنامه را به عنوان یک نیروی قطعا موثر و تصمیم ساز و تصمیم گیر دخیل بودی. در طول این ۷ دوره مجلس بالاخره با ۲۰۰ وزیر دست و پنجه نرم کردی.

نه اینکه دعوا کرده باشیم اما خب بالاخره رای اعتماد دادیم، استیضاح کردیم، برنامه نوشتیم، شرح وظایف وزارتخانه نوشتیم، وزارتخانه ادغام کردیم، منحل کردیم و از این کارها را انجام دادیم. می گفتند حداقل تو با ۱۰۰۰ نماینده همکار بودی و به اصطلاح هم علم رجالت خوب است و افراد را خوب می شناسی. نه اینکه با نام و شناسنامه. چون مثلا از من الان بپرسند وزیر صنایع آقای هاشمی کی بوده من هم اسمش را می دانم، هم مدرکش را می دانم، هم می دانم قوی بوده یا ضعیف، ولایتمدار بوده یا نبوده، چقدر خردگرا بوده یا احساسی. یعنی شناسنامه کاری افراد را می دانم نه اینکه فقط اسم و شناسنامه شان را بدانم. از طرفی هم حتی آن جاهایی که مهم تر از قانونگذاری بوده مثلا به عنوان نمونه حضرت آقا – تعبیر خودشان بود البته – در سال ۸۳ به مجمع تشخیص مصلحت نظام ابلاغ فرمودند که شما بنشینید یک چشم انداز ۲۰ ساله برای نظام بنویسید.

هیچ کاندیدایی به اندازه من جامعیت کاری ندارد

آنجا در مجمع هم باز آدم هایی که سرشان در برنامه و قانون بود خب من از جمله افرادی بودم که دستم در رنگ بود دیگر. یعنی حتی در تدوین چشم انداز بیست ساله، در تدوین سیاست های کلی نظام در اصل ۴۴. شاید این مجموعه مشخصات را در بین کاندیدا ها هیچ کسی نداشته باشد. البته شاید کاندیداهایی باشند که از من خیلی هم بهتر باشند. از نظر تدین و رفتار و گذشت و حتی تبحر در یک رشته خاص؛ مثلا سیاست خارجی یا مسائل نظامی. اما این جامعیت تجربه را من احساسم این است که کس دیگری ندارد.

پس یعنی احساس تکلیف کردید؟

بله. یعنی بر این اساس بود که گفتند در این اوضاع و احوالی که کشور دارد از نظر وضعیت اقتصادی، وضعیت سیاست های راهبردی، برنامه و چیزهای دیگر تو به هرحال جزو آدم هایی هستی که می توانی مطرح باشی و باید مطرح باشی. البته من از همان موقع هم که آمدم گفتم که من به هر سازوکاری که جامعه اصولگرایی به جمع بندی برسد که براساس آن سازوکار به یک تفاهم برسد من در آن سازوکار هستم.


از همه کاندیدای های موجود تشکیلاتی ترم

از نظر سیاسی هم در بین کاندیدا ها باز من مشهورم که از همه تشکیلاتی ترم و سابقه کار حزبی و تشکیلاتی بیشتر از همه کاندیدا ها کرده ام. ما یک وقتایی هم که با بچه ها و خانواده به مسافرت می رویم من به بچه ها این تضمین را می دهم که هیچ شهری نیست که من در آن چهار تا دوست و آشنای تشکیلاتی نداشته باشم. تقریبا در هیچ شهری کارم گیر نمی کند اگر ماشینم پنچر شود یا آبی بخواهیم که کسی به دست ما بدهد. بنابراین می خواهم بگویم که از نظر تشکیلاتی هم آدم های زیادی را در سطح کشور می شناسم. البته عرض کردم؛ گفتم که می آیم، احساس تکلیف هم می کنم، اما در هر سازگاری که جامعه اصولگرایی به جمع بندی برسد برای وحدت من در آن سازوکار هستم.

اصولگرایان به وحدت صد در صد نمی رسند

فکر می کنید اصولگرایان به وحدت می رسند؟

ببینید ما تلاشمان را داریم می کنیم. به وحدت صد درصدی هم نمی رسیم. حتما ممکن است یک نفر یا دو نفر یا لیز بخورند، یا به دوربرگردون برسند، یا کافه را به هم بریزند، اما تلاشمان را می کنیم که اینها به حداقل برسند. از نظر تئوری هم تکلیفمان روشن است. یعنی ما پیشنهاد هایمان را دایم. ما دو پیشنهاد داشتیم. گفتیم یا همه کاندیدا های اصولگرا بیایند دور هم جمع شوند و با یک سازوکار که حالا یا نظر سنجی است، یا لوئی جرگه است یا هر چیز دیگری بیایند به یک نظر واحد برسند.

اگر این را هم قبول ندارند، الان دو بلوک و ائتلاف رسمی داریم که یکی ۱ + ۲ است و دیگری ائتلاف پنج نفره. ۱ + ۲ که خودشان اعلام کردند که ما یک نفرمان می ماند. ما هم چند بار اعلام کردیم و الان هم اعلام می کنیم و از قول ما بنویسید باز متعهدیم بر اینکه بر اساس یک سازوکار قبل از پایان مهلت ثبت نام به یک نفر برسیم.


اگر کاندید نهایی ائتلاف نباشم کنار می کشم

اگر نرسیدید چه؟

من به نوبه خودم و به سهم خودم پایبند هستم به این قراردادی که بستیم و بقیه را هم الان ظاهرا همه می گویند هستیم اما عرض کردم آخرش یک نفر ممکن است کافه را به هم بزند.

آن یک نفر شما نیستید؟

آن یک نفر حتما من نیستم انشاءالله. من اگر نفر اول بشوم حتما می مانم و اگر نفر دوم هم بشوم حتما نمی مانم. این را از نظر خودم مطمئن هستم.

رئیس جمهور نباید فقط یک کارگر کارکن باشد

می گویند آقای باهنر نمی تواند یک رئیس جمهور خوب باشد اما می تواند یک معاون اول خوب و قدر برای رئیس جمهور باشد. شما خودتان این استدلال را قبول دارید؟

ببینید باید تعریف کنیم ببینیم ما از رئیس جمهور چه می خواهیم و از معاون اول چه می خواهیم؟ بعضی ها می گویند که رئیس جمهور باید تجربه داشته باشد. خب اینهایی که در کشور ما رئیس جمهور می شوند که قبلا رئیس جمهور نبودند دیگر. پس باید تجربیات دیگری داشته باشند.

حالا ما می توانیم چند تجربه و سناریو را بگذاریم کنار هم و با هم مقایسه کنیم. یک تجربه این است که طرف متخصص باشد. مثلا فرض می کنیم پزشک فوق تخصص جراحی قلب کودکان باشد. بگوییم تخصص در تخصص تا برویم جلو. من نمی گویم این نمی تواند رئیس جمهور باشد، اما تخصصش اصلا به درد رئیس جمهوری نمی خورد. ممکن یک پزشک دیگری این تیپی پیدا کنیم که مشخصات دیگرش باعثبشود که بتواند رئیس جمهور بشود. یا مثلا طرف دکترای فیزیک هسته ای داشته باشد. حتی دکترای علوم سیاسی.

پس از نظر علمی اینکه رئیس جمهور مدارج بالا را طی کرده باشد کفایت نمی کند. یا اینکه بگوییم طرف باید وزیر یک وزارتخانه باشد. مثلا وزیر مسکن باشد. آیا وزیر مسکن کفایت می کند برای اینکه یک نفر رئیس جمهور بشود؟ من فکر می کنم کفایت نمی کند. لازم هست اما کافی به هیچ وجه نیست. حتی اگر وزیر آموزش و پرورش باشد یا وزیر خارجه.

این هم بالاخره یک تجربه هست. من خلاصه تعریفم از رئیس جمهور این است که اولا باید یک اطلاعات عمومی و جامع داشته باشد، ثانیا قدرت ادراکش بالا باشد. یعنی بتواند حرف ها را بفهمد و بتواند جمع بندی کند و تصمیم گیری کند و البته می دانید که در علم مدیریت می گویند مدیر موفق کسی است که بتواند نظرات خودش را به دست دیگران اجرا کند، نه اینکه بعضی ها می گویند آقای رئیس جمهور خیلی می دود. خب خیلی ها در کشور هستند که خیلی می دوند. ما که یک کارگر کارکن نمی خواهیم در کشور به عنوان رئیس جمهور.

من می توانم یک رئیس جمهور باشم

یعنی به نظر شما آقای احمدی نژاد یک کارگر کارکن است؟

نه نه اصلا شما از این سوء استفاده‌ نکن. آقای احمدی نژاد خیلی تعریف های بزرگتر و بلند تری از این قضیه دارد و می توانیم درباره‌اش تعریف بکنیم. البته اشکالاتی هم دارد. آنها هم سر جایش. اگر خواستید سوال بکنید من نقاط ضعف و قدرت دولت را می گویم. اما می خواهم بگویم رئیس جمهور فقط کفایت می کند کمه اول یک اطلاعات عمومی داشته باشد، بعد قدرت ادراک داشته باشد و بعد هم گوش هایش بیش از زبانش کار کند.

یعنی اگر در شبانه روز می خواهد یک ساعت حرف بزند، ۸ ساعت گوش بدهد. جدی هم گوش بدهد. آخر هم اینکه به خرد جمعی اعتقاد داشته باشد. واقعا رئیس جمهور نباید باورش این باشد که اگر ۲۰ میلیون رای آورد به اندازه ۲۰ میلیون نفر می فهمد. ۲۰ میلیون رای می دهند به او اما حتما فهمش به اندازه ۲۰ میلیون نفر نیست. یک رئیس جمهور فوقش به اندازه ۲ نفر می فهمد، خیلی قوی باشد به اندازه ۳ نفر می فهمد.

بنابراین باید به خرد جمعی اعتقاد داشته باشد. برگردیم به جواب سوالتان. من براساس مطالبی که عرض کردم فکر می کنم من خیلی بهتر می توانم یک رئیس جمهور باشم تا معاون اول.

همه توضیحات باهنر درباره «دولت آقا اجازه»

گفته بودید که دولت تان دولت «آقا اجازه» نیست. از این اصطلاح برداشت های متفاوتی شد. لطفا درباره این موضوع توضیح بدهید.

البته من چند دفعه توضیح دادم اما اینجا هم خلاصه اش را توضیح بدهم. من فکر می کنم منویات مقام معظم رهبری و نظرات ایشان در بسیاری از فرایند های حقوقی و قانونی کشور به طور طبیعی جاری و ساری می شود. یعنی رهبری طبق اصل ۱۱۰ جزو اختیارات و وظایفش است که سیاست های کلی نظام را پس از مشورت با مجمع تشخیص مصلحت نظام مشخص و ابلاغ کند. قوای سه گانه و نهادهای کشور هم موظف اند در چارچوب آن عمل کنند.

یعنی مثلا اگر ما در مجلس به این سیاست ها عمل نکردیم چه اتفاقی می افتد؟ شورای نگهبان آن را رد می کند. یعنی شورای نگهبان الان به ۳ دلیل مصوبات ما را رد می کند، قانون اساسی، شرع و سیاست های کلی. بنابراین منویات رهبری از این جهت جاری است. یک بخش دیگرش هم شورای عالی امنیت ملی است. سیاست های خارجی، سیاست های حساس دفاعی مانند هسته ای، مذاکره، رابطه و چیز های دیگر در اختیار شورای عالی امنیت ملی است و شورای عالی امنیت ملی مصوباتش بدون امضای رهبری قابل اجرا نیست.

برخی برای نپذیرفتن مسئولیت «آقا اجازه» می شوند

بنابراین اگر یک رئیس جمهور بخواهد نظرات رهبری را اجرا کند، اولا از سر و روی کشور معلوم است که نظرات رهبری چیست. اینکه آقا اجازه ای نیستم باز مثال روشنی بزنیم. ما در همین قانون برنامه توسعه پنجم همانطور که گفتم، ۱۴۰۰ حکم قانونی داریم. شما فکر می کنیم که بنده، یا هر کس دیگر، یا حتی خود آقا نظرشان این است که ما هر کاری در کشور خواستیم انجام بدهیم برویم از آقا اجازه بگیریم؟ اصلا لازم نیست که این کار انجام بشود.

اگر کسی بخواهد در خط آقا حرکت کند، در و دیوار دارد فریاد می زند که این مسیر آقا است. من معتقدم که کسی آقا اجازه ای می شود، که مسئولیت کارهای خودش را نخواهد بر عهده بگیرد. آخرش که اشتباه می کند بگوید من چه کار کنم؟ حضرت آقا فرمودند دیگر!!!

الان این حرفها در بعضی محافل اجرایی و تصمیم گیری اشاره می شود که ما در فلان مسئله تصمیم گیرنده نبودیم که. در حالی که بنده معتقدم حتی اگر حضرت آقا فوق همه اینها یک تصمیمی گرفتند و مصلحتی را تشخیص دادند که در برنامه پنج ساله و سیاست های کلی و مصوبات شورای امنیت نبود، خب با یک اشاره، یک پیغامی چیزی مسئله مرتفع می شود.

ضمن اینکه رئیس جمهور قرار است هر هفته خدمت آقا برسد. این که کاری ندارد. یک نکته دیگر هم بگویم من بالاخره هم زمان حضرت امام(ره) در مجلس بودم و هم زمان آقا. من هرچه به حافظه ام فشار می آورم، می بینم آنجاهایی که رهبری علی رغم قوانین و قانون اساسی به جمع بندی دیگری رسید و خواست اعمال نظر حاکمیتی بکند، مجموعا در طول این ۳۰ سال من ۱۰ مورد یادم نمی آید که این اتفاق افتاده باشد.

بعضی آقایان دستور مکتوب رهبری را هم قبول نمی کنند

اصلا داب رهبری و داب امامت این نیست که از مسیر های غیر عادی بیایند اعمال نظر کنند. شاید در طول ۳۰ سال ۱۰ مورد هم من یادم نمی آید. خب ۱۰ مورد هم که کاری ندارد. با یک اشاره ای چیزی انجام می دهد. آن هم که نمی خواهد عمل کند، اشاره که هیچ، مکتوب هم حضرت آقا می نویسند بالاخره یک جوری می زند زیرش. به این دلیل من گفتم دولت من دولت آقا اجازه نیست. من اگر بخواهم می توانم خوب بفهمم که آقا چه می خواهند و همان را اجرا می کنم.

دولت های گذشته جرات نمی کردند هدفمندی را اجرا کنند

الان آقای رئیس جمهور مجلس را متهم می کنند که جلوی اجرای هدفمندی یارانه ها را گرفته. نظر شما در این رابطه چیست؟

ما در رابطه با هدفمندی یارانه ها ۳ – ۴ تا حرف بیشتر نداریم. اولا اصل هدفمندی یارانه ها یک پروژه ضروری غیر قابل اجتنابی است که باید در این کشور اجرا بشود. نکته دوم ایکه هدفمندی مرحله او ل یارانه ها جای تشکر از دولت دارد که شانه به این مسئولیت بسیار خطیر داد. دولت های گذشته واقعا جرات نمی کردند.

من صراحتا بگویم که مجالس و دولت های گذشته آرزومند بودند که این اتفاق بیافتد اما جرات نمی کردند و این واقعا قابل تقدیر است. مجلس هم خیلی کمک کرد. ظرف یک سال نشستیم و حسابی کلنجار رفتیم. یک جاهایی اش را هم دولت خیلی موافق نبود اما بالاخره به یک تفاهم رسیدیم.

اختلاف نظر اساسی مان که ما تحمیل کردیم به دولت - چون دولت از نظر قانونی نمی توانست نظرش را به ما تحمیل کند - و آن این بود که دولت بیشتر نظرش این بود که دفعی کار انجام شود و یک مرتبه تمام شود. ما می گفتیم جامعه تحملش را ندارد و باید به صورت تدریجی و در ۵ گام این کار را انجام بدهیم. اینجا قانون شد ۵ گام اما ما نظر دولت را می دانستیم که همان تک گام بود.

الان هم منافع اجرای هدفمندی بیشتر از مضرات آن است

نکته بعدی اینکه دولت در اجرای هدفمندی مرحله اول بخش هایی از قانون را اجرا نکرد و یکسری اشکالات اساسی در کشور ایجاد کرد. من البته این را هم بگویم که همین الان هم اگر بخواهیم قضاوت کنیم منافع اجرای هدفمندی بیش از مضرات آن است. یعنی نمی گویم کاش انجام نشده بود. الحمدالله شد و خوب هم شد. اما یک اشکالات جدی هم به وجود آورد. ما می گوییم برای مرحله بعدی ما آمادگی داریم و باید اجرا شود و انشاءالله اجرا هم می شود، اما یک آسیب شناسی بکنیم مرحله اول را که اشکالاتش چه بود؟ ما مدعی هستیم که در اجرا اشکال داشت.

اگر دولت مدعی است که در قانون اشکال بود ایرادی ندارد بنشینیم با همدیگر اشکالات اجرایی و قانونی هدفمندی را در بیاوریم و حل کنیم و مرحله دوم را هم اجرا کنیم. اما ۲۵۰ هزار تومان و این حرف ها همان شیوه اجرای دفعی است که رئیس جمهور معتقد بود یک دفعه باید انجام بشود. ایشان برای این که یکدفعه باید اتفاق بیافتد البته استدلال هایی هم دارد و من نمی خواهم محکوم کنم. شاید استدلال هایش هم مسموع باشد. پس این ۲۵۰ هزار تومان همان اجرای دفعی است و درست هم هست ما اگر بخواهیم یکمرتبه اجرا کنیم اگر محاسبه شود به هر ایرانی می توانیم ۲۵۰ هزار تومان پرداخت کنیم.

اما این را بدانید که پروژه هدفمندی درآمد هایش از گران کردن کالاهای نفتی و برخی کالاهای دیگر است. درآمد هایش از خزانه و فروش نفت خام نیست. حالا این ۲۵۰ هزار تومان را باید از چه کسی بگیریم؟ مردم! ما می گوییم اگر قرار باشد به مردم ۲۵۰ هزار تومان بدهیم باید از آن جیب شان ۴۰۰ هزار تومان برداریم تا بتوانیم ۲۵۰ هزارتومان در جیب شان برداریم. البته در مجموع و معدل. ممکن است بگویند از بالایی ها بیشتر میگیریم و از پایینی ها کمتر. بله در مجموع و معدل اینگونه است. چرا باید ۴۰۰ هزار تومان بگیریم؟ چون تمامی درآمد های هدفمندی قرار نیست به مردم داده شود و بخشی از آن باید به تولید و دولت داده شود.

در این حالت هم ما می گوییم که نه اقتصاد خانوار، نه اقتصاد بنگاه های تولیدی و نه اقتصاد کلان کشور تاب تحمل این میزان فشار را ندارند. یعنی اگر ۴۰۰ هزار تومان بخواهیم از هر نفر بگیریم معنا و مفهومش این است که بنزین و گازوئیل را باید حدود ۸ برابر گران تر بفروشیم و نه مردم و نه بنگاه ها و نه کشاورزی و نه حمل و نقل و … تاب تحمل این را ندارند.

نمی گویند با یارانه ۲۵۰ هزار تومانی چقدر از جیب مردم بر می دارند

یعنی بنزین لیتری ۵۶۰۰ می شود؟

بله چیزی در همین حدود.

پس از آن ۲۰۰۰ تومانی که آقای لاریجانی اعلام کردند بیشتر می‌شود؟

بله اگر ۲۵۰ هزار تومان بخواهد بدهند. بنزین بدتر گازوئیل است. الان با گازوئیل لیتری ۱۵۰ تومانی برای کشاورز نمی صرفد که کشاورزی کند. تازه قیمت آزاد گازوئیل ۳۵۰ تومان است که اگر بخواهد ۵ برابر بشود می شود لیتری ۲۰۰۰ تومان. فقط مگر اینکه بشود شمش طلا کاشت که بصرفد وگرنه هیچ کشت و کاری در کشاورزی با گازوئیل لیتری ۲۰۰۰ تومانی نمی صرفد. بقیه چیز ها هم همین است. لذا قصه این است. آقای رئیس جمهور یک کم لطفی ای می کنند؛ ۲۵۰ هزار تومان را می گویند اما ۴۰۰ هزار تومان را نمی گویند. مشکل همین است و اگر هم می گویند که نمی گذارند ما این کار را بکنیم من اینجا اعلام می کنم آنهایی که نمی گذارند ما هستیم.

چرا نمی‌گذارید؟

این نوع کارها را نمی گذاریم بکنند. ما می گوییم این نوع کارها باید با فکر و تدبیر و مشورت و خرد جمعی صورت بگیرد. مردم تاب و تحمل اینهمه گرانی را ندارند.




ماجرای نسبت خانوادگی ثمره هاشمی و باهنر / ثمره منحرف نیست ولی عقاید سیاسی اش را قبول ندارم

می‌گویند شما با آقای ثمره هاشمی نسبت فامیلی دارید و با آقای رحیمی هم دوستی نزدیک دارید. آیا پیش آمده که آقای احمدی نژاد ایشان را برای رایزنی نزد شما بفرستند یا مثلا نقش میانجی را بازی کنند؟

ببینید من البته از نظر تدین و منحرف نبودن آقای ثمره هاشمی را قبول دارم. بله ایشان خواهر زاده من هستند. اما از نظر مواضع سیاسی به هیچ وجه همدیگر را قبول نداریم. یعنی نه ایشان ما را قبول دارد و نه ما ایشان را. بعضی وقت ها هم که درجلسات همدیگر را می بینیم و خب دید و بازدید های قوم و خیشی هست سعی می کنیم بحثسیاسی نشود.

بنابراین از نظر نسبت سیاسی ایشان با من نسبتی ندارند. باز عرض می کنم از نظر تدین و تقوا و اخلاص من آقا مجتبی را قبول دارم و با این که از من کوچکتر است اما معمولا وقتی که با هم هستیم من او را پیش نماز می کنم. وقت هایی که نباشد من خودم پیش نماز می شوم ولی وقت هایی که هست من پشت سر او نماز می خوانم. از این جهت مشکلی با هم نداریم. با آقای رحیمی هم دوست هستیم.

با رحیمی دوست هستم / رحیمی پرکارترین معاول اول ایران است

از چه زمانی با هم دوست هستید؟

آقای رحیمی مجلس چهارم جزو هیات رئیسه مجلس بودند و فکر کنم از دوره دوم در مجلس حضور داشت و از نمایندگان خوب و فعال مجلس بود. الان هم من به عنوان معاون اول یک ادعا می کنم که از زمانی که معاون اول در کشور ما قانونی شد؛ قانون اساسی اصلاح شد و نخست وزیر حذف شد و جایش معاون اول آمد من هنوزم ادعا می کنم که پر کار ترین معاون اول آقای رحیمی هستند.

ضمن احترامی که برای مرحوم حبیبی، جناب آقای عارف و جناب آقای داوودی قائل هستم اما آقای رحیمی آدم اجرایی پر کاری هستند که مدیریت می کنند و کارها را جلو می برند. در رابطه با حتی این مسائل اقتصادی و سوءاستفاده هم واقع قضیه این است که من تا یک حکم رسمی از دادگاه نبینم باورم نمی شود که آقای رحیمی آدم دست ناپاکی باشد.

در این رابطه هم موضعم را اعلام کنم. اما از این نظر که همراهی و همکاری می کند با بعضی سیاست های دولت که البته چاره ای هم ندارد و باید همکاری کند و آن سیاست ها را ما اساسا قبول نداریم، از این جهت هم باز با ایشان حسابی اختلاف نظر داریم و فکر می کنیم که در هر صورت در کارهایی که آقای احمدی نژاد انجام داده چه در خیرش و چه در شرش حتما آقای رحیمی هم شریک است و هم باید بابت خیرش پاداش ببیند در آخرت و هم بابت شر آن پاسخگو باشد.

روایت باهنر از ردصلاحیت احمدی نژاد توسط وزارت اطلاعات خاتمی

چند روز پیش آقای یونسی با شرق مصاحبه کرده بودند در باره اینکه آقای باهنر گفته بودند که وزارت اطلاعاتی که احمدی نژاد را برای شهرداری تایید نمی کند باید درش را گل گرفت! ماجرای آن دیدار را شرح بدهید؟

نه «گل گرفت» واژه ای است که من حالا اگر هم در محافل خصوصی استفاده کرده باشم اما مطمئن هستم که در رسانه ها نگفتم. من معمولا از این واژه ها در مصاحبه هایم استفاده نمی کنم.

اما آقای یونسی دقیقا همین واژه را به کار بردند و اصلا تیتر مصاحبه هم همین بود…

نه! ممکن است من در جلسه خصوصی ای که به همین منظور با ایشان داشتم چنین حرفی زده باشم اما در رسانه ها این واژه ها را هرگز به کار نمی برم. قبل از آقای احمدی نژاد ما یک شهرداری در تهران داشتیم به نام آقای ملک مدنی. ایشان خب فوق لیسانس نساجی داشتند و مدیر هم بودند و آدم پولداری هم هستند و انشاالله که همه اش هم حلالشان هست و مشکلی هم نیست.

من به آقای یونسی گفتم که وزارت اطلاعاتی که از فیلتر هایش آقای ملک مدنی عبور کند اما آقای احمدی نژاد عبور نکند باید این وزارت اطلاعات را یک تجدید نظر اساسی درش کرد. جمله ای که من گفتم این بود و الان هم می گویم. هیچ اعتقادم تغییر نکرده. بعد آقای یونسی می گفت که ما در جریان آقای ملک مدنی نبودیم و یک مدیرکل مان صلاحیت ایشان را تایید کرد.

من گفتم که این حرف ها دیگر مسموع نیست که وزیر بیاید بگوید من مطلع نبودم و یک مدیری در زیر مجموعه من آمده این کار را انجام داده. من ایرادم به سیستم وزارت اطلاعات است که اگر قرار باشد از آن آقای ملک مدنی عبور کند اما آقای احمدی نژاد عبور نکند این وزارت اطلاعات اشکال دارد.

چرا آقای احمدی نژاد را تایید نمی کردند؟

می گفتند آقای احمدی نژاد در زمان استانداری اردبیل یک سری معاملات نفتی کرده که مباشرش هم آقای محصولی بود. آن موقع هم حالا خوشبختانه یا بدبختانه در زمان آقای هاشمی خیلی از استانداران استان های مرزی این کار ها را می کردند. معامله می کردند، می آوردند، می بردند. پولش را هم می آوردند کارهای عمرانی می کردند؛ یک جاده ای می کشیدند، یک جایی را آسفالت می کردند.

بخاطر دفاع از احمدی نژاد پشیمان نیستم

اگر می خواهیم بگوییم خلاف قانون بوده، این خلاف قانون خیلی جا ها در کشور رسم بود. اگر بخواهیم بگوییم میل شخصی بوده و سوء استفاده ای صورت گرفته، من آن موقع که هیچ، همین الان هم معتقدم که آقای احمدی نژاد اهل این گونه مسائل نیست. آقای احمدی نژاد آدم ساده زیستی است و در این مسائل مراقبت می کند از خودش و حواسش جمع است که خلاصه حلال و حرام قاطی نشود.

حالا از شخص آقای احمدی نژاد کمی آن طرف تر برویم ممکن است از آن ۳۰۰۰ میلیارد هم در بیاید اما خود آقای احمدی نژاد و دوستان نزدیکش آدم هایی نیستند که بگوییم خدایی ناکرده دست شان ناپاک است. آن موقع هم به آقای یونسی همین را گفتم. یعنی رفتم پیش ایشان و گفتم شما مشکلتان با آقای احمدی نژاد چیست؟ گفتند در اردبیل این کارها را کرده. همه این حرف ها را من آن موقع خودم به آقای یونسی گفتم.

پس اینکه شما تایید صلاحیت آقای احمدی نژاد برای شهرداری را گرفتید صحت دارد؟

تایید نه! من رفتم بحثسیاسی کردم با آنها. الان هم اگر قرار باشد آن بحثسیاسی را بکنم عینا همان حرف ها را تکرار می کنم. یعنی الان ۱۰ سال از آن ماجرا می گذرد اما من هیچ پشیمان نیستم از آن بحثها و دفاع از آقای احمدی نژاد. من آن زمان می بایست از آقای احمدی نژاد حمایت کنم و در آن حد همین الان هم از آقای احمدی نژاد حمایت می کنم. الان مساله ما با آقای احمدی نژاد مسائل دیگری است و مشکلات دیگری با ایشان داریم.

گفته بودید برای شناخت آقای مشایی ۷-۸ واحد لازم است. حالا شما که سال ها با آقای احمدی نژاد آشنایی داشتید ایشان را نشناختید. واقعا فکر می کنید با ۷-۸ واحد می شود آقای مشایی را شناخت؟!

بله درست است. ببینید آقای احمدی نژاد در آن زمان و در آن ظرفیت هایی که من با ایشان کار می کردم خب بیشتر ظرفیت های مثبتش به چشم می آمد.

فکر نمی کردم کار احمدی نژاد به اینجا برسد

فکر می کردید احمدی نژاد به اینجا برسد؟

اصلا. به هیچ عنوان. اتفاقا یک خبرنگاری از من پرسید احمدی نژاد ۸۴ با احمدی نژاد الان چه فرقی کرده که تو آن موقع حامی اش بودی اما الان دیگر نیستی؟ من گفتم او تفاوتی نکرده، من اطلاعاتم از آقای احمدی نژاد زیاد شده. من آن موقع اطلاعاتم کم بود از آقای احمدی نژاد.

احمدی نژاد الان همان احمدی‌نژاد قبلی است؟

احمدی نژاد تغییر نکرده اما بعضی از زوایای روحی اش تا رئیس جمهور نمی شد رو نمی شد! چون مسئولیت های قبلی اش جایی نبود که بتواند اینگونه عمل کند. البته می دانید که سال ۸۴ علی رغم اینکه آقای احمدی نژاد عضو جامعه اسلامی مهندسین بود اما کاندیدای ما نبود.

یعنی با اینکه آدم تشکیلاتی ای هستم اما هیچ موقع منافع ملی را فدای دستی تشکیلاتی نکردم. آقای لاریجانی جزو تشکیلات ما نبود اما ما رفتیم از آقای لاریجانی حمایت کردیم. اما وقتی ایشان رای آورد، خب ما خوشحال شدیم علی رغم اینکه ما از کس دیگری حمایت کرده بودیم. من همانجا به او پیشنهاد کردم که این نیروهای اصولگرایی که رقیب شما بودند و رای نیاوردند، اینها آدم های به درد بخوری هستند. اینها را بیاور در دولت و یک دولت قدرتمند اصولگرا تشکیل بده. آقای احمدی نژاد آنجا گفتند که من ژنرال نمی خواهم.

رئیس جمهور حتی نمی گذارد سربازها، گروهبان شوند!

من همانجا احساس کردم که وای بر ما. آقای رئیس جمهوری که می خواهد وزارتخانه اش را با سرباز اداره کند! البته ما برای سرباز احترام زیادی قائل هستیم اما واژه سرباز یعنی بله قربان. یعنی به چپ چپ، به راست راست. آقای احمدی نژاد گفت من ژنرال نمی خواهم و سرباز می خواهم و ما دیدیم که این کار را کرد. حالا ژنرال که هیچ، هر کس هم که سرباز بود تا می آمد گروهبان می شد، حذفش می کرد و این برای کشور گرفتاری ایجاد کرد.

شما به عملکرد آقای احمدی نژاد از سال ۸۴ تا کنون چه نمره‌ای می دهید؟

به نسبت چه کسی؟ اول بگویید ۲۰ مال چه کسی است بعد من می گویم به ایشان چند می دهم. چون نمره واقعا نسبی است. یک زمان شما می گویید ۲۰ مال امام زمان(عج) است خب اینها هم که ادعا داشتند که ما مدیریت امام زمانی داشتیم دیگر. پس به اینها هم باید ۲۰ بدهیم.

احمدی نژاد از هیچ کس جز خدا نمی ترسد

بالاخره نسبت به برنامه‌ها و کارهایی که باید انجام می شد و انجام شد شما چه نمره ای به عملکرد ایشان می دهید؟

آقای احمدی نژاد هم نقاط مثبت و قابل افتخاری دارد و می شود از تجربیاتش، از رفتارهایش و اخلاصش استفاده کرد. من یک حرفی زدم بعضی ها تعجب کردند اما الان هم می گویم. گفتم آقای احمدی نژاد در زندگی اش از هیچ کسی غیر از خدا نمی ترسد. الان هم می گویم. واقعا شجاع است.

بعضی را ها هم که قبول دارد مانند مشایی و غیره از همان جنبه ایمانش است نه اینکه خرده برده ای داشته باشد یا از یک جهت دیگری بترسد. واقعا اعتقاد به اینها دارد و می ترسد گوش به حرف اینها ندهد. باز نه اینکه از دنیایش بترسد بلکه فکر می کند به یک وظیفه شرعی اش عمل نکرده اگر گوش به حرف اینها ندهد.

اگر اینگونه باشد که بلا تشبیه خوارج هم همین تفکرات را داشتند؟

بله. اتفاقا اشکال همینجاست اتفاقا. اشکال اصلی همین است که یک نفر به یک تفکری می رسد و از هیچ کس هم مشورت نمی گیرد و خرد جمعی را هم قبول ندارد و با مراد های خودش که مراجع و ولی فقیه هستند چک نمی کند و به همان نتیجه ای که خودش می رسد عمل می کند. این می تواند نقطه انحراف باشد.

اگر رئیس جمهور شوید از این کاندیدا های موجود از چند نفرشان در کابینه تان استفاده می کنید؟

ببینید ما حداقل با این ۵ نفری که ائتلاف کردیم هیچ قراردادی نبستیم و هیچ قولی هم ندادیم و این طور نیست که اگر آنها به نفع من کنار بروند و من رئیس جمهور بشوم باید از اینها در کابینه ام استفاده کنم. من واقعا دنبال آدم های کارآمد هستم و در این بخش هم باز هستم. بگذارید مثالی هم بزنم حالا شاید به شما بربخورد اما مثلا از همین دولت آقای احمدی نژاد ۳ – ۴ نفر از وزرا را می شناسم که اینها به درد کار در وزارتخانه های من می خورند.

از وزرای احمدی نژاد و خاتمی استفاده می کنم

چرا به ما بر بخورد؟!

نه می خواهم کمی جلو تر بروم. از دولت آقای خاتمی هم بنده همین الان ۳ – ۴ نفر هستند که می خواهم از آنها استفاده کنم. چون بعضی ها فکر می کنند که هر کسی در دولت آقای خاتمی بوده اصلاح طلب است.

من سراغ دارم ۳ – ۴ نفری را که در دولت آقای خاتمی بودند و آن موقع هم ما به عملکردشان اعتراض داشتیم. مثلا آقای حسین مظفر. آقای مظفر همان موقع هم که در دولت آقای خاتمی بود ما به عملکردش اعتراض داشتیم اما می دانستیم که از روی تفکر اصلاح طلبی نبوده. بلکه از روی یکسری مصلحت اندیشی هایی بوده که آن مصلحت اندیشی ها را ما قبول نداشتیم.

بنابراین از دولت آقای خاتمی هم می توانیم وزرایی را پیدا کنیم که امروز به درد کار می خورند و هیچ مشکل اعتقادی و سیاسی ندارند. دوستانی هم که آمدند بسیاری از آنها را من معتقدم به درد می خورند. واقعا به درد. کار های اجرایی خوب و سنگین می خورند.


در حد وزارت هستند؟

بله حتما در حد وزارت هستند. نه فقط این ۵ نفر، کل جامعه اصولگرایی که الان آمده اند در میانشان حتما افرادی هستند که به درد وزارت می خورند و می توانند مسئولیت های مهم را بر عهده بگیرند.

ولایتی به درد وزارت امورخارجه می خورد و قالیباف وزارت مسکن

می توانید چند نفرشان را نام ببرید؟

مثلا فرض بفرمایید آقای ولایتی. آقای ولایتی برای وزارت امور خارجه و دبیری شورای عالی امنیت ملی خیلی به درد می خورند.

دیگران چطور؟

آقای قالیباف هم می توانند. مثلا در حوزه مسکن ایشان به درد می خورند.

آقای حداد چطور؟

آقای حداد معلوم نیست که افتخار بدهند اما بهترین جا برایشان یا وزارت آموزش و پرورش است یا فرهنگ و ارشاد. البته هر کدام از این عزیزان که واقعا آماده باشند و افتخار بدهند که کمک بکنند ما حتما از حضورشان استفاده می کنیم.

احمدی نژاد از تحمیل مشایی به نظام ناامید نیست

فکر می کنید استراتژی دولت برای انتخابات چه باشد؟

ببینید آن چیزی که روشن است این است که آقای احمدی نژاد آرزوی نهایی اش این است که بتواند آقای مشایی را نه اینکه به نظام بقبولاند؛ بلکه تحمیل کند به نظام. چون الان از اینکه بتواند نظام را قانع کند که مشایی می تواند رئیس جمهور بشود نا امید است.

اما از اینکه بتواند یک شرایط اضطرار به وجود بیاورد که نظام مجبور بشود نا امید نیست. به همین دلیل هم الان فکرش را جای دیگر متمرکز نمی کند. حتی من اخیرا شنیدم که یک تیپ هایی مثل نیکزاد را که ما فکر می کنیم می تواند جانشین آقای مشایی باشد را پیشنهاد دادند که برو کاندیدای شورای شهر تهران بشو.

این معلوم می کند که اصلا برای مراحل بعدی الان برنامه و فکر ندارند و می خواهند کاملا متمرکز بشوند روی فاز اول پروژه. البته این به معنای این نیست که اگر نشد کس دیگری را نداشته باشند. لابد افراد دیگری هم در ذهنشان هستند و دارند کار می کنند.


اگر آقای مشایی تایید صلاحیت نشوند چه اتفاقی می افتد؟

آقای احمدی نژاد ممکن است خیلی عصبانی و ناراحت بشوند، ممکن است حتی تب هم بکند، اما اینکه تصور کنیم که آقای احمدی نژاد ممکن است اوضاع عادی را به بریزد، من این تصور را از آقای احمدی نژاد ندارم.

ایشان ممکن است یک جاهایی یک اصرارهایی داشته باشد اما کلیت نظام، آرامش نظام و حل مسائل نظام را حتما جزو برنامه های استراتژیک خودش می داند و این کار را نخواهد کرد.

البته نظام هم تمهیدات لازم را دارد تا اگر یک کسی خواست کار را زمین بگذارد، بدون آن فرد هم بشود کار را پیش برد. ما برگزاری انتخابات در روز موعود خیلی برایمان مهم است. حضرت آقا هم یکبار فرمودند که تابه حال هیچ انتخاباتی را نداشتیم که یک روز به تاخیر بیافتد.

من خاطرم هست که در مجلس سوم که اکثریت آن دست دوستان چپ ما بود، اینها برای انتخابات خبرگان که قرار بود روز جمعه برگزار بشود، روز سه شنبه طرح سه فوریتی ای را آوردند که انتخابات به تاخیر بیافتد و قرار بود روز چهارشنبه بررسی شود و خب چون اکثریت را هم داشتند حتما رای می آورد. ما دیدیم که هیچ راهی نداریم و اگر هر کاری هم بکنیم اینها می آیند و تصویب هم می کنند و تمام می شود. تنها کاری که می توانستیم انجام دهیم آبستراکسیون بود و این مار را انجام دادیم و روز چهارشنبه اصلا مجلس رسمی نشد و روز جمعه انتخابات برگزار شد و تمام!

می خواهم بگویم که اینها همه راه دارد ولی خب راه ها ممکن است راه های عادی نباشد. حتما نظام برای این سناریو ها هم راه حل های لازم را پیش بینی کرده. هرچند که من اصلا احتمالش را صفر می دانم اما اگر همین احتمال صفر هم اتفاق بیافتد تدابیر لازم را اندیشیده است.





رئیس جمهور فرود آرامی خواهد داشت

آقای احمدی نژاد یک فرود آرام خواهد داشت؟

بله حتما.

گفته بودید که آقای مشایی به درد ریاست جمهوری نمی خورد. شما اگر رئیس جمهور بشوید از آقای مشایی در چه پستی استفاده می کنید؟

من بعید می دانم که بشود با آقای مشایی کار کرد. ایشان می توانند برای خودشان در بخش های خصوصی کار بکنند و مثلا می توانند یک مرکز فکری برای خودشان ایجاد کنند که قاعدتا هم دنبال اینجور کار ها هستند.

آیا مشایی را دارای تفکر خاصی می دانید که بتواند مرکز فکری ایجاد کند؟

خودش که معتقد هست دارای تفکر خاص هست و کافی است که خود آدم به این جمع بندی برسد و لازم نیست که دیگران هم همین اعتقاد را درباره ایشان داشته باشند؟

این کار نیاز به مجوز ندارد؟

به هر حال در این ۸ سال اینها خیلی از کارها را بدون مجوز انجام دادند. ممکن است بعدا هم بتوانند بدون مجوز بعضی کارها را بکنند.


جبهه پایداری نیاز به پختگی دارد

گفته بودید جبهه پایداری ها باید کمی دم بکشند. فکر می کنید چه زمانی دم می کشند؟!

من واقعا قصد تحقیر یا توهین یا خدایی ناکرده چیز دیگری ندارم و الان هم عرض می کنم که پختگی واقعا نیازمند طی یک مراحلی است. خود ما ها هم همینجور هستیم.

ممکن است وقتی یک مجموعه ای را راه می اندازیم تا این تیزی های سنگ ها به هم بسابد و نرم شود و تیزی های آن گرفته شود و به اصطلاح سنگ رودخانه شود چند سال وقت می خواهد. همین الان هم اینها قابل مشاهده است.

مثلا در شورای مرکزی جبهه پایداری لایه قم با لایه تهران اختلاف نظر دارند. یا مثلا در اولین شورای مرکزی شان عذر سه چهار نفر را خواستند. باید این مراحل طی شود. مثلا در رابطه با آقای احمدی نژاد الان مواضع اعضای پایداری همه با هم یکی نیست.

بعضی ها گناهان آقای احمدی نژاد را غیر قابل بخشش می دانند و بعضی ها هم معتقدند که حالا اشتباهی بوده و آدم می تواند برود با آنها کار کند. من همین طیف مواضع اینها در رابطه با احمدی نژاد را گفتم. گفتم این باید کمی طول بکشد تا به یک جمع بندی روشن و مشخص برسند.

ماجرای درخواست باهنر از احمدی نژاد برای اعطا کارخانه به اصولگرایان

در روزهای گذشته آقای احمدی نژاد حرف هایی زدند که بیشتر شبیه به تهدید به افشاگری بود. صحبت هایی هم داشتند در باره کسانی که در ابتدای دولت از او کارخانه خواسته بودند تا بتوانند یکسری کارها را انجام بدهند که به نظر می رسید روی صحبت شان با شما بود. نظر شما در این رابطه چیست؟

ببینید من اعتقادی داشتم و با آقای احمدی نژاد صحبتی کردم همان اوایل و گفتم بالاخره شما که می خواهید خصوصی کنید و شاید بیش از ۱۰۰ میلیارد تومان بنگاه های اقتصادی را به بخش خصوصی واگذار کنید بالاخره بخشی از اینها باید جاهایی برود که آدم به اینها اعتماد داشته باشد که آنهایی که اینها را تحویل می گیرند به اصطلاح اگر گوشتش را هم می خورند، استخوانش را دور نیاندازند. و از طرفی هم گفتم که ما الان نداریم اما علاقه مندیم که مثلا ۲۰ سال دیگر شرکت هایی داشته باشیم مثل شل یا پتروناس یا جی ام که بنگاه های بزرگ اقتصادی هستند.

این را هم شما در نظر داشته باشید که الان دنیا بورس است و هر روز و هر ساعت دارد سهام مبادله می شود اما شل یعنی انگلیس، کوکا یعنی آمریکا، بنز یعنی آلمان. ممکن است سهام بنز هر روز هم مبادله بشود و یک نفر در توکیو بخرد، یک نفر در کالیفرنیا بخرد اما برند آن مال آلمان است.

من گفتم ما نیاز داریم که این جور موسساتی را درست کنیم و تقویت کنیم و بزرگ کنیم و بفرستیم جلو. گفت خب مثلا چه کار کنیم؟ گفتم مثلا همین پتروپارس اگر بخواهیم بفروشیم مثلا ۱۰۰ میلیارد تومان قیمت دارد. این مبلغ برای دولت رقمی نیست اما این پتروپارس می تواند در آن سرمایه گذاری شود که امید داشته باشیم این ۲۰ سال دیگر، ۴۰ سال دیگر می شود شل.

من اتفاقا برایش پیشنهاد مشخصی دادم و گفتم سهام آن را به سه دسته تقسیم کن. یک دسته را بده به پرسنل فعلی پتروپارس. یک گروه را هم بده به مدیران سطح بالای نفتی ما بعد از انقلاب؛ وزرای نفت یا مدیرعامل های شرکت نفت و یک بخشی را هم بده به نفتی های ما در سطح دنیا. ما الان در دنیا ایرانی های بسیار مجرب و ماهری در زمینه نفت داریم که در آمریکا و کانادا و اروپا هستند. این خودش یک جاذبه ای ایجاد می کند. چون اینها ایرانی هستند و به ایران هم علاقه مند هستند.

حالا فرض کنید که ۱۰ میلیون تومان سهام به یک نفر هبه بکنیم و بگوییم اصلا پول هم نمی خواهد بدهی اما شما در پتروپارس اینقدر سهم داریم و این را شرط بگذار که مثلا ما این سهام را به شما می دهیم به شرطی که پتروپارس هر سال ظرفیت خودش را دوبرابر بکند. این پیشنهاد ما بود و نوشتیم و به ایشان دادیم. احمدی نژاد گفت خیلی خوب است. گفتیم خب چه کار کنم؟ گفت برو پیش آقای محصولی. رفتم با ایشان مطرح کردم ایشان هم گفتند خیلی خوب است.

گفتم خب حالا باید چه کار بکنیم؟ گفتند می دهم به وزیر اقتصاد ودارایی. یک چند هفته و یک ماهی گذشت. به آقای دانش جعفری به شوخی گفتم بابا شما چقدر کند هستید؟ اگر دولت های قبلی بودند دستور رئیس جمهور را ۲۴ ساعته اجرا می کردند که آقای دانش جعفری گفت آقای احمدی نژاد نامه را گرفته و گذاشته در کشوی میزش. لابد برای روز مبادا. این را هنوز هم دارم و اگر روزی کاره ای بشوم فکر می کنم سرمایه گذاری های دراز مدت خیلی بهتر است تا اینکه یک پولی بگیریم و با آن آبنبات چوبی و قاقا لی لی بخریم و بخوریم و تمام بشود.

آخرین نظرسنجی ائتلاف پنج نفره چطور بود؟

ببینید نظرسنجی های متنوعی انجام می شود و بخشی از آن به ما می رسد. من یک اطلاعاتی دارم اما قرارمان با دوستان این است که این کار ها را نکنیم.

الان همه می گویند ما اول هستیم.

ما پیشنهاد مشخصمان این بود که ما یک تقاطع بدهیم بین ۵ نظرسنجی. نظرسنجی بسیج، صدا و سیما، ناجا، واجا و جهاد دانشگاهی. بعضی از اینها می گویند ما به این سادگی نظرسنجی هایمان را به شما نمی دهیم.

حالا اینها دیگر چیزهایی است که ما داریم دنبال می کنیم. ولی قرارمان این است که اینها را با هم تقاطع بدهیم و اگر پاسخ روشنی به دست نیاوردیم آن موقع خودمان یک نظر سنجی جداگانه توسط بخش خصوصی انجام بدهیم. البته چون یک مقدار گران در می آید تلاش می کنیم که آن کار را تا می شود خودمان انجام بدهیم اما اگر گیر کردیم آن نظرسنجی را هم انجام می دهیم و کار را تمام می کنیم.

ناطق نوری قوی ترین رئیس مجلس بود

شما ۷ دوره مجلس بودید و با روسای زیادی هم کار کردید. از بین اینها کدام را قوی تر دیدید؟

من آقای ناطق را قوی تر از همه دیدم.

دوستانم در شهرستان هزینه تبلیغاتم را می دهند

هزینه‌های تبلیغاتی‌تان از کجا تامین می شود؟

ببینید ریاست جمهوری با مجلس متفاوت است. البته اگر کاندیدا ها یک مقداری محدود تر بشوند من فکر می کنم صدا و سیما می تواند همه پیام ها را به مردم منتقل کند و من فکر می کنم دیگر هیچ نیازی به تبلیغات نباشد.

من خواهشم این است که هم رسانه ها، هم نخبگان و هم فعالان سیاسی حداقل این دفعه از هر کدام از کاندیدا ها که برنامه می پرسند، یک کارنامه هم بپرسند تا بشود یک مقداری این برنامه را با کارنامه تطبیق داد که چه کاره بودند و چه کردند. صدا و سیما من فکر می کنم کفایت می کند. علاوه بر این یک کارهای جزئی هم هست که هزینه دارد اما هزینه آن خیلی کم تر از مجلس است. مجلس هزینه هایش خیلی بالا است. اگر هزینه هایش بخواهد متمرکز داده شود گران در می آید اما اگر ما در استان ها به ستادهایمان بگوییم که شما هرچه در آوردید خرج کنید این هزینه ها را کاهش می دهد.

مگر ستادهای شما درآمدزایی دارند؟

نه ببینید بنده هیچ تردیدی ندارم که مثلا در اصفهان من حداقل هزار تا دوست دارم که این هزار تا دوست ممکن است که یک میلیون نتوانند بدهند اما نفری سی چهل هزار تومان می توانند بدهند. سی چهل هزار تومان می شود یارانه یکی از بچه هایشان در ماه. این را می توانند بدهند.

خب هزار تا سی چهل هزار تومان بدهند می شود ۴ میلیون که برای استان اصفهان در ریاست جمهوری واقعا بس است. شاید برای مجلس ۴۰۰ میلیون هم بس نباشد اما برای ریاست جمهوری بس است. یک موقعی ما رفتیم خدمت یکی از بزرگان گفتیم حاج آقا به ما مقداری پول بده می خواهیم کار سیاسی بکنیم. ایشان به ما فرمودند که من پیشنهاد می کنم شما گدایی بکنید تا محتاج خلق نشوید. حالا ما هم گدایی می کنیم تا محتاج خلق نشویم.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات