پاسخ زیباکلام به اتهام " بادنجان دور قابچین "
این البته نه نخستینباری است که آقای عبدی بهواسطه آقایهاشمیرفسنجانی بنده را مورد سرزنش قرار میدهند و نه یحتمل بار آخر خواهدبود. حمایت من از آقایهاشمیبرایشان به مثابه تعریف، تمجید، ستایش، مجیزگویی و بهقول خودشان «بادنجان دور قابچین» است.
به گزارش افکارنیوز، بهدنبال پاسخ تند عباس عبدی به مصاحبه صادق زیباکلام با «قانون» که با تیتر «برخی سیاستمداران افراد «بادنجان دورقابچین» را به منتقدان ترجیح میدهند «و زیرتیتر» داشتن دوستی مانند زیباکلام سیاستمداران را بینیاز از دشمن میکند» در روزنامه قانون به چاپ رسیده بود، دکتر زیباکلام پاسخی ارسال کرده است.
لازم به ذکر است عباس عبدی به مصاحبه ای از زیباکلام در «قانون» واکنش نشان داده بود که در آن زیباکلام خطاب به عبدی گفته بود «متاسفانه آقای عبدی یک بغض و کینه قدیمیازهاشمیدارد که مربوط به یک سال و دو سال اخیر هم نیست. این کینه سابقهای نزدیک به دو دهه دارد و عبدی همواره مواضعش علیه آقایهاشمیبوده است.» پاسخ دکتر زیباکلام در زیر میآید:
در پاسخ به انتقاد من از آقای عبدی پیرامون اظهارنظر نامطلوبشان بعد از ثبتنام آقایهاشمیرفسنجانی، آقای عبدی بنده را محکوم به «بادنجان دور قابچین» بودن من برای آقایهاشمیکردهاند و اضافه کردهاند که دفاع یا حمایت بیچون و چرای من از آقایهاشمیراه را بر هرگونه نقد ایشان میبندد و بالاخره اظهار میکنند که تعریف و تمجید امثال من از شخصیتهای سیاسی به زیان آنان تمام شده و بهزعم آقای عبدی با وجود طرفدارانی مثل من، آقایهاشمینیازی به دشمن ندارند. این البته نه نخستینباری است که آقای عبدی بهواسطه آقایهاشمیرفسنجانی بنده را مورد سرزنش قرار
میدهند و نه یحتمل بار آخر خواهدبود. حمایت من از آقایهاشمیبرایشان به مثابه تعریف، تمجید، ستایش، مجیزگویی و بهقول خودشان «بادنجان دور قابچین» است. البته من شخصا از اینکه آقای عبدی حمایت بنده از آقایهاشمیرفسنجانی را به «تملقگویی» و «بادنجان دور قابچینی» تعبیر میکنند متاسفم.
اما معتقدم این اتهام آقای عبدی بیش از آنچه که مبتنی بر واقعیت باشد مبتنی بر انتقامگیری و تلاش در تحقیر و توهین به بنده میباشد. والا آقای عبدی بیش از هر فرد دیگری واقفند که ذات حمایت و دفاع من از آقایهاشمیبه تنها چیزی که نمیبرد، تملقگویی و «بادنجان دور قابچینی» است.
فیالواقع نخستین بار که این مرافعه میان بنده و ایشان به وجود آمده، در آبانماه سال ۱۳۷۷ بود، از آن تاریخ به بعد هرگاه که این مناقشه از سر گرفته شده آقای عبدی هر بار بنده را متهم کردهاند که مجیز و تملق آقایهاشمیرفسنجانی را میگویم و بعد هم نصیحت کردهاند که درست نیست یک استاد دانشگاه تملق یک سیاستمدار را بگوید و مطالبی در نکوهش تملقگویی اظهار داشتهاند. بنده هم هر مطلبی خطاب به عبدی گفتهام، اصلا در مقام دفاع از خودم برنیامدهام که آیا من تملق آقایهاشمی رفسنجانی را میگویم و آیا ذات و طبیعت نگاه من به ایشان در چارچوب یک رابطه چاپلوسی و «بادنجان دور
قابچینی» خلاصه میشود؟
یا آنکه بر خلاف آنچه که آقای عبدی میگویند ذات نگاه و رویکرد من به آقایهاشمیرفسنجانی به تنها چیزی که نمیبرد تملق و چاپلوسی است و الحاقا و باز بر خلاف اتهام آقای عبدی، برخورد من با اقایهاشمیرفسنجانی کاملا منتقدانه است. اما این بار قصد دارم به اتهامهای عبدی پاسخ دهم که آیا نگاه و رویکرد بنده به آقایهاشمیرفسنجانی آنگونه که ایشان میگویند تملقآمیز و چاپلوسانه است؟ علت اینکه میخواهم این موضوع را اینبار روشن کنم نه به واسطه آقای عبدی که به جهت شرایطی است که به واسطه انتخابات وارد آن خواهیم شد و بنده بر خود واجب میدانم که با همه توان از
آقایهاشمیرفسنجانی حمایت کنم. ممکن است که برخی دیگر از دوستان هم البته نه به تندی آقای عبدی، ولی به هرحال همین انتقاد یا اتهام را بر بنده داشته باشند.
مقدم بر هر نکته دیگری، اساسا مجیز و تملقگویی که بسیار هم معالاسف در جامعه ما رواج دارد، زمانی صورت میگیرد که شخصی مجیزگوی و متملق بنا بر منافع مشخص مادی به این کار اهتمام ورزد. فرض بر این است که مجیزگوی بر آنچه که میگوید اعتقادی نداشته و صرفا برای خوشایند اصحاب قدرت کلامیابراز میکند. ابراز میکند که یا به مقام و جایگاهی برسد، یا مقام و جایگاهش را نگه دارد، موقعیتش را مستحکمتر کرده و جایگاهش را در هر قدرت و مکنت ارتقا ببخشد و قس علیهذا! به عبارت دیگر، تملق قدرت و به قول خواجه نظامالملک «صاحبان شوکت؟ را بر دشمنان، چاکران و رعیت» بهواسطه نفع مادی صورت
میگیرد.
سوال ساده بنده از آقای عبدی که متجاوز از ۱۵ سال است(از سال ۱۳۷۷ به این سو) این است که این اتهام را به بنده زدهند آن است که جناب عبدی من در طی این ۱۵ سال کدام پست، سمت، مقام و جایگاه را به واسطه تملقگویی آقایهاشمیرفسنجانی خواستهام به دست بیاورم یا کدام پست و مقام را که داشتهام خواستهام حفظ کنم؟ یا آن را ارتقا خشم؟ بنده جناب آقای عبدی بهواسطه آنچه که شما تملقگویی آقایهاشمیرفسنجانی توصیف میکنید طی این ۱۵ سال چه نفع مادی داشتهام؟
ناب عبدی نه تنها هیچ نفع مادی نداشته و به دست نیاوردهام، بلکه از سال ۷۷ که دفاع و حمایت من از آقایهاشمیشروع شد تا همین اواخر مورد شماتت و ملامت هم قرار میگرفتم که چرا از آقایهاشمیرفسنجانی دفاع میکنم؟ جناب عبدی میدانید چقدر به من گفتند، نوشتند و طعنه و سرکوفت زدند که چرا از آقایهاشمی دفاع میکنم؟ در عین حال جناب عبدی این را هم داخل پرانتز بگویم که البته در ایران مدتهاست که دیگر کسی به من نگفت که چرا ازهاشمیدفاع میکنم.
برعکس، بسیاری گفتهاند و میگویند که حق با شما بود و ما حالا داریم میفهمیم که چرا شما آنگونه از آقایهاشمیدفاع میکردید. اما فرض بگویم جناب عبدی که حق با شما باشد و شخصیت من بهگونهای است که با مجیز و تملقگویی صاحبان قدرت میخواهم برای خودم کلاهی دست و پا کنم. در آنصورت آقای عبدی تصور نمیکنید که بنده آنقدر فهم و شعور سیاسی دارم، اینقدر دیگر IQ دارم که عقلم میرسد کههاشمیرفسنجانی هیچکاره است و کارهای نیست و لااقل بروم و مجیز ۴ نفر که قدرت دارند را بگویم نه آقایهاشمی! نه جناب عبدی من بعد از تیر ۸۴ و قبل از آن در شرایطی از آقایهاشمیرفسنجانی
حمایت کردم که بسیاری از نزدیکترین دوستان و یاران ایشان ترجیح دادند سکوت کنند.
حکایتی است که من زمانی شروع به دفاع و حمایت از آقایهاشمیکردم که از قضای روزگار ستاره بخت و اقبال سیاسی ایشان رو به افول گذارده بود. البته من هیچ تردیدی ندارم که بالاخره از زیر سنگ هم که شده انگیزه و دلیل پیدا خواهیدکرد که چرا بنده از ایشان دفاع میکردهام. فیالواقع و با کمال تاسف در جامعهای که اخلاق سیاسی انگاری سقوط کرده باشد، من میتوانم بفهمم که چرا آدمها اینقدر به دنبال انگیزه مادی میگردند برای توجیه حمایت من از آقایهاشمیحق دارند چرا که معالاسف حتی سلام و علیک عادی هم در جامعه ما متاثر از انگیزه سیاسی بهمنظور حفظ و کسب قدرت شده است.
در چنین جامعهای درک میکنم که چرا حمایت صادق زیباکلام از اکبرهاشمیرفسنجانی اینقدر باید ثقیل، غیرعادی و غیرقابل قبول به نظر برسد.
اما بگذارید خودم بگویم که چرا از سال ۷۶ به این سو قرص و محکم از آقایهاشمیرفسنجانی دفاع کردهام. قبل از تشریح دلایلم، ذکر این نکته را لازم میدانم که بر خلاف آنچه که آقای عبدی همواره گفتهاند دفاع یا حمایت من از آقای هاشمی به هیچروی به صورت فلهای، خطی یا جناحی نبوده. بنده ضمن آنکه از ایشان حمایت کردهام اما و در عین حال هم همواره آنچه را که از دید خودم کاستیهای ایشان میپنداشتهام از دیده دور نداشتهام. در تمام این ۱۵ سال بزرگترین ایراد و انتقادم به ایشان غفلت و بیتوجهی شان به حقوق شهروندی و آنچه که ذیل توسعه سیاسی و دموکراسیخواهی قرار میگیرد
بوده است.
اینکه ایشان نه در دهه ۱۳۶۰ و در دوران مرحوم امام که از نفوذ و قدرت زیادی برخوردار بودند و نه در دو دوره ریاست جمهوریشان توجهی به آزادی مطبوعات، آزادی بیان، آزادی اندیشه، حاکمیت قانون، محدودیت قدرت حکومت به قانون، آزادی اجتماعات و تشکلهای سیاسی و این دست مقولات نداشتهاند را همواره بزرگترین نقطه ضعف ایشان گرفتهام. بارها و بارها خطاب به ایشان نوشتهام که روزی که شما در اوج قدرت بودید و در نماز جمعه شعار «مرگ بر بازرگان» داده شد اگر شما در برابر آن ایستاده بودید، ۳۰ سال بعدش در همان نماز جمعه ایبسا شعار «مرگ برهاشمی» داده نمیشد.
در کتاب «هاشمیبدون رتوش» که حاصل ۵ سال گفتوگوهای صریح با مشارالیه بوده، بسیاری انتقادات تند و صریحی نسبت به برخی عملکردهای ایشان در قدرت وارد کرده و در خصوص آن انتقادات با ایشان به بحثو جدل نشستهام. با وجود همه اینها شما بنده را مثل آبخوردن متهم به «بادنجان دور قابچین»، «تملقگو» و «مجیزگویی» میکنید.
جناب آقای عبدی، ایکاش فقط یکهزارم انتقادات تلخ و گزندهای را که بنده نسبت به ایشان داشته و گفته و نوشتهام را جنابعالی هم نسبت به آقای مهدی کروبی یا جناب موسوی خوئینیها در قبال عملکردشان در دهه ۱۳۶۰ وارد میکردید. ایکاش یک هزارم انتقادات جدی را که بنده در کتاب «هاشمیبدون رتوش» به آقایهاشمیوارد کردهام جنابعالی نسبت به عملکرد عباس عبدی و سایر دانشجویان خط امام که با اشغال سفارت آمریکا در سال ۵۸ این مصیبت را بر سر انقلاب آوردند وارد میکردید.
ایکاش جناب عبدی شما هم میتوانستید در برابر هر ۱۰ انتقادی که بنده نسبت به عملکرد آقایهاشمیوارد کردهام، صرفا یک انتقاد از عملکرد دوستان، همپیمانان و شخص شخیص خودتان ارائه میدادید. امیدوارم نفرمایید که ما و دوستانمان ظرف این ۳۴ سال هیچ عیب و ایرادی نداشتهایم و هر عیب و ایرادی بوده از آقایهاشمیرفسنجانی بوده. چون آنوقت بنده مجبور میشوم که نه یک ایراد و دو ایراد که یک کاتالوگ از خبط و خطاهای آقای عبدی و همفکرانشان را برایتان فهرست نمایم.
خبط و خطاهایی که آثار و عواقب برخی از آنها تا به امروز دامان کشور، انقلاب و نظام را رها نکرده. به عنوان نمونه، آیا شما حتی یک بار هم که شده به موضوع اشغال سفارت که آثار و عواقب نامطلوب آن هنوز بعد از گذشت ۳۴ سال کشور را رها نکرده و خدا میداند که ظرف این ۳۴ سال چقدر از بابت آن عمل نسنجیده شما و همفکرانتان مملکت تاوان و هزینه پرداخت کرده و هنوز هم معالاسف با گذشت ۳۴ سال دارد میپردازد، با رویکردی منتقدانه نگاه کرده اید؟ آیا یک بار شده که شما به داستان انقلاب فرهنگی نگاه دیگری کرده باشید؟
آیا یک بار شده که شما و همفکرانتان به سرنوشت هزاران استاد و دانشجویی که بواسطه انقلاب فرهنگی که بنده و شما براه انداختیم و با زندگی شان بازی کردیم نگاه دو باره ای کرده باشید؟ آیا یکبار شده که شما و همفکران چپ تان بهعنوان مثال در قبال عملکرد جناب موسوی خوئینیها در سالهای ۱۳۶۰ که دادستان کل انقلاب بودند نگاه دوبارهای کرده باشید؟ نه آقای عبدی، شما هرچه در این ۳۴ سال کردهاید درست بوده و این فقط هاشمی رفسنجانی است که میبایستی از عملکردش به دفاع برخیزد.
فقط ايكاش شما هم يكهزارمهاشمي رفسنجاني ظرفيت انتقاد ميداشتيد. فقط ايكاش كه شما بهجاي ۵ سال نشستن در برابر انتقادات گزنده صادق زيباكلام، ميتوانستيد همچون آقايهاشميرفسنجاني ۵ دقيقه در برابر صادق زیباکلام تاب و تحمل بياوريد.