وقتی حلقه انحرافی شترمرغ رنگ میکند!
وبسایت روزنامه دولتی ایران در تحلیلی آشفته اسفندیار رحیممشایی را سنتز جبهه انقلاب و ضد انقلاب توصیف کرد و مدعی شد او میخواهد متدینها، سکولارها و غربگراهای وطن را جمع کند!
به گزارش افکارنیوز، «شبکه ایران» مینویسد: احمدینژاد و گفتمانی را که پرچمدارش بود، باید «تز» انقلاب اسلامی در آوردگاه ۸۴ نامید. این تز از سوی ۶۳ درصد مردم که عمدتاً مستضعف و مذهبی بودند پذیرفته شد. متحجرین اما آدرس را اشتباهی آمده بودند. در مقابل، روشنفکران و طبقات مرفه در قامت «آنتی تز» گفتمان انقلاب اسلامی منازعهای ۶-۵ ساله را با محمود احمدینژاد تجربه کردند. ۳۷درصدی که عمدتاً به لحاظ اقتصادی مرفه و از نظر سبک زندگی غربگرا نامیده میشدند. غربگراها نیز بر دو قسماند، سکولارها و وطندوستان. سکولارها اقلیتی محض و وطندوستان اکثریتی
غالب و باوفا. وطندوستان نیز همچون متحجرین در انتخاب گزینهشان - موسوی - اشتباه کردند.
هرچند اشتباه این دو قشر جبری تاریخی و غیرقابل اجتناب بود. در ادامه دو قطبی «حزبالله - سکولار» شکل گرفت و سطح منازعه در سال ۸۸ به اوج خود رسید.
نویسنده آنگاه با منطق و ادبیات منسوخ مارکسیستی ادامه میدهد: اسفندیار «سنتز» دیالکتیک احمدینژاد با روشنفکران و طبقات مرفه است. مولود برخورد دو جریان اجتماعی و تصادم دو تفکر. صدای متفاوت او از سال ۸۶ شنیده شد. از همان زمان متفاوت از احمدینژاد سخن میگفت. هنرمندان و روشنفکران با تعجب از اسفندیار میپرسیدند «تو به این خوبی چگونه با این احمدینژاد همکار شدهای؟!» کیهان و انصار حزبالله نیز با صدای بلند سر محمود فریاد میکشیدند که «رئیسجمهور حزباللهی را چه به این منحرف؟!»
شبکه ایران در ادامه مغالطه خود به تحریف قرآن پرداخته و ادامه میدهد: در منطق قرآن باید به جای «مهندسی معقول و منطقی» به استقبال تحولات اجتماعی رفت. احمدینژاد میداند که هرگز در برابر تحولات اجتماعی نباید مقاومت کرد و کافی است به جای نخبگان به مثابه کاتالیزور، به مردم به مثابه موتور محرکه تحولات اعتماد کرد. پس محمود با صبر و بردباری و البته شجاعتی ستودنی اجازه تولد یک پدیده سیاسی جدید از درون دولتش را صادر کرد و تا ریال آخر هزینههای گزاف آن را پرداخت. در این میان جریانات بنیادگرای سیاسی با افزودن بر شدت حملات و اتهاماتشان تنها به تسریع یک سزارین تاریخی کمک
کردند و اسفندیار رحیممشایی را از پهلوی انقلاب اسلامی بیرون کشیدند، اگر زحمات گروههای سیاسی متحجر نبود، قطعاً ظهور پدیده اسفندیار بیش از یک دهه دیگر زمان میبرد، چه رسد به آنکه او در انتخابات ۹۲ اعلام کاندیداتوری کند(!)
نویسنده تصریح میکند: اسفندیار چیست؟ اسفندیار، هم احمدینژاد است و هم نیست. او از معدود سیاسیونی است که در این روزها درباره احمدینژاد با احترام سخن میگوید و در عین حال بزرگترین اپوزیسیون احمدینژاد است؛ سهل و ممتنع.
وی سپس مدعی میشود: آیا اساساً دو قطبی «حزباللهی - سکولار» صورت بندی صحیحی است؟ چرا ۶۳ درصد در برابر ۳۷ درصد آری و ۹۹ درصد در برابر ۱درصد، نه؟ برای تحقق این مهم مؤمنین باید در بستر یک «سوپر دو قطبی» به اتحاد با وطنپرستان برسند. پس از تجربه حاکمیت۳ خرده گفتمان سازندگی، آزادی و عدالت، هنگامه ظهور یک سوپر گفتمان رسیده است(!)
درباره این مغالطه شایان ذکر است که استقبالهای چند صد تا حداکثر چند هزار نفره از سفرهای استانی چند ماه اخیر احمدینژاد و مشایی در مراکز استانها(اصفهان، رشت، تبریز، ارومیه و…) نشان میدهد که آنتی تز(!) اسفندیار مشایی دارای کمترین اقبالی نیست و مردم با انواع سلایق این رویکردهای شترمرغی را مطلقاً نمیپسندید.
علت هم روشن در فهم فطری و عقلانی مردم به جمع نقیضین محال است. بدین ترتیب جمع حاکمیت ایمان دینی با سکولاریسم و جدایی دین از سیاست یا ادعای عدالت و خدمتگزاری مردم با فساد ۳ هزار میلیارد تومانی و ریخت و پاش بیتالمال و نیز جمع میان غربگرایی و وطندوستی - به عنوان جمع نقیضین - محال است.
اما در اینکه عملکرد خائنانه مشایی بزرگترین ضربات را به احمدینژاد زد و در واقع بزرگترین دشمن حیثیت وی در کنار دست خودش پر و بال یافت، شکی نیست. منطقاً نمیشد رویکرد حزباللهی و حاکمیت دینی داشت و رویههای غیردینی یا ضد دینی را ترویج کرد و به عبارتی هم با علی(ع) بود و هم با معاویه.
مشايي که شبکه ايران به حلقه انحرافي نسبت ميدهد، اذعان به رويکردهاي اومانيستي و ماسونيستي اين حلقه است چه اينکه حلقههاي فراماسونري نيز همين شعارهاي جهان وطني و جهان شمولي و انسان محوري را لقلقله زبان کرده و در عمل براساس مرام اباحي، غارت و چپاول حقوق انسانها را پيش ببرند. البته شبکه ايران در اين باره فراموش ميکند يادآور شود که مشايي سوءتفاهمي بزرگ است و صرفاً به اعتبار قرار گرفتن در کنار رئيسجمهور و دستبرد به حيثيت و اعتبار ملي وي توانست از فرصت بيتالمال و رسانههاي متعلق به آن، خود را به رخ بکشد.