چگونه میشود موی دماغ نظام شد؟!
تدبیر شورای نگهبان و به هم خوردن نقشه انتخاباتی اپوزیسیون باعثبروز مباحثاختلافی در میان مخالفان شده است.
به گزارش افکارنیوز، برخی از این محافل معتقدند باید انتخابات را تحریم کرد و گروهی دیگر قائل به حضور در عرصه انتخاباتند. مرتضی - ک از اعضای پاریسنشین گروهک ملی - مذهبی در «ندای سبز» نوشت: پس از عدم امکان نامزدی خاتمی و رد صلاحیت هاشمی تلاش برای ادامه حضور در انتخابات، باید از زاویه «هزینه - فایده» کنش مورد داوری قرار گیرد. آیا عارف و روحانی امکان ایجاد موج اجتماعی دارند؟ آیا از جذابیتهای لازم برای جلب حداکثری آرا برخوردارند؟ و فراتر از این همه، وقتی نامزدی هاشمی مورد تایید شورای نگهبان قرار نمیگیرد، آیا شاهدی دال بر عدم مخالفت مرکز ثقل
قدرت با پیروزی روحانی و عارف وجود دارد؟ آیا تمامیتخواهان مسلط در ساختار سیاسی قدرت به آنان اجازه پیروزی در انتخابات خواهند داد؟ پاسخ نگارنده به این پرسشها، و سوالهای مشابه، یک سر «منفی» است.
علیاصغر رمضانپور معاون وزارت ارشاد در دوره مهاجرانی نیز که اکنون با بیبیسی همکاری میکند، معتقد است: با رد صلاحیت هاشمی، شرکت در انتخابات ضربهای مهلک به جنبشسبز است. نمیتوان از حسن روحانی و محمدرضا عارف انتظار داشت تا آنجا شهامت داشته باشند که خود را از این نمایش شرمآور بیرون بکشند اما نمیتوان سادهانگاری کسانی را هم نادیده گرفت که هنوز فکر میکنند با حمایت از این دو میتوانند موی دماغی برای آزار نظام باشند. اصلاحطلبان مسئولیتی بزرگ پیش رو دارند. آنها یا خود را از این صحنهسازی خطرناک بیرون خواهند کشید و یا با تن دادن به این صحنهسازی
خطرناک، آخرین قربانیان سناریوی انتخاباتی حاکمیت خواهند بود.
اما «مهران - ک» همکار نشریات زنجیرهای در فیسبوک خود نوشت: بر این گمانم که از شوک رد صلاحیت رفسنجانی بیرون بیاییم و دیگر بحثصلاحیتها را تمام شده بدانیم. اشکال ما این است که بازی سیاست را برای خود و حریف بازی مرگ و زندگی میکنیم. سیاستمداران ما و به تبع آن ما عوام با یک غوره سردمان میشود با یک مویز گرم. باید در صحنه ماند و حتی در رقابت حداقلی شرکت کرد. نهایتا مثل تیم فوتبال مالدیو میشویم دیگر. خداحافظی در این شرایط مسئولیتگریزی است. ما در سیاست باید با این ضربالمثل افغانی «یا تخت یا تابوت» خداحافظی کنیم.
از سوی دیگر وبسایت بیبیسی فارسی، اصلاحطلبان را درگیر مسئلهای سخت توصیف کرد و نوشت: یک سناریو، سناریوی دو قطبی است که در آن وارد انتخابات میشوند اما نه به قصد پیروزی. و میدانند که امکان پیروزی به آنها نخواهند داد. هدف آنها بیدار کردن آرای خاموش است. سناریوی دیگر بازگشت آرام به درون نظام از طریق شرکت در انتخابات با ریسک پایین است که سازش و بازگشت به نظام را میطلبد. اینجا ائتلاف تن به یک سازشکاری تاریخی میدهد. با اینکه رهبران سبز در حصرند، با اینکه مطبوعاتشان زیرتیغ سانسورند و با اینکه احزابشان را مهر و موم کردهاند، میآیند که سازش کنند. فراتر از آن
میآیند که بدون نامزد ارشد و با آگاهی به احتمال «مهندسی» آرا در انتخابات شرکت کنند و حتی شکست بخورند. این هزینه و قیمتی است که باید بپردازند تا به صحنه سیاست بازگردند.
بيبيسي ميافزايد: اگر ائتلاف ميانهروها و اصلاحطلبان اصل کنار گذاشتن تحريم را يکبار در مورد هاشمي بکار گرفت، چرا از همين قاعده دوباره استفاده نکند و چرا پشت سر يکي از نامزدهاي ديگر جمع نشود؟ چرا از فرصت به فرصت نرود و موج اول را به موج دوم تبديل نکند؟ ولي مشکل اين سناريو براي ائتلاف کم نيست. حداقل سه مشکل را ميتوان شمرد: يکي، ضعف نامزدهاي باقيمانده، دوم، احتمال مهندسي راي و سوم، مشکل وحدت در صفوف خودشان.