آقای یزدی چرا همه را گرفتند جز شما؟
به گزارش افکارنیوز، «واشنگتن باید بپذیرد که انتخابات ایران، رویدادی ایرانی است نه مربوط به آمریکا و از لفاظی در این باره پرهیز کند در غیر این صورت بار دیگر مسئلهای مانند ایران کنترا و دیگر مسائل مشابه با شکست مواجه خواهیم شد.»
این مطلب را جان لیبرت دستیار پیشین معاون وزیر و رئیس میز ایران در وزارت خارجه آمریکا عنوان کرد. وی در خبرگزاری اینترپرس سرویس نوشت: نباید به جمهوری اسلامی فرصت بدهیم تا انتخابات را به مسئله ما تبدیل کند. نظریهپردازان در تهران دوست دارند این مسئله را سیلی به گوش دشمن جهانی(آمریکا) تبدیل کنند یا نامزد مدافع عقلانیت را عامل آمریکا جلوه دهند. اگر خواستیم صحبتی در مورد انتخابات بکنیم باید تا حد امکان اندک باشد و مراقب حرفهایمان باشیم.
لیمبرت با بیان اینکه اغلب صاحبمنصبان کلیدی در جمهوری اسلامی نظیر مهدوی کنی، محمد یزدی، احمد جنتی در کنار آیتالله خامنهای ایستادهاند و کمترین تمایلی به تغییر سیاست خارجی نشان نمیدهند، افزود: «ما مایلیم انتخاباتی آزاد و مطلوب در ایران برگزار شود اما تا رسیدن به آن روز مجبور خواهیم شد با دنیایی نامطلوب و نه چندان ایدهآل سر و کار داشته باشیم. چنانچه انتخابات ۱۴ ژوئن ایران در نهایت به خوبی برگزار شود(اگر بهتر از انتخابات سال ۲۰۰۹ میلادی ایران بود و بدتر از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۰ آمریکا نباشد)، اوباما باید یک یادداشت تبریک برای فرد پیروز این انتخابات
ارسال کند. او در آن یادداشت باید جملاتش را با دقت انتخاب کند و از عبارات توهینآمیز اجتناب و بالحن معقولانهای در مورد احترام و منافع متقابل صحبت کند».
اینترپرس سرویس خاطرنشان کرد: هرچند ایرانیها به خوبی(طی تجربه بیش از ۳۰ ساله) میدانند که چگونه به توهینهای آمریکا پاسخ دهند، ولی لحن مناسب آمریکا موجب کاهش لفاظیهای آنان و خنثی کردن شعارهای ضدآمریکایی آنان میشود. در نهایت، چگونه جمهوری اسلامی میتواند کسی را دشمن جلوه دهد که خواستار صحبت براساس احترام متقابل است، همان چیزی که ایرانیان همیشه گفتهاند که به عنوان شرط تعامل، خواهان آن هستند؟ این کار مستلزم آن است که تا حد امکان کمتر صحبت شود.
برخلاف توصیه لیمبرت مقامات خشمگین آمریکایی که از موضع قانونی و قاطع شورای نگهبان شوکه شده بودند طی کمتر از ۳ روز بالغ بر ۴ بار علیه انتخابات ایران موضع گرفته و از جمله از لیدر جریان فتنه و حلقه انحراف با ذکر نام جانبداری کردند. اما پس از یک هفته جان کری در موضعگیری دوم خود تصریح کرد: انتخابات ایران احتمالاً هیچ تغییری در سیاست خارجی و آمال هستهای ایران ایجاد نخواهد کرد و ما انتظار چندانی نداریم که محاسبات این کشور تغییر کند.
اپوزیسیون عادت کرده در زمین حاکمیت بازی کند
«بعضی دوستان ما اسیر قواعد بازی حاکمیت شدهاند و در زمین حاکمیت بازی میکنند».
«ن - ک» کاریکاتوریست خارجنشین نشریات دوره اصلاحات در «خودنویس» نوشت: وقتی براساس قاعده بازی نظام بازی کنید، رهبری پیروز میشود. شاید برخی شرایط انگیزهای برای شرکت در قماری باشد که ممکن است دست اول بازی را ببری، اما چهار سال قیافه بازندهها را خواهی داشت. چیزی که در بحثها مرا به فکر انداخته، توجه نکردن بسیاری از دوستان به چرخه تحمیلی رژیم است، نشاندن یک کاندیدای تایید شده بر مسند ریاست جمهوری. سؤال این است که اگر میدانیم که این راه بیسرانجام است، و قدرت تغییر قانون و روند انتخابات و اداره کشور از طریق این چرخه را نداریم، چه دلایلی برای تداومش وجود
دارد؟
وی ادامه میدهد: برخی دوستان میگویند که دست روی دست گذاشتن به نفع حاکمیت است. نافرمانی مدنی را «دست روی دست گذاشتن» دیدن زمانی است که هدفی نداشته باشیم. اگر هدف مشترک، کاهش مشروعیت نظام است، یکی از راههایش به هم زدن قاعده بازی حاکمیت خواهد بود. هیچ چیز برای رهبری مهمتر از پر بودن صفوف انتخابات جلوی دوربینهای خبرنگاران خارجی نیست. هیچ چیز برای حاکمیت، تحمیل ارقام بالای مشارکت نیست.
وی که در برخی محافل اپوزیسیون متهم به نفوذی بودن وزارت اطلاعات است، مینویسد: گویی بخش بزرگی از افراد فکر میکنند چارهای جز عادت ندارند؛ مثل شاگردانی که قربانی نظام آموزشی کنترلگرا هستند. آنها میخواهند جزئی از دیوار باشند. خداوندا همه اسیران را آزاد کن!
اصلاحطلبان مثل محمدرضا پهلوی آدرس غلط میدهند
یک عضو متواری گروهک تحکیم تاکید اپوزیسیون و طیفی از اصلاحطلبان تعمدا سیاست هراسافکنی و مهندسی ترس را پیش می برند.
علی افشاری با بیان اینکه «در رفتار اپوزیسیون هراسافکنی و جلو بردن سیاست دلخواه خود از طریق ترساندن مردم دیده میشود و حتی برای جا انداختن آن از بیاعتنایی بر حقیقت نیز ابایی ندارند» نوشت: هراسافکنی پروژهای است که عامدانه و در سطح خودآگاه کلید زده میشود تا با بزرگنمایی خطرها و تحرک مخاطب، او را به سمت عملی هدایت کنند که در شرایط طبیعی و محاسبه عقلانی امکان اقناع وی وجود ندارد.
در هراسافکنی باید دستگاه تشخیص و شعور افراد به نوعی مورد تهاجم قرار بگیرد که احساس ترس از مخاطرهای بزرگ تمامی ساحت ادراکی آنها را اشغال کند و در سایه مختل شدن گیرندههای حسی و پردازشگرهای عقلانی جامعه مخاطب، فقط تلاش کند تا جلوی واقعه مهیب را بگیرد، دیگر کیفیت و عیار گزینه بدیل مهم نیست بلکه باید به هر چیزی متوسل شد تا خود را حفظ کرد. هراس افکنی از جنس پروپاگندا است.
حقیقت و واقعیت در آن ارجی ندارند فقط باید واقعیت را به صورت گزینشی و موردی به خدمت گرفت تا بسته محتویی «هراسساز» خلق شود و چنان در ترسها مبالغه کرد و از کاهی کوه ساخت تا باورپذیری ادعاهای غیرواقعی آسان گردد. هراسافکنی با پوپولیسم خویشاوند است و بر تنور تهییج کور میدمد تا با اوج گرفتن رفتارهای احساسی، چشمان عقل و دوراندیشی خردگرایانه بسته شود.
وی که تا مدتها به عنوان آلت دست تندروها در آشوبهای بعد از دوم خرداد عمل کرد، با مرور رویکرد اپوزیسیون و اصلاحطلبان رادیکال نسبت به انتخابات نوشت: کاربرد هراسافکنی برای دفاع از کاندیداتوری را میتوان دید. در واقع هراسافکنی پشتوانه ترسیم دوگانه کاذب «گزینش رئیس جمهور اصلاح طلب» و یا «نابود شدن ایرانی و ایرانی» بوده است.
کسانی که عمدتا از این شیوه استفاده کرده و میکنند به دلیل سوابق رادیکال سیاسی که در گذشته اتخاذ کرده بودند در جا انداختن طبیعی ضرورت رای دادن در انتخابات ریاست جمهوری دشواری داشتند. لذا کوشیدند با ترسیم چشماندازی وحشتناک و مملو از تاریکی از آینده کشور، معترضین به وضع موجود را در راستای پروژه سیاسی بسیج کنند تا بازار کاندیداتوری خاتمی، رفسنجانی و… گرم شود. در این هراسافکنی، تکیه بر آزاد کردن ترس مردم است و هیچ برخورد عقلانی و استدلالی دیده نمی شود که پاسخ بدهند چگونه کسی که خود بخشی از متن و حاشیه بلوک قدرت در سه دهه اخیر بوده است میتواند منجی شود؟
افشاری در ادامه مینویسد: آنها بحثایجابی ندارند و در برابر سوالاتی که با توجه به تجربه دوران اصلاحات مطرح میشود، سکوت پیشه میورزند اما مرتب بر وجه سلبی اصرار میورزند. ترجیعبند هراسافکنان که در سخنان رفسنجانی نیز قابل مشاهده است اقدام کنگره و دولت آمریکا برای تجزیه آذربایجان و سیستانوبلوچستان، بالکانیزه کردن جنگ، دادن چراغ سبز به اسرائیل برای حمله نظامی به ایران، سوریهای کردن است. در ورای این تبیین نادرست و مغایر با واقعیتهای کنونی، نوعی پارادوکس دنکیشوتوار قابل مشاهده است.
از یکسو چنان قدرت مهیبی از آمریکا و متحدینش ترسیم میشود که گویی قدرت فائقه و معمار همه اتفاقات منطقه و جهان هستند. آمریکا میتواند بر اساس منافعش ارادههایش را تحمیل سازد. در عین حال تبلیغ میشود با صرف رئیسجمهور شدن رفسنجانی و خاتمی میتوان جلوی این پیشامد وحشتناک را گرفت! انگار شدت اهتمام به پریشانسازی ذهنیت جامعه و خاک پاشیدن به دیدگاه مردم از یاد آنان برده است که رفسنجانی در دورانی که مقتدرتر بود با تعطیلی همه سفارت خانههای غربی به کار خود پایان داد و منتقدین آن روز و شیفتگان کنونیاش رای آوردن سید محمد خاتمی را موجب منتفی شدن خطر جنگی بشمار
آوردند.
این عضو دفتر تحکیم نوشت: چالش اصلی این است که حتی اگر آمریکا تصمیم به تجزیه ایران بگیرد، عملی شدن این اراده قطعیت ندارد و با دهها مانع مواجه خواهد شد آمریکا و هر قدرت جهانی چنین توانی ندارد که تصمیماتش را محدوده مورد نظر پیاده سازد… دادن آدرس غلط چاره کار نیست. این ادعا مشابه سخن محمدرضا شاه پهلوی است که میگفت در صورت سقوط او ایران، ایرانستان می شود! ایران در جنگ با عراق روزهای سختی را گذراند اما ایرانستان نشد.
پاسخ عبدی به ابراهیم یزدی چرا همه را گرفتند جز شما؟!
عضو مستعفی حزب مشارکت در پاسخ رئیس گروهک نهضتآزادی که دعوت به تندروی میکرد، رویه افراطگری و بازداشتشدن را تخطئه نمود و تصریح کرد تعقل را بر تهوّر ترجیح میدهد.
عباس عبدی در پاسخی به ابراهیم یزدی که در آخرین شماره اندیشه پویا منتشر شد به انتقادات و نکاتی که یزدی متوجه وی کرده بود پاسخ داد. ابراهیم یزدی در پاسخی که به مقاله مارک گازیوروسکی درباره رابطه اطلاعاتی دولت موقت و آمریکاییها نوشته بود اشاره کرده بود که «آقای عباس عبدی هنوز هم جزء معدود افرادی هستند که از این رویداد] اشغال لانه جاسوسی[دفاع میکنند و به رغم سایر همرزمان سابق خویش از مصایب و گرفتاریهای زمانه برحذر ماندهاند».
به گزارش گویانیوز عباس عبدی در پاسخ به کنایه ابراهیم یزدی نوشته است: «نمیدانم چرا به یکباره نام بنده در متن ایشان آمده است. خوب! شاید به دلیل حسنظن ایشان است و از موضع اینکه نسبت به بنده خیرخواه هستند خواستهاند که از باب نصیحت به برادر مسلمان خود اقدامی کرده باشند که این رفتار موجب امتنان است.
ولی وقتی که به مطالب بعدی اشاره کنم، معلوم میشود که این نوع خیرخواهی به نحو درستی یا حداقل اینکه به نحو کاملی انجام نشده است. مگر قرار است که همه افراد دچار مصائب و گرفتاری شوند، من دهها نفر از دوستان و همفکران دیگر را هم ذکر خواهم کرد که دچار این مصائب نشدند، آیا باید آنان را هم محکوم کرد و به نوعی مورد تعرض قرار داد؟
دوم اینکه بنده قبلا دوبار دچار این وضع شدم، آیا باید سایر دوستانم را که در آن زمان دچار این وضع نشدند و حتی در پست و مقام هم حضور داشتند، محکوم کنم که چرا من شدهام و آنان نشدهاند؟ سوم اینکه، اتفاقا در همین سالها هم بنده یک حکم یک سال حبس تعلیقی در دادگاه بدوی گرفتم، ولی چون علاقهای به رسانهای کردن این موارد ندارم، دیگران از جمله جناب یزدی از آن مطلع نشدهاند. چهارم اینکه مگر دچار مصائب شدن حقانیتی را برای افکار و آرای افراد ایجاد میکند که دچار نشدن آن را موجب تعریض دانستهاید؟
وی میافزاید: مشابه همین اتفاق در سالهای ۱۳۶۹ و ۱۳۸۰ برای دوستان آقای یزدی رخ داد ولی ایشان دچار آن گرفتاریهای دوستانشان نشدند. آیا باید نسبت به ایشان تعرض کرد که چرا برای ایشان رخ نداده است؟ اصولا چرا باید برای من چنین مصائبی رخ میداد؟ مگر من طرفدار یا جزو جنبشی[سبز] بودم که برای اعضایش چنین مصائبی رخ داد؟ نه تنها نبودم، بلکه از همان ابتدا هم منتقد آن بودم. هرچند بیش از بسیاری در این زمینه مطلب انتقادی نوشتهام.
ولی هنوز هم معتقدم که باید زودتر و بیشتر در نقد این رفتار مینوشتم. در هر حال چرا باید دچار مصائب مذکور میشدم؟ مگر حکومت فلهای و شانسی افراد را دچار گرفتاری میکند؟ دیگر اینکه مگر دچار گرفتاری شدن ارزش است؟ من پیش از سایرین و دوبار دچارش شدم، ولی هیچگاه کسی نشنیده و ندیده که یکبار هم با اتکای به آن بخواهم برای خودم حقانیتی یا مظلومیتی قائل شوم و اصولا از اینکه کسی در بحثو گفتگو بخواهد خود را زندان رفته و دارای سابقه مبارزاتی معرفی کند، نفرت دارم و آن را نشانه جایگزینی تهوّر بجای تعقل میدانم.»
يادآور ميشود گروهکهاي منافقي نظير نهضتآزادي به واسطه نزديکي به کساني مانند بهزاد نبوي و تاجزاده و... نقش مهمي در گذاشتن پوست خربزه تندروي زير پاي مدعيان اصلاحطلبي داشتند و آنها را به سمت انتحار سياسي و مقابله با جمهوري اسلامي هل دادند.