تبلیغات
کد خبر: ۲۳۷۳

حق شناس: حلقه ارومیه در دولت فعال شده است

هفته نامه پنجره در شماره اخیر خود گفت و گویی را با محمد جوا حق شناس مدیر مسئول اعتماد ملی انجام داده است که وی در این مصاحبه توضیحاتی را در خصوص آنچه حلقه ارومیه نامیده ارایه کرده است.
این گفت و گو به شرح زیر است:

محمدجواد حق‎شناس به اندازه سن خیلی از ما خبرنگار‎ها، در عرصه خبر فعال بوده است و نسبتا بیوگرافی دقیقی از حلقه ارومیه، اردبیل، بهشت و پاستور ارائه داد. حق‎شناس می‎گوید آینده از آن مشایی است؛ چه در مناقشه با اصول‎گرایان و چه در انتخابات ریاست جمهوری.

جناب آقای حق‎شناس! به‎نظر شما تأثیر مواضع و عملکرد‎های آقای مشایی بر برآیند عملکرد دولت چیست؟

من ابتدا اجازه می‎خواهم یک اشاره‎ای به سابقه حلقه‎ای که امروز به‎عنوان یاران رییس‎جمهور در رأس قوه اجرایی کشور قرار دارند، داشته باشم.

بر این باور هستم که آقای احمدی‎نژاد در انتخاب همکاران‎شان در دوره‎‎های مختلف کاری، کمال وسواس و ریزه‎کاری را مدنظر قرار داده است. در دولت‎‎های نهم و دهم شاهد حضور مجموعه‎ای از افرادی به‎همراه رییس‎جمهور هستیم که در ۳۰ سال گذشته این‎‎ها با هم همراه بوده‎اند. خاستگاه قبل از انقلاب این گروه دانشگاه علم و صنعت است که در آن افرادی مثل ثمره هاشمی و علی احمدی حضور داشته‎اند و بعد از پیروزی انقلاب اسلامی نیز این افراد در یک حوزه فکری - فرهنگی و با دیدگاهی که شاید بتوان به آن عنوان «امام زمانی» داد، این همراهی خود را ادامه داده‎اند.
اولین حضور اجرایی این افراد در استان آذربایجان غربی و کردستان است که اتفاق می‎افتد. آقایان شیخ عطار، تابش، مشایی، علی‎آبادی، محصولی، حسین طاهری استاندار وقت آذربایجان غربی و عده‎ای دیگر، یاران جدید این جمع هستند.

در آن مقطع، محصولی فرمانده سپاه منطقه بود، علی‎آبادی مسئول اداره راه قدس، مشایی هم از نیرو‎های سپاه به‌شمار می‌رفت که فکر کنم آن زمان در سپاه تنکابن بود و بعد به وزارت اطلاعات پیوسته و به حسب علاقه به مسائل قومی و کرد‎ها به منطقه می‎رود و با این حلقه لینک پیدا می‎کند.

آقای احمدی‎نژاد هم ابتدا بخشدار ماکو بود و بعد فرماندار خوی می‎شود. در همین مقطع، آقای محصولی فرماندار ارومیه است و آقای شیخ عطار، در همان زمان استاندار می‎شود و آقای ثمره هاشمی معاون سیاسی آقای شیخ عطار بوده و آقای تابش هم استاندار می‎شود.

در دولت دوم آقای هاشمی رفسنجانی، این تیم باز قدرت می‎گیرد. آقای مشایی در این مقطع مدیرکل اجتماعی وزارت کشور می‎شود و با آقای تابش که معاون سیاسی وزارت کشور است به‎صورت مستقیم کار می‎کند و آقای احمدی‎نژاد هم استاندار اردبیل شده و آقای محصولی را در آن‎جا به همکاری دعوت می‎کند و آن حلقه آذربایجان غربی، در حلقه اردبیل متبلور می‎شود.
در این حلقه جدید افرادی مثل آقای محرابیان وزیر صنایع فعلی، آقای نیکزاد وزیر مسکن فعلی، آقای عباس‎زاده مشکینی مدیرکل سیاسی فعلی وزارت کشور، آقای فتح‎اللهی که الان معاون وزیر امور خارجه است، وارد می‎شوند و ارتباطات عناصر این حلقه محکم‎تر می‎شود.

این وضع ادامه دارد تا دوم خرداد که باعثحذف این مجموعه از مدار کار‎های اداری می‌شود. در این روند، آقای احمدی‎نژاد به‎دنبال اخذ مدرک دکترا می‎رود و آقای مشایی به رادیو پیام می‎رود. به‎نظر می‎رسد که از همان زمانی‎که ایشان در وزارت کشور بود و بعد در رادیو پیام، اساسا یک مشی تقریبا ثابتی را در حوزه نظر و عمل داشته است. ایشان حتی قبل از حضور در وزارت کشور از همکاران وزارت اطلاعات بوده‎ که به‎دلیل گرایش به جریان‎‎های خاص «مهدویت‎گرا» به‎صورت محترمانه از این وزارتخانه کنار گذاشته می‎شود ولی نشان می‎دهد که برای پایبندی به اعتقاداتش حاضر است هزینه بدهد.

در اواسط دوره دوم دولت آقای خاتمی، شاهد اولین تحرک جدی این گروه برای بازگشت به قدرت هستیم و می‎بینیم که در انتخابات دوره دوم شورا‎ها جریانی به نام آبادگران پا به عرصه می‎گذارد.
این‎بار حلقه ارومیه و اردبیل در شورای شهر و شهرداری تهران گردهم آمدند و لینک‎‎های جدیدی هم به آن‎‎ها اضافه می‎شوند. از این‎جا به بعد روابط آقای احمدی‎نژاد و آقای مشایی وارد فاز جدیدی می‎شود که روابط امروز ناشی از پیوندی است که از زمان تصدی شهرداری تهران به بعد، بین آقای احمدی‎نژاد و آقای مشایی شکل گرفت. باور من این است که روابط جدید وقتی شکل می‎گیرد که آقای احمدی‎نژاد به توانمندی‎‎های او باورمند می‎شود یا به بیانی دیگر آقای مشایی خود و توانایی‎هایش را به آقای احمدی‎نژاد ثابت می‎کند. من فکر می‎کنم یک شیفتگی متقابل بین این دو به‎وجود می‎آید که مقداری خارج از عرف است. آقای مشایی در دولت اول به سازمان میراثفرهنگی می‎رود اما عملا قدرت ایشان در آن چهارچوب در حد معاون رییس‎جمهور و رییس سازمان میراثفرهنگی نیست و بیشتر از آن تعریف می‎شود و جایگاه وی نزد رییس‎جمهور بسیار بیشتر از جایگاهش است. کار به‎جایی می‎رسد که آقای مشایی روی سازمان اوقاف دست می‎گذارد که آن بحث‎‎ها پیش می‎آید و قبل از آن هم سازمان صنایع دستی را که در اختیار آقای رضاخواه از دیگر حامیان آقای احمدی‎نژاد بود به سازمان متبوع خود الحاق می‎کند.

در دور دوم ریاست‎جمهوری آقای احمدی‎نژاد هم که مسئله معاون اولی آقای مشایی پیش می‎آید، کار به‎جایی می‎رسد که رهبری دخالت می‎کنند و آقای احمدی‎نژاد بی‎توجهی می‎کند. آقای ابوترابی فرد مسئول پیگیری موضوع و علنی کردن نامه می‎شود ولی بازهم آقای احمدی‎نژاد آقای مشایی را کنار نمی‎گذارد و این خود آقای مشایی است که کنار می‎رود و آقای احمدی‎نژاد ارادت و باور خود را به آقای مشایی، به این طریق نشان می‎دهد.

امروز نیز اختیارات و جایگاه آقای مشایی بسیار فراتر از ریاست دفتر رییس‎جمهور است. شما ببینید نماینده رییس‎جمهور در امور خاورمیانه، مسئولیت کمیته فرهنگی دولت و امور ایرانیان خارج از کشور و… چه ربطی به رییس دفتر رییس‎جمهور دارد و از همه این‎‎ها گذشته اظهارات آقای مشایی است که مناقشاتی اساسی در درون جریان اصول‎گرایی ایجاد کرده است.

جریان اصول‎گرا خود را به‎نوعی موظف و ناچار از حمایت آقای احمدی‎نژاد می‎داند اما از طرفی حمایت‎‎های آقای احمدی‎نژاد از مشایی و نوع موضعگیری‎‎های آقای مشایی این جریان را دچار نوعی پارادوکس کرده است که اصول خود را چطور با مواضع نگران‎کننده آقای مشایی تطبیق دهد.
کار به جایی می‎رسد که آیت‎الله مصباح یزدی نیز از مواضع آقای مشایی با تعبیر سخنان بی‎شرمانه یاد می‎کند و این ماورای نظرات امثال آقایان فیروزآبادی و مطهری و غیره است.

این‎که چرا این اتفاقات می‎افتد و آقای احمدی‎نژاد چرا پشت آقای مشایی این‎قدر محکم ایستاده است، به‎نظرم بر‎می‎گردد به انتخابات ریاست جمهوری دور آینده. به هر حال آقای احمدی‎نژاد فکر می‎کند که اهدافی را که آغاز کرده ناتمام مانده و به‎دنبال آن است که نفر بعدی ریاست‎جمهوری، کسی باشد با دیدگاه‎‎های خودش و از همان حلقه ارومیه، اردبیل و شهرداری و ریاست جمهوری.
به‎نظر من آقای احمدی‎نژاد باور کرده است که این مسیر از کانال آقای مشایی می‎گذرد.

این شیفتگی که شما می‎گویید، به‎نظرتان از ابتدا در آقای احمدی‎نژاد نسبت به آقای مشایی بوده است یا به‎تدریج شکل گرفته است؟

به‎نظر می‎رسد آقای احمدی‎نژاد به مرور به این نظر رسیده باشد و البته اوج آن به اواخر دولت اول و روی کار آمدن دولت دوم ایشان بازمی‎گردد. شما می‎بینید که ایشان در مقام حمایت از آقای مشایی با برادر خود هم تعارف نمی‎کند و در هفته آخر دولت نهم در حالی‎که اگر حتی یک وزیر از دولت کنار می‎رفت، کابینه به رأی‎اعتماد مجدد مجلس نیاز پیدا می‎کرد، ایشان در برکنار کردن سه وزیری که از چهره‎‎های شاخص کابینه هم بودند و با آقای مشایی مخالفت کرده بودند، درنگ نمی‎کند.

می‎خواهم بگویم که این‎‎ها را با این فرض در نظر بگیرید که آقای احمدی‎نژاد یک فرد بسیار باهوش سیاسی است و من ایشان را یک «تاکتیسین» بزرگ و قوی در رسیدن به اهدافش می‎دانم و احساس می‎کنم که ایشان به یک استراتژیست نیاز دارد که بتواند مسیر‎های راهبردی را در کنار آن هوش و قدرت خلاقه‎ای که در رسیدن به اهداف کوتاه‎مدت خودش دارد، تکمیل کند. آقای مشایی همان استراتژیست است.

به‎نظرم هدف، دوره بعدی ریاست ‎جمهوری است وآینده، از آن مشایی است. این مسئله‎ای است که اصول‎گرا‎ها را نیز نگران کرده است. اصول‎گرا‎ها هم برای انتخابات آینده به‎دنبال کسی هستند که پتانسیل رأی‎آوری داشته باشد و به همین دلیل این‎جا بین اصول‎گرا‎ها و آقای احمدی‎نژاد زاویه ایجاد شده است و این زاویه با توصیه و حتی با برخورد‎های بعضا شداد و غلاظ هم قابل‎رفع نیست.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات