تبلیغات
کد خبر: ۲۶۸۴۷

گزیده سرمقاله‌ برخی از روزنامه‌های صبح امروز

برخی روزنامه‌های صبح امروز سرمقاله‌های خود را به موضوعات زیر اختصاص دادند.

گزیده سرمقاله‌ برخی از روزنامه‌های صبح امروز

* ابتکار
روزنامه ابتکار درسرمقاله خود با عنوان " بن‌لادنیسم می‌میرد؟ " به قلم سیدعلی محقق آورده است: ‏ تفنگ‌داران ویژة نیروی دریایی امریکا در اولین ساعات بامداد روز دوشنبه، راهی منطقه‌ای در دل خاک پاکستان شدند تا طی یک عملیات فوق سری، اسامه‌بن‌لادن، دشمن شماره یک کاخ سفید را زنده یا مرده، به چنگ آورند. در این عملیات، بن‌لادن کشته شد و سرانجام پس از ده سال زندگی در خفا و فرار از سوراخی به سوراخی و جستن از مهلکه‌ای به مهلکه‌ای، سرنوشت محتوم برای رهبر القاعده رقم خورد و افسانة مرد جنگجویی که بیش از سه‌هزار امریکایی را کشته بود، به پایان رسید.

در امریکا، مقام‌های جدید و قدیم کاخ سفید و مردم عادی، خوشحالی و هیجان خود را از مرگ رهبر القاعده پنهان نکردند. بوش جمهوری‌خواه که عمر هشت‌سالة ریاست‌جمهوری‌اش به جست‌وجوی خانه‌به‌خانه و غار‌به‌غار اسامه‌بن‌لادن گذشت، این موفقیت را به اوبامای دموکرات تبریک گفت. پیروزی اخیر را امریکایی‌ها آن‌چنان بزرگ می‌دانند که ظاهراً قرار است روز اول ماه می‌در تقویم به‌عنوان روز انتقام از تروریسم یا چیزی شبیه به آن نامگذاری شود. در دیگر مناطق جهان هم اوضاع دست‌کمی از امریکا نداشت. واکنش رهبران و مردمان شرق و غرب عالم و رسانه‌های جهانی به مرگ بن‌لادن به‌گونه‌ای بود که انگار پایان افسانة اسامه، پایان هراس عمومی از تروریسم و رادیکالیسم مذهبی و نهایت کار تشکیلات القاعده خواهد بود.

واقعیت این است که در همة چهارده سالی که از اعلام جنگ بن‌لادن علیه کاخ سفید گذشته است، قدم‌به‌قدم تفکر القاعده و اسلام رادیکالی بن‌لادن به یک ایدئولوژی و مرامنامة مذهبی مبدل شد. تفکری که به هزارو‌یک دلیل از شاخ افریقا تا جنوب شبه جزیره عربستان و از اعماق افغانستان تا منتهی‌الیه مجمع‌الجزایر اندونزی ریشه دوانده و شبکه‌ای جهانی را حول تفکر مرکزی مخفی‌شده در کوه‌های تورابورا رقم زد.
این ایدئولوژی تندرو و مخرب در سپتامبر۲۰۰۱ از برج‌های دوقلوی فروریخته سر برآورد و خود را بر نظم نوین جهانی تحمیل کرد و کینه‌ای که ذات اسلام‌گرایی جعلی و سلفی از لیبرالیسم امریکایی در دل اسامه کاشته بود، به رویکردی زیرزمینی اما جهانی تبدیل شد که می‌توان آن‌را بن‌لادنیسم نام نهاد.

شیخ القاعده به‌سرعت به رهبر الهام‌بخش عده‌ای از جوانان عرب و غیرعرب تبدیل شد که در پس بدبختی‌ها و شکست‌ها و رکودهای خود، به‌دنبال مقصر و دشمن می‌گشتند. بن‌لادن و همفکرانش هم به دلایلی واضح این دشمن را به سرانگشت اشاره در آن‌سوی مرزهای جهان اسلام و در آن‌سوی اقیانوس آرام به آنان نشان می‌دادند.
بن‌لادن کسی بود که قید شاهزادگی، میلیاردربودن، همنشینی با شیوخ آل‌سعود و به تبع آن رفاه مادی را زد و تروریست‌شدن را به عرب‌ امریکایی‌ماندن ترجیح داد. همین پارادوکس تبدیل شیخ میلیاردر به چهره‌ای جهادی، به‌تنهایی کافی بود تا جوانان عاصی عرب و غیرعرب، شیفتة کاریزما و مشی جنگجویانة او در مواجه با آزادی غربی و نظم نوین جهانی شوند؛ نظمی که در آن، سهمی برای مسلمانان و اعراب به‌چشم نمی‌خورد و رژیم‌های استبدادی حاکم بر خاورمیانه فارغ از احساس نیاز به دادن آزادی‌های اجتماعی و سیاسی به مردم، حاکمیت خود را با حمایت و همراهی با غرب تضمین می‌کردند.

اگرچه مرگ بن‌لادن به‌عنوان انتقام کشته‌شدگان ۱۱سپتامبر، آلام خانواده‌هایی را تسکین داد و فرصت چهارسالة دیگری را برای بقای باراک اوباما در کاخ سفید فراهم کرده، اما بن‌لادنی که در اول ماه می‌۲۰۱۱ در ابوت‌آباد پاکستان کشته شد، به‌جز اسم و احتمالاً قیافه، هیچ نشانی از بن‌لادن ۱۱سپتامبر ۲۰۰۱ نداشت. بن‌لادنیسم درست هم‌زمان با فروریختن برج‌های نیویورک به‌سرعت در جای‌جای جهان تکثیر شد. کاریزمای او دل طیفی از جوانان را ربود اما جسمش به‌تنهایی راهی غارها و تونل‌ها و مخفی‌گاه‌ها شد. این مرددر ساختمانی با دیوارهایی بلند، فاقد اینترنت، تلفن، پنجره و هرگونه ارتباط، چنان ایزوله زندگی می‌کرد که عملاً به هرچیزی شبیه بود، به‌جز رهبری تشکیلات مخوف القاعده. درست مانند صدام‌حسین که در روز دستگیری به هر موجودی شباهت داشت به‌جز رهبری حزب بعثو رئیس‌جمهوری عراق. اما تفاوت در این بود که بن‌لادن برعکس صدام، سال‌ها قبل به‌عنوان یک ایدئولوژی خطرناک و آدمکش به‌شیوه خاص خود تکثیر یافته بود. در همه این سال‌ها، با وجود تبدیل بن‌لادن به عنصری ناکارآمد و بی‌مصرف در سازمان القاعده، شبکه‌ای از بن‌لادنیست‌ها مستقل از جسم و حتی مغز اسامه‌بن‌لادن و مرکزیت القاعده، به‌صورت یک خطر دائمی برای جهان نوین شاخ و شانه می‌کشید.

به همین دلیل است که برعکس آنچه گفته می‌شود، باید بگوییم، مرگ بن‌لادن نه پایان القاعده است، نه پایان تروریسم و نه پایان رادیکالیسم مذهبی؛ چه اینکه در وضعیتی که خاورمیانه دوران شکوفایی و بیداری عمومی را تجربه می‌کند، در قلب امریکا، رادیکالیسم مذهبی از جیب کشیشی تندرو و ضداسلامی به‌شکل فندکی برای سوزاندن مقدس‌ترین کتاب مسلمانان ظاهر می‌شود و در فلسطین اشغالی، به‌شکل صهیونیستی آن، سال‌هاست که با کشتن کودکان و زنان بی‌گناه، تخریب نمادهایی مانند قدس شریف، مسجدالاقصی، نسل‌کشی در غزه و لبنان حساسیت‌ها را برمی‌انگیزاند. در دل کشورهای اسلامی هم رادیکالیسم سلفی و وهابی با شمشیر آخته و سرب گداخته به جان مسلمانان هموطن خود، چه شیعه و چه سنی افتاده است و حتی از سوزاندن مساجد و قرآن‌ها نیز ابایی ندارد.

بلی، تندروهای مذهبی از مسیحی و یهودی گرفته تا مسلمان شیعه و سنی باهم متحد شده‌اند تا نکند که شعلة رادیکالیسم مذهبی در جایی از زمین خاموش شود. روشن‌ماندن چراغ رادیکالیسم مذهبی هم به‌طور طبیعی، رمز بقای هواداری از القاعده و تکثیر بن‌لادنیسم به‌عنوان یکی از شاخه‌های اسلامی رادیکالیسم است. بر همین اساس است که باید بگوییم اگرچه بن‌لادن کشته شده است، متأسفانه بن‌لادنیسم به‌عنوان مولود رادیکالیسم زنده است…

* رسالت
روزنامه رسالت در سرمقاله امروز خود با عنوان " رمانتیسم باستان گرایانه در مصاف با عقلانیت اسلامی! " به قلم صالح اسکندری آورده است: ‏
بیش از ۱۴۰۰ سال است که ایرانیان به برکت اسلام از هویت تمدن ساز چند هزار ساله خود پاسداری کرده اند و تمدن ایران در پرتو ایمان به اسلام روز به روز شکوفا تر شده است. همه ما ایرانی ها، هم احساسات مملو از شعور مذهبی داریم و هم احساسات شور انگیز میهنی. هیچ گاه نیز بین این دو احساس شور انگیز و مشحون از شعور در درون خود به تضاد و تناقضی برخورد نکردیم. مگر زمانی که عده ای سعی کردند این دو خط متکامل و متوازی را در تقاطع و تضاد با یکدیگر قرار دهند. ‏
گوستاولوبون در تاریخ تمدن اسلام و عرب می‏گوید: «شریعت و آیین اسلام در اقوامی که آن را قبول نموده تأثیری به سزا بخشیده است. در دنیا خیلی کمتر مذهبی پیدا شده که به قدر اسلام در قلوب‏ پیروانش نفوذ و اقتدار داشته بلکه غیر از اسلام شاید مذهبی یافت نشود که‏ تا این قدر حکومت و اقتدارش دوام کرده باشد، چه، قرآن که مرکز اصلی‏ است اثرش در تمام افعال و عادات مسلمین از کلی و جزئی ظاهر و آشکار می‏باشد» ‏

اما پرسش اینجاست چرا امروز که خط ایران گرایی توسط عده ای در حال پر رنگ شدن است با واکنش های صریح علما، مراجع معظم تقلید و برخی نخبگان سیاسی ملی و مذهبی روبه‌رو می شود؟ مگر مراجع و علما با تمدن غنی ایرانیان بخصوص در عهد هخامنشیان که میراثمجسم آنها هنوز در تخت جمشید مرودشت مجسم است مشکل دارند؟ مگر با تصدیق اسلام کوه تکیه گاه تخت جمشید که نامش کوه «مهر» بود به کوه «رحمت» تغییر نام نداد؟ و مگر برخی نمی گویند کوروش همان ذوالقرنین قرآن است؟ یا اینکه نکند برخی رویکردهای بنیاد گرا مانع از بها دادن به آیین های باستانی چون نوروز، چهارشنبه سوری، جشن سده و … می شود؟ و در نهایت اینکه چرا عده ای بی محابا بر این آتشی که خود افروخته اند می دمند و می خواهند علما و مراجع را مخالف با تمدن ایران و ایرانیان نشان دهند؟ و …
عقلانیت اقتضا می کند در پاسخ به این سئوالات قبل از متهم کردن «من قال» به فهم «ما قال» بپردازیم سپس ریشه های فکری جریانی که قائل به آن است را مورد واکاوی قرار دهیم. ‏

ایران گرایی یا باستان گرایی برخی جریانات انحرافی که امروزه در افواه رسانه ای به «مکتب ایرانی» مشهور شده است و واکنش مراجع معظم تقلید و برخی از اهالی فرهنگ و سیاست را بر انگیخته است بیش از آنکه از یک مبنای فلسفی منسجم برخوردار باشد صبغه ضد عقلانی آن پر رنگ است و ملهم از روندهای پست مدرنیستی قرن بیست و یکمی و رمانتیستی قرن هجده و نوزدهمی متداول در غرب است.
رمانتیسم نوعی واکنش احساسی در برابر خردمندی است. رمانتیسم پویشی است به برجسته کردن خویشتن انسانی، گرایش به سوی خیال و رویا، به سوی گذشته تاریخی و به سوی سرزمین‌های ناشناخته و… بازگشت صریح به تاریخ و سنت یکی از خطوط جریان ساز پست مدرن است که در دنیای امروز بعضا موجد جنبش های موجی و نوسان دار ضد نو گرایی شده است. نمادگرایی و سمبل سازی از اسطوره های تاریخی که حتی برخی از آنها سندیت متقنی هم ندارند یکی از ویژگی ها و شاخصه های این دست روندهاست. امروز حتی در سینمای عصر پست مدرن هالیوودی نیز نماد گرایی و افسانه پردازی از تمدن های قدیمی و باز تولید اسطوره ها در دستور کار قرار گرفته است. در این چارچوب فکری تصورات بر مبنای رویکردهای آخر الزمانی، ایدآلیستی و آرماگدونی سامان می یابد و تفلسف تاریخی جای عقلانیت معطوف به حل مشکلات جامعه را می گیرد.

رمانتیسم باستان گرایانه اخیر که در چند ماه گذشته واکنش گسترده علما و مراجع را برانگیخته در واقع بر منهج اسطوره پردازی های پست مدرن
می چرخد و فاقد انگاره های عقلانیت فعال شیعی است. جریان انحرافی در توجیه ایده خود از ایرانی گری به عنوان خوراکی برای طبقه متوسط یاد
می کند غافل از اینکه موج سازی نمادها در پست مدرنیسم، شورشی بر علیه عقلانیت فعال اسلامی است.
در این الگوی پست مدرن عقلانیت اسلامی که باید مبنای سیاست باشد به کنار رانده می شود و سیاستمداران به طرق غیر عقلانی و حتی ماورایی به اداره امور می اندیشند. در این اعوجاج فرهنگی بیم آن می رود با حجیم شدن اساطیر و تجسمات ذهنی و بصری جایی برای عقلانیت اسلامی نباشد و حتی اقدام به مصداق سازی در زمینه ظهور می شود. در ساحت سیاست، الگوی خیر و شر مطلق راه هرگونه تعامل و گفتگو را می بندد و موجد نوعی دگماتیسم خط پایانی می شود. عدالت که در پیوند با عقلانیت و معنویت معنا می یابد اگر چنین پیوندی وجود نداشته باشد در عمل و نظر محقق نگشته و هر شی در جای خودش مستقر نشده است. ‏

این در حالی است که به تعبیر رهبر معظم انقلاب «عقلانیت باید بر تمام ارکان این نظام از بالا تا پایین حاکم باشد؛ اما عقلانیت به معنای تسلیم نیست؛ عقلانیت به معنای هزیمت نیست؛ عقلانیت برای پیش رفتن و درجهت یافتن راههایی برای هر چه موفق تر شدن در رسیدن به این آرمان هاست.» ‏
عقلانیت عملی و نظری در اسلام ملتزم با نقل و وحی است و محصول این همنشینی و معاضدت، فرهنگ پر نشاط تشیع و اجتهاد است. اجتهاد فقهای شیعه روح ماندگاری شیعیان در ۱۴ قرن گذشته است. خواجه نصیرالدین طوسی یکی از نمادهای عقلانیت سیاسی فعال در تشیع است. رصدخانه مراغه و کتاب خانه
۴۰۰ هزار جلدی وی موید این عقلانیت پویاست که خلافت عباسیان را به چالش کشید. در عقلانیت سیاسی شیعه ناظر به حل مشکلات جامعه اسلامی تلاش را برای یافتن راه حل ها باید شروع کرد و مطمئنا خداوند نیز در این مسیر یاری می رساند. «الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا» ‏

در واقع آنچه امروز مخالفت علما و مراجع معظم را درقبال رویکردهای باستان گرایانه اخیر برانگیخته است، پویش های ضد عقلانی آن است که در نهایت ارگانیسم عقلانی تشیع را نشانه رفته است و باعثتضعیف بافت شعوری و حتی شور انگیز اعتقادات مردم می گردد. و الا هیچ خردمند و فرزانه ای با تمدن ایران قبل از اسلام مخالف نیست و سخن از خدمات متقابل ایران و اسلام به کرات و اصرار گفته شده است. در مقابل جریانات انحرافی با سوء استفاده از ایران گرایی سعی دارند ضمن ایجاد یک پولاریزیشن و دو قطبی کاذب بین کسانی که به قول آنها با فرهنگ و تمدن ایران مخالفند و جریانی که خود را احیاگر و میراثدار این تمدن می داند در انتخابات پیش رو استفاده ابزاری و سیاسی لازم را ببرند غافل از اینکه وجهه غیر عقلانی و حتی ضد عقلانی آنها از ماه ها قبل در منظر مردم هویدا شده است. در حالی که ایران و ایرانی بهتر از هر کسی می دانند که تنها راه حفاظت از هویت ایرانی، عقلانیت اسلامی است و ما به برکت اسلام، هویت ایرانی خود راحفظ کرده‌ایم. ‏

* کیهان
روزنامه کیهان در یادداشت روز خود با عنوان " قاعده ای به نام القاعده! " به قلم حسام الدین برومند آورده است: این روزها در پی خبر کشته شدن اسامه بن لادن رهبر سازمان تروریستی القاعده، سؤالات و ابهامات زیادی پیرامون این موضوع وجود دارد.
این نوشته می کوشد اهداف و سناریوهای احتمالی آمریکا را با توجه به مقتضیات زمانی مورد واکاوی قرار دهد.
خبر مرگ بن لادن از زبان باراک اوباما و تاکید بر اینکه به دست نیروهای آمریکایی و در یک عملیات موفقیت آمیز صورت گرفته است شاید در وهله اول ژست «مبارزه با تروریسم» را به رخ بکشاند اما بلافاصله این سؤال به پیش کشیده می شود که چرا پس از ۹ سال و ۷ ماه از واقعه ۱۱ سپتامبر - که آمریکا سعی داشت به القاعده نسبت دهد - این اتفاق عملی می شود؟
جالب اینجاست؛ در حالی رئیس جمهور آمریکا همچون یک به اصطلاح قهرمان آفتابی می شود و خبر مرگ بن لادن را رسانه ای می کند که مدتهاست «ایمن الظواهری» مرد شماره ۲ القاعده در قامت رهبری القاعده ایفای نقش می کند و در رسانه های غربی هم تمرکز بر روی اوست.

همچنان که روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز نیز همچون بسیاری دیگر از رسانه های غربی به صراحت بر این مطلب تأکید می کند که هر چند بن لادن مورد شکار آمریکا قرارگرفت اما «ایمن الظواهری» مصری اکنون عملاً زمام این سازمان تروریستی را بر عهده دارد.
به تعبیر واضح تر؛ بن لادن پس از قریب به یک دهه هوچی گری و هیاهوی آمریکا مبنی بر مبارزه با تروریسم، به مهره سوخته ای تبدیل شده بود که تاریخ مصرف آن به پایان رسیده و طبیعی است که کاخ سفید با این مزدور همان رفتاری را کند که با دیگر مزدوران و همپیمانان منطقه ای خود بیش از این انجام داده بود.
آمریکایی ها پس از حادثه خودساخته ۱۱ سپتامبر - ۲۰شهریور ۸۰ - با قشون کشی به افغانستان مبارزه به اصطلاح با تروریسم را در قالب جنگ با طالبان و القاعده به راه انداختند اما خروجی این رخداد علی رغم بوق و کرنای پر سر و صدای «گفتمان مبارزه با تروریسم»! چیزی جز کشتار و به خاک و خون کشیده شدن صدها هزار نفر مردم افغانستان و غیرنظامیان بی دفاع و حضور اشغالگرانه در منطقه نبود.

اکنون باید دید چرا در یک دهه گذشته آمریکایی ها «بن لادن» را دستگیر و یا به قتل نرساندند و در حالی که این امکان برای آنها بوده است، در این مقطع زمانی کشته شدن رهبر القاعده را در دستور کار قرار می دهند. سناریوهای چند لایه آمریکایی ها از این اقدام و احتمالات پیرامونی آن معطوف به شرایط داخلی واشنگتن و سیاست های منطقه ای آمریکا در چند بخش قابل صورت بندی است.
۱ - انتخابات پیش روی آمریکایی ها باعثشده است تا جمهوری خواهان و دموکرات ها تمام توان و قدرت خود را بکار گیرند تا در این میدان که همچون یک دوئل حساس و نفسگیر است پیروز شوند. از همین روی بسیاری از کارشناسان و تحلیلگران آمریکایی و غربی عقیده دارند خبر کشته شدن بن لادن برگ برنده ای برای اوباما در انتخابات آینده خواهد بود.

در همین زمینه کاتلین کریستیسون تحلیلگر سابق سازمان جاسوسی آمریکا - CIA - در گفت وگو با یکی از خبرگزاری های کشورمان به این نکته اشاره می کند که زمان اعلام کشته شدن بن لادن قطعاً به اوباما در داخل آمریکا کمک می کند چه اینکه مبارزه برای دور آینده انتخابات ریاست جمهوری از هم اکنون آغاز شده است و این خبر کاهش منحنی محبوبیت اوباما را تغییر خواهد داد. حتی تحلیلگران سیاسی در واشنگتن معتقدند شعار انتخاباتی اوباما در سال ۲۰۱۲ بر موضوع کشته شدن بن لادن متمرکز خواهد شد.
۲ - آمریکایی ها در شرایطی از شعار «مبارزه با تروریسم» به عنوان دستاویزی برای لشکرکشی به افغانستان و حضور نظامی در منطقه استفاده کردند که افکار عمومی این کشور گمان می کرد به فاصله ای نه چندان دور دولت وقت آمریکا در مقابل رخداد ۱۱ سپتامبر به موفقیت هایی دست می یابد. اما ده ساله شدن این مبارزه دولت فعلی آمریکا را تحت فشار شدید قرار داده است. بنابراین اگر قرار باشد وعده های دولت اوباما در روند خروج از افغانستان رنگ واقعیت بگیرد آنچه بیش از همه چیز ضرورت دارد این است که به هنگام کلید خوردن طرح خروج نظامیان آمریکایی از افغانستان، حداقل دولتمردان کنونی این کشور بتوانند بر اقدام قابل توجیهی در فرآیند به اصطلاح مبارزه با تروریسم جولان و مانور دهند.

جالب اینجاست که پایگاه خبری دبکا نزدیک به موساد در ارزیابی خود از اعلام قتل بن لادن از سوی آمریکا با تکیه بر منابع اطلاعاتی غرب می نویسد: «هدف، راهی برای پیدا کردن خروجی آبرومندانه از افغانستان آن هم پس از ۱۰ سال شکست نظامی مفتضحانه و هزینه کردن میلیون ها دلار پول است؛ چیزی که دولت آمریکا نمی تواند آن را توجیه کند.»
۳ - اما فراتر از کارکرد انتخاباتی و حفظ آبرو در پهنه جنگ افغانستان، آنچه باعثشده است تا در این مقطع زمانی آمریکایی ها به کشتن بن لادن روی بیاورند و بار دیگر نغمه مبارزه با تروریسم سر دهند شرایط حساس و سرنوشت ساز تحولات منطقه خاورمیانه و شمال آفریقاست که شتاب آلود در بستر بیداری اسلامی در حرکت و غلیان است. در واقع به نظر می رسد آمریکایی ها به دنبال این هستند تا سوگیری تحولات از بیداری اسلامی و خیزش و خروش های مردمی را به سمت «مبارزه با تروریسم» بکشانند تا اولا؛ افکار عمومی منطقه و توجه ملت ها را به عنوان چالش برانگیز «مبارزه با تروریسم» منحرف کنند. ثانیا؛ شتاب خیزش و خروش ملت های مسلمان علیه حکام دست نشانده و مرتجع عرب که همپیمان و متحد استراتژیک ایالات متحده هستند را کند و یا متوقف نمایند. ثالثا؛ با برقراری یک ثبات نسبی در افغانستان، بهتر بتوانند سیاست های خودشان در خاورمیانه را اجرایی کرده و از مخمصه کنونی در خاورمیانه نجات یابند.

همین جا باید این نکته را خاطرنشان کرد که در پی تحولات منطقه و سقوط زنجیره ای سرسپرده های آمریکایی و موج مواج بیداری اسلامی، وضعیت آمریکا و رژیم جعلی صهیونیستی به عنوان فرزندخوانده اش در بدترین شرایط تاریخی است. هژمونی آمریکا در منطقه به اذعان و اعتراف رسانه ها و کارشناسان آمریکایی به شدت آسیب دیده است و به تعبیر «فارین پالیسی» توازن قدرت و نفوذ در خاورمیانه به سوی جمهوری اسلامی ایران و فاصله گرفتن از سیطره آمریکا در حال شکل گیری است.
از سوی دیگر؛ «واشنگتن پست» با اذعان به خشم آمریکا از سیاست خارجی مصر در پی تحولات منطقه به گونه ای عجزآلود تصریح می کند: «روابط قاهره با تهران رو به بهبود است اما این روابط با تل آویو دچار تنش روزافزون است.» همچنین توافقنامه فتح و حماس اوضاع را برای رژیم صهیونیستی به شدت وخیم کرده است تا جایی که «تزیپی لیونی» رئیس حزب کادیمای این رژیم در گفت وگو با روزنامه صهیونیستی یدیعوت آحارونوت به این توافقنامه اشاره می کند و در پی آمد آن اعتراف می کند: «محاصره نوار غزه رو به نابودی است و اسرائیل همچنان در ضعف به سر می برد.»
بنابراین شکل گیری خاورمیانه ای با مختصات اسلامی و به دور از سیطره آمریکا و رژیم صهیونیستی باعثشده است تا آمریکایی ها سناریوی جدیدی مبنی بر به قتل رساندن بن لادن و طرح فریبکارانه و مجدد «مبارزه با تروریسم» را به صحنه بیاورند.

ناگفته پیداست اگر نیت و قصد آمریکایی ها مبارزه با تروریسم است چرا با تاخیری غیرقابل توجیه آن هم پس از یک دوره طویل المدت ۱۰ ساله اقدام به سرنگونی بن لادن کردند. و از این مهم تر که مبارزه با کشتن یک شخص به سرانجام نمی رسد و الا باید ریشه تفکر القاعده که خاستگاه آن عربستان سعودی و وهابیت و سلفی گری است خشکانده شود نه این که وهابی ها و دقیقا همین طرز تفکر انحرافی امروزه با چراغ سبز واشنگتن برای سرکوب انقلابیون بحرینی به منامه گسیل شده و دست به جنایت و ترور بزنند.
داستان بلند مبارزه دروغین با تروریسم و کلید زدن پروژه «اسلام هراسی» از سوی آمریکایی ها به منظور به حاشیه راندن اسلام ناب و جلوگیری از شکل گرفتن بیداری اسلامی و از طرف دیگر دسترسی به منابع نفتی، هنگامی قابل تامل تر و البته تلخ تر است که همگان می دانند شکل گیری یک سازمان تروریستی در قامت «القاعده» و یا «طالبان» زاییده CIA آمریکا، ISI پاکستان و حمایت مالی سعودی است.
حتی چند ماه پیش هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا در مصاحبه با خبرگزاری هند، صریحا اعتراف می کند که طالبان و القاعده را خودمان ساختیم و ما اسامه بن لادن را آموزش داده، تجهیز کرده و از لحاظ مالی پشتیبانی کردیم.

۴ - و بالاخره باید گفت با توجه به این که حادثه ۱۱ سپتامبر ساخته و پرداخته دولت آمریکا بود و امروز دلایل متعدد و غیرقابل خدشه ای این مسئله را به اثبات رسانده است و از سوی دیگر، بن لادن و تشکیلات تروریستی القاعده نیز با حمایت و کارگردانی آمریکایی ها در راستای ضربه زدن به جهان اسلام و در نقطه موازی انقلاب اسلامی به صحنه آمدند، اقدام دولت اوباما در کشتن بن لادن را باید در راستای احیای پروژه «اسلام هراسی» دانست که با شکل گیری انقلاب ها و قیام های مردمی و اسلامی در منطقه به محاق رفته بود. چه این که القاعده در تمامی سال های گذشته به عنوان ابزار و حربه درگیری آمریکا با جهان اسلام بوده است این بار نیز آمریکایی ها درصددند از مرده بن لادن فرصت سازی کرده و در شرایط حساس منطقه از آن بهره ببرند. چه این که برجسته کردن «القاعده»، «بن لادن»، «تروریسم» و… می تواند توجیهی را برای آمریکایی ها بتراشد تا به بهانه مبارزه با تروریسم و اتفاقات احتمالی تروریستی در آینده برای سرکوب قیام ها و انقلاب ها در منطقه خیز بردارد. طرفه آنکه معمر قذافی نیز در ابتدای قیام مردمی لیبی، انقلابیون این کشور را متهم کرد که آنها «القاعده» هستند نه مردم! اما همه این سناریوها و به صحنه آوردن دسیسه ها و توطئه ها در حالی است که نمی شود بیرون از واقعیت به آینده امید بست، آینده ای که چشم انداز آن خاورمیانه ای منهای سیطره آمریکا و رژیم صهیونیستی است.

* جمهوری اسلامی
روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله امروز خود با عنوان " ابهاماتی مهمتر از سرنوشت بن لادن " آورده است: ماجرای مرگ " اسامه بن لادن " همانند زندگی پررمز و رازش از تناقضات و ابهامات فراوانی برخوردار است که سیر تحولات مرتبط با وی را در شرایط پیچیده‌ای قرار داده است. بن لادن، یک سرمایه‌دار سعودی بوده و از ارتباط نزدیک و همیشگی با مراکز قدرت در ریاض و واشنگتن، بهره‌های فراوانی برده است. وی قرار بود رابط آمریکا(سیا)، سعودی‌ها و شبکه اطلاعاتی ارتش پاکستان(آی اس آی) برای عضوگیری و تربیت نیروهای چریکی علیه اشغالگران ارتش سرخ باشد اما برای نمونه حتی یک گلوله هم به سوی اشغالگران شلیک نکرد و در عوض به عضوگیری به منظور نقش آفرینی در فردای پیروزی پرداخت.
طبیعی‌ترین دستاورد این اقدامات مشترک آمریکا، پاکستان و عربستان، شکل گیری " طالبان " و " القاعده " بود که در مدت کوتاهی توانستند نیروهای جهادی افغانستان را به حاشیه برانند و خود، قدرت مرکزی کابل را در اختیار بگیرند. اینکه حاکمیت طالبان بر کابل توسط هیچ کشوری جز پاکستان و عربستان به رسمیت شناخته نشد و حتی آمریکا جرات اعلام پذیرش آنها را نداشت، بزرگترین ضربه حیثیتی بر پیکره طرح مشترک آنها بود ولی به نظر می‌رسد تلاش آمریکا برای تقابل با طالبان و سقوط حاکمیت آنها، دلایل کمتری دارد که هنوز هم در پرده ابهام است.

حتی اکنون هم اطلاعات منتشره توسط آمریکا و پاکستان، در تناقض است و به شدت ابهام دارد. آمریکا مدعی است با همکاری پاکستان دست به نابودی " بن لادن " زده ولی بیانیه رسمی پاکستان چنین ادعائی را رد می‌کند و می‌گوید آمریکا مستقلاً وارد عمل شده است. اما در عین حال پاکستان درخصوص اقدامات نظامی و تهاجمی ارتش و نظامیان آمریکائی در عمق خاک خود، اعتراضی نکرده و سکوت اختیار کرده است که خود جای تعجب دارد.
صرفنظر از سرنوشت بن لادن، گویا واشنگتن سعی دارد از زنده و مرده بن لادن، سود ببرد و بهره برداری‌های سیاسی - تبلیغاتی کند. تصادفی نیست که " اوباما " در چند برنامه زنده تلویزیونی مسئولیت حمله و تجاوز به عمق خاک پاکستان را برعهده می‌گیرد و با خشنودی از مرگ بن لادن سخن می‌گوید. وی در واقع سعی دارد از این خبر در جهت تحکیم و تقویت مواضع سست و موقعیت ناپایدارش در انتخابات ریاست جمهوری آینده، سوء استفاده کند.
فشارها بردوش اوباما فقط از جانب رقبای سیاسی در جناح جمهوریخواهان نیست بلکه حتی دمکرات‌ها نیز وی را رئیس جمهوری ضعیف، ناتوان و ناکام ارزیابی می‌کنند. اوباما حتی در مقیاس شخصی هم دقیقاً مضحکه شده و محل تولد، ریشه‌های اجدادی، اندیشه‌ها و برنامه‌هایش به شدت مورد سؤال قرار گرفته است. اشتیاق اوباما به این اطلاع رسانی دیرهنگام پس از ۱۰ سال جنگ در افغانستان برای نابودی " بن لادن "، گواه جدی‌تری برای اثبات ضعف و ناتوانی اوست که بعنوان رهبر یک کشور مدعی ابرقدرتی، به جائی رسیده که حتی مرگ یک نفر را هم سعی دارد شادمانه به نام خودش ثبت کند. اگر مرگ " بن لادن " افتخار محسوب می‌شود، نومحافظه کاران به اوباما اجازه نمی‌دهند آنرا به نام خودش تمام کند.

شاید به همین دلیل باشد که در آخرین روزهای حضور " رابرت گیتس " در پنتاگون و قبل از عملی شدن تغییر ساختار در کابینه جنگی اوباما، اصرار بر اینست که کار " بن لادن " به پایان برسد تا این امتیاز به حساب تیم نومحافظه کاران گذاشته شود که توانسته‌اند پرونده بن لادن را مختومه سازند. از این دیدگاه، حتی رقص و پایکوبی تصنعی در خیابانهای نیویورک هم یک قدرت نمائی از جانب نومحافظه کاران تلقی می‌شود که در آخرین روزهای قبل از کناره گیری " رابرت گیتس "، توانسته‌اند لبخند شادی را به ساکنان نیویورک باز گردانند و ظاهراً انتقام ماجرای ۱۱ سپتامبر را از بن لادن بگیرند.

با اینحال، آیا اوباما، دستیارانش و حتی نومحافظه کاران حاضرند حقایق پشت پرده را به اطلاع مردم آمریکا برسانند؟ آیا کسی اخبار مربوط به " هلی برد " نیروهای طالبان در صفحات شمال افغانستان و ماجراهای مرتبط با فراری دادن صدها زندانی طالبان در " بلگرام " و " قندهار " و " پل چرخی " را تأیید کند؟ آیا کسی به افکار عمومی در مقیاس جهانی اعلام می‌کند که طالبان و القاعده هنوز هم جزو زیرمجموعه‌های " سیا " تلقی می‌شوند و حقوق بگیر آمریکا هستند؟ آیا آمریکا پس از اعلام مرگ بن لادن حاضر است به کشتار در افغانستان و پاکستان و اشغال نظامی این کشور خاتمه دهد؟ آنچه تردیدها را بیشتر می‌کند، " اطلاع رسانی قطره چکانی " و مهمتر از آن، دستکاری در اطلاعات و اسناد است که در همین زمان محدود هم قابل تشخیص و ردیابی است. عکس منتشره از " بن لادن " با دستکاری‌های کودکانه در عکس‌های قبلی به دست آمده و حتی متحدین آمریکا در نیروهای ائتلاف را نیز متقاعد نکرده است. اطلاعات منتشره پیرامون محل اختفای " بن لادن " و جزئیات حمله نظامی و چریکی به وی با اطلاعات قبلی تطبیق نمی‌کند و اساس اطلاع رسانی در این زمینه را به زیر سؤال برده است.

موضوع مهمتر به فردای دور و نزدیک باز می‌گردد که واشنگتن سعی دارد ۱۰ سال جنگ و کشتار و ویرانی را موضوعی مختومه تلقی کرده و از کنار آن بگذرد. به راستی سرنوشت طرح بازسازی افغانستان چه خواهد شد؟ بوش کوچک وعده داده بود افغانستان را " مطابق الگوی ژاپن " خواهد ساخت. ولی امروزه نام افغانستان در پرتو طرح‌های مشترک آمریکا و انگلیس با کشت، تولید، توزیع و قاچاق مواد افیونی مترادف است. امروزه نظامیان آمریکا و انگلیس، اصلی‌ترین گردانندگان شبکه‌های قاچاق مواد مخدر افغانستان هستند که از این بابت بهره‌های نجومی برده و می‌برند. آیا واشنگتن حاضر است به این بازی رسوا خاتمه دهد؟ تکلیف غرامت جنگی و پیگیری سرنوشت ملتی که تعمداً قرن‌ها به عقب رانده شده، چه خواهد شد؟ اینها و صدها سؤال مهم دیگر، قطعاً حیاتی‌تر از سرنوشت بن لادن هستند که هنوز هم در چگونگی مرگ وی تردید وجود دارد.

* مردمسالاری
روزنامه مردمسالاری در سرمقاله روز خود با عنوان " قانون شکنی برای معرفی وزیر جدید " به قلم مهدی عباسی آورده است: عدم توجه دولت به برخی مصوبات مجلس، این روزها مثال های متعددی پیدا کرده است. اگر از یکی از مهم ترین مصوبات مجلس مبنی بر اختصاص بودجه برای مترو بگذریم که احمدی نژاد، علنا اعلا م کرد که این مصوبه را قبول ندارد، اکنون بحثمعرفی نکردن وزرای جدید برای وزارتخانه های راه و مسکن و ورزش و جوانان، از سوی دولت و عدم توجه به مصوبات مجلس از جمله تخلفات دولت از تصمیمات قوه مقننه است.
مجلسیان معتقدند که مهلت قانونی معرفی وزیر راه پایان یافته است چرا که طبق اصل ۱۳۵ قانون اساسی وزارتخانه ها تنها به مدت ۳ ماه می توانند سرپرست داشته باشند و بر این اساس با توجه به عدم رای اعتماد مجلس به وزیر راه در استیضاح مورخه ۱۲ بهمن ۸۹، سه ماه فرصت برای معرفی وزیر راه پایان یافته است.

حتی اگر قرار باشد که وزارت راه طبق قانون در وزارت مسکن ادغام شود، با توجه به تغییر وظایف با ایجاد وزارتخانه جدید، قطعا به معرفی وزیر جدید، نیاز است. چرا که نمایندگان براساس وظایف هر وزارتخانه به وزیر رای می دهند و وزارت جدید راه و مسکن، دارای وظایف جدیدی است که ضرورت معرفی وزیر جدید را الزامی می کند.
این دیدگاه در حالی وجود دارد که معاون حقوقی رئیس جمهور از عدم نیاز به معرفی وزیر راه سخن به میان آورده است. استدلا ل این معاون دولت حکایت از آن دارد که چون وزارتخانه های راه و ترابری با مسکن و شهرسازی ادغام شده اند، نیازبه معرفی وزیر نیست.
باید منتظر ماند و دید که آیا مجلس می تواند نظر خود را در خصوص معرفی نشدن وزیر جدید از سوی دولت پیگیری کند؟
پیش از این نیز موضوع عدم معرفی وزیر برای وزارت ورزش و جوانان مطرح بود که این تخلف دولت توسط رئیس مجلس پیگیری حقوقی شد، که تا این لحظه هنوز دولت بر نظرش مبنی بر عدم معرفی وزیر، اصرار دارد.
برای افکار عمومی جای سوال است که چرا دولت، در انجام وظایف قانونی خود کوتاهی می کند، تا بخشی از وقت قانونگذاری کشور، به پیگیری روند اجرای قانون اختصاص یابد؟
در حالی که طبق قانون اساسی دولت وظیفه اجرای قانون و پایبندی به تصمیمات قانونی را دارد اما آنچه در عمل مشاهده می کنیم، عدم توجه دولتمردان به این قوانین است. اگر عدم پایبندیها به قانون در سطوح بالایی کشور مشاهده شود، سوال اساسی این است که چگونه می توان اجرای قانون و قانون مداری را در سطوح مختلف جامعه توقع داشت؟

*آفرینش
روزنامه آفرینش در سرمقاله خود با عنوان " القاعده پس از بن لادن " به قلم علی رمضانی آورده است: در حالی که تمام توجه جهانیان رسانه ها و شهروندان کشورهای مختلف در هفته های اخیر به تحولات و انقلاب های خاورمیانه دوخته شده بود مرگ مهم ترین دشمن غرب در یک دهه اخیر در پاکستان اعلام شد. مرگی که هر چند بنا به دلایل و شواهد بسیار هنوز در مورد آن تردید های بسیاری وجود دارد و کارشناسان دلایلی همچون نوع خبر رسانی واشنگتن درباره کشتن بن لادن و سایر شواهد را مورد اشاره قرار می دهند اما اگر حتی به واقعیت اینکه بن لادن توسط نیرو های ویژه امریکایی در پاکستان کشته شده است ایمان داشته باشیم باید گفت که این امر در واقع می تواند پیامدهای گوناگون بر کشورهای منطقه، جهان اسلام و غرب داشته باشد. در این بین در روزهای گذشته هر چند رهبران بسیاری از کشور ها بویژه امریکایی ها خوشحالی خود را از مرگ اسامه بن لادن اعلام کردند اما باید گفت مرگ بن لان در واقع نه می تواند پایانی بر رفتار ها و اندیشه های افراط گرایانه مذهبی باشد و نه کمکی به حل مشکلات جهان اسلام و کشورهای منطقه.

در این بین از گستره دلایل امریکایی ها به این امر بنگریم این مرگ مسلما برای رهبران امریکایی پیروزی بزرگی تلقی می شود پیروزی ای که پس از حدود ۱۰ سال به دست آمد. اما باید گفت که این پیروزی نه برای غرب امری دوام دار خواهد بود و نه شکستی برای القاعده متصور می شود چه اینکه همانند هر جریان افراطی سرکوب نظامی عملا راه حل مناسبی برای مقابله با این جریان نبوده است و اکنون نیز ما شاهد تداوم قدرت نمایی گروه های متحد القاعده در افغانستان، عراق، یمن سومالی و حتی لبنان و … بوده ایم و چه بسا که پس از مرگ رهبری جریان القاعده رویکرد این گروه و متحدان منطقه ای و بین المللی انان رویکردی تهاجمی تر به خود گیرد. در این بین باید گفت که در واقع کشتن بن لادن عملا پاک کردن صورت مساله است و نه حل ان چه اینکه به نظر می رسد القاعده با توجه به توان بازسازی خود نه تنها به محاق نخواهد رفت بلکه در کوتاه مدت و بلند مدت همچون سالهای گذشته اندیشه ها و رفتار های واکنشی خود را تشدید خواهد کرد امری که نه تنها امنیت کشورهایی نظیر افغانستان پاکستان و سایر کشور های منطقه را تحت تاثیر خود قرار خواهد داد بلکه نوک حملات القاعده را بیش از گذشته متوجه غرب و امریکا خواهد کرد. در این میان آنچه مشخص است هر چند امریکایی ها و بویژه دمکرات ها در شرایط کنونی می کوشند مرگ بن لادن را به مثابه پیروزی های بزرگ برای امریکایی ها تصور کنند و از ان در جهت اهداف داخلی و بین المللی خود بهره برداری کنند اما باید گفت تا زمانی که نگاهی ریشه ای به علل شکل گیری جریان هایی چنین افراطی در جهان نداشته باشیم نباید انتظار داشت که با مرگ یک نفر هواداران این نوع تفکر نیز از بین بروند.

* تهران امروز
روزنامه تهران امروز در سرمقاله روز خود با عنوان " بن‌لادن و خط انحرافی مقاومت " به قلم محمد عزیزی آورده است: ‏ با اینکه بن‌لادن در یک دهه گذشته به رشد آمریکاستیزی در جهان عرب کمک کرد، فرصت‌هایی را نیز در اختیار آمریکا قرار داد و ای‌بسا هزینه‌های ناشی از این فرصت‌ها به مراتب بیشتر از فرصت‌های آمریکاستیزی بود. بی‌تردید بخشی از آنچه بن‌لادن به آن اعتقاد داشت و به خاطر آن مبارزه کرد، برگرفته از باورهای رایج در بخشی از جهان عرب است، باورهایی که ریشه در عوامل مختلفی دارند که مجال پرداختن به آنها نیست. همین باورها باعثشد جوانان زیادی در سال‌های گذشته جذب بن‌لادنیسم شوند و در این میان سرکوب شدید گروه‌های اسلام‌گرا در برخی کشورهای عربی زمینه را برای مشروعیت‌بخشی به این گفتمان در میان طیفی از جوانان در جهان اسلام فراهم کرد. با این حال بودند کسانی که از همان ابتدای ظهور بن‌لادن معتقد بودند پدیده بن‌لادنیسم بیشتر از آنکه به نفع کشورهای منطقه و جهان اسلام باشد، به سود آمریکاست تا با بهانه قرار دادن اقدامات حامیان وی چهره‌ای مخدوش و منفی از اسلام ارائه کرده، برخی سیاست‌های توسعه‌طلبانه خود را توجیه کند. حمله به افغانستان و عراق در پرتو گفتمان مبارزه با تروریسم جورج بوش میسر شد که بن‌لادنیسم در تقویت و مشروعیت‌بخشی به آن نقشی انکارناپذیر داشت.

از این‌رو بجاست بن‌لادنیسم را یک خط مقاومت انحرافی در جهان اسلام بنامیم. مقاومتی که نه براساس عقلانیت و کارآمدی و اخلاق بلکه براساس نوعی لجاجت ساده‌لوحانه و عدم شناخت دشمن اصلی بنا شده بود. بن‌لادنیسم نه تنها کمکی به بهبود موقعیت مسلمانان در جهان و تقویت غرور و احساس عزت آنها نکرد، بر عکس اختلافات فرقه‌ای و خشونت و تحجرگرایی را تقویت کرد. بن‌لادنیسم قرائت یا به تعبیری نسخه سیاسی تفکری است که در قرون اخیر در بخشی از جهان اسلام و با ظهور وهابیت رشد کرد و با عقلانیت و مصلحت‌اندیشی میانه خوبی ندارد.
مقاومت در برابر نظام سلطه موضوعی ساده نیست بلکه مقوله‌ای پیچیده است که نیاز به هوشمندی و درک درست از شرایط بین‌المللی دارد. هر حرکت نسنجیده‌ای در این راستا می‌تواند نتیجه عکس داشته باشد. تاکنون جریان‌های بسیاری در جهان مدعی طراحی و اجرای مقاومت در برابر نظام سرمایه‌داری و سلطه بوده‌اند ولی بسیاری از آنها از مارکسیست‌های مائوئیست گرفته تا چپ‌های سنتی و ناسیونالیست‌های عرب در انتهای راه نه‌تنها موفق نبوده‌اند بلکه سر از ناکجاآباد اقتدارگرایی و دیکتاتوری درآورده‌اند.

یکی از دلایل روی گرداندن مردم خاورمیانه و جهان اسلام از برخی جنبش‌های طرفدار مقاومت در برابر نظام سرمایه‌داری این بود که این جنبش‌ها تحت لوای این شعار حقوق اساسی مردم خود را نادیده گرفته ناخواسته موجب مشروعیت‌بخشی به نظام سرمایه‌داری شدند. فراموش نکنیم همین معمر قذافی که امروز سرگرم کشتن مردم خود است زمانی ادعای مقاومت در برابر نظام سرمایه‌داری را داشت اما بی‌تدبیری او باعثشد به چنین روزی بیفتد. هرچند بن‌لادن از بسیاری جهات باهوش‌تر از معمر قذافی بود، لیکن هر دو در خط انحرافی مقاومت قرار داشتند، خطی که زمینه‌ساز حضور قدرت‌های بزرگ در منطقه شده است. به همین دلیل باید گفت با مرگ بن‌لادن خط مقاومت انحرافی در جهان اسلام در برابر نظام سرمایه‌داری آسیب‌دیده است اما همچنان به حیات خود ادامه می‌دهد. مرگ بن‌لادن به معنای مرگ بن‌لادنیسم به عنوان یکی از جریان‌های انحرافی مقاومت در جهان اسلام نیست. طبعا نظام سلطه خوشتر می‌دارد ناآگاهانی از جنس بن‌لادن یا ایمن الظواهری در برابر آن علم مقاومت برافرازند زیرا زمینگیر کردن و شکست دادن چنین افرادی به مراتب آسان‌تر است تا مقابله با خط مقاومت اصیل برگرفته از انقلاب اسلامی و آرمان‌های آن. همانگونه که آمریکا از حادثه ۱۱ سپتامبر فرصت‌سازی کرد، تردیدی نیست از مرگ بن‌لادن نیز در شرایط کنونی منطقه که مبهم و بی‌ثبات می‌باشد استفاده لازم را خواهد کرد. با این حال ضروری است خط مقاومت اصیل برگرفته از انقلاب اسلامی از این شرایط برای تبیین تفاوت‌های میان مقاومت اصیل و انحرافی بهره گیرد.
انتهای پیام

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات