افکارنیوز گزارش می دهد:
سیاسی های ثروتمند در مستطیل سبز فوتبال ایران
ثروتمندان فوتبالی که اتفاقا برخی از آنها دستی در عامل سیاست نیز دارند، در ظاهر عاشقانی هستند که حاضرند برای معشوق خود یا همان مستطیل سبزرگ سرمایهای که عمری به پای آن عرق ریختهاند را به آتش بکشند.
با دمیده شدن اشتباهی در سوت محسن قهرمانی، پای فوتبال به مجلس نیز باز شده است. فوتبال ایران از خیلی سال ها پیش سیاسی شده است. ردپای سیاست و مافیا گاهی اوقات به قدری در مستطیل سبز پررنگ می شود که حتی ثروتمندترین سرمایه گذاران فوتبال نیز از پس آن بر نمی آیند.
به گزارشافکارنیوز، طی چند سال اخیر پای ثروتمندان ایرانی به فوتبال باز شده است. اینکه حضور در این ورزش پر حاشیه با هدف سرگرمی و تفریح ثروتمندانه است یا سرمایه گذاری برای بدست آوردن سود، الله اعلم!
بابک زنجانی:این روزها او بیشتر بر سر زبان ها افتاده است. او که مالک باشگاه راه آهن است سال ها قبل راننده رییس بانک مرکزی سابق بوده است. زنگنه، وزیر نفت دولت یازدهم معتقد است که او ۲هزار میلیارد تومان را هنوز به خزانه واریز نکرده است.
بابک زنجانی هم اکنون در لیست تحریمهای اقتصادی اتحادیه اروپا و امریکا علیه ایران قرار دارد و به گفته خودش در دو سال گذشته ۱۷ میلیارد یورو از پول نفت ایران را از چین، کره جنوبی و سایر کشورها به خزانه جمهوری اسلامی ایران واریز کرده است. او یک مؤسسه مالی و اعتباری در امارات، دو بانک در تاجیکستان و مالزی، یک شرکت هواپیمایی در ترکیه و چندین شرکت تولیدی و تجاری دیگر در خارج از کشور دارد و در داخل نیز هم اکنون هم ایرلاین قشم را در اختیار دارد، هم هتلداری میکند و هم در بازرگانی خارجی و تولید حضور پررنگی دارد.
حسین هدایتی:محمدحسین هدایتی برای اهالی ورزش ایران آشناتر است تا اهل سیاست و اقتصاد. در میانه دهه ۸۰ او پا به فوتبال ایران گذاشت و به فاصله کوتاهی به آبرامویچ وطنی معروف شد. به هیئت مدیره باشگاه پرسپولیس راه یافت و از همانجا هم به یک چهره رسانهای تبدیل شد. او توانست میراثپدر را که در کارخانه جمع و جور تولید میل پرده استیلآذین خلاصه میشد، گسترش بدهد و آن را به تولیدکنندهای غولآسا بدل کند. هدایتی در بدو تلاش برای ورود به فوتبال ایران خودش را یکی از علاقهمندان قدیمی علی پروین و عاشق پرسپولیس معرفی کرد. پروین که از دوران بازی علاقه ویژهای به
علاقهمندان مایهدارش داشت خیلی زود با هدایتی آشنا شد و وقتی جایگاه محکمش را در پرسپولیس از دست داد برای فعالیت در تیم جدیدالتاسیس آقای میلیاردر اعلام آمادگی کرد.
هدایتی می گوید هر چه ثروت دارد از راه قانونی و خرید و فروش زمین به دست آورده است: «یک زمین در سال ۷۵ خریدم ۲۱ میلیارد تومان، الان ۱۶۰ میلیارد تومان میخرند…. زمینی را خریدم ۲ میلیارد تومان، الان ۳۰۰ میلیارد تومان میارزد.»
سال گذشته خبرگزاریها از بازداشت چند ساعته او خبردادند و محسنی اژهای نیز خبر بازداشت او را تائید کرد و گفت که تحت پیگرد قضایی قرار دارد. وبسایت افکار نیوز نیز همان زمان سندی دال بر بدهی ۱۴ میلیارد تومانی او منتشر کرد.
او در بانک منحل شده تات نیز سهامدار بود و شریک علیانصاری در مجتمع تجاری مبل ایران. البته او روابط ویژهای هم با وزارت صنعت، معدن و تجارت داشته و دارد. شرکت توسعه و تجارت صبا با شکایت از هدایتی مدعی شد که مالکیت باشگاه استیل آذین به این شرکت واگذار شده است.
برادران شفیعی زاده:اینها قدیمی های فوتبال هستند. ۱۳سال پیش در آبادان کارخانه نانفانتزی و دام و طیور داشتند و با صادرات محصولاتشان سود قابل توجهی بهدست میآوردند. وقتی تربیتبدنی در اداره استقلال اهواز به مشکل برخورد آنها پا پیش گذاشتند و تیم پرطرفدار اهوازی را به یکی از معدود تیمهای خصوصی فوتبال ایران تبدیل کردند. علی شفیعیزاده اصولا در خرید شرکتهای در آستانه ورشکستگی تبحر داشت و در همان سالها ۲کارخانه به انتهای خط رسیده کاغذ پارس هفتتپه و لولهسازی خوزستان را هم خریداری کرد.
شفیعیزادهها مدتی بعد بدهی کلانی به جای گذاشتند. آنها که در امارات شرکت بازرگانی داشتند، به واسطه ورود به فوتبال برخی از شرکتهای درآستانه ورشکستگی دولتی را خریداری و به بهانه بازسازی آنها وامهای میلیاردی دریافت کردند. اما توان بازپرداخت وامها را نداشتند و بخشی از اموال آنها در اهواز توسط بانکها و طلبکاران مصادره شد.
کوروش رحمانی:حدود ۵سال قبل باشگاه ورشکسته نساجی قائمشهر را همراه با ۱۰۰میلیون تومان پول نقد از کارخانه نساجی که دیگر قصد تیمداری نداشت تحویل گرفت. او با وعدههای آنچنانی آمد و میخواست نساجی را به یکی از قطبهای فوتبال ایران تبدیل کند اما در کمتر از یکی، دو سال به این نتیجه رسید که نمیتواند در فوتبال به اهداف اقتصادیاش نزدیک شود و در گاوصندوقش را قفل کرد.
او قصد فروش باشگاه را داشت اما هر خریداری که پا پیش میگذاشت با رحمانی به نتیجه نمیرسید. این طور به نظر میرسید که مالک جدید مایل به از دست دادن تیمی که سندش را به نام خودش زده بود نیست و تنها تظاهر به این امر میکند. رحمانی در ابتدای ورود به نساجی، تورهای جهانگردی بازدید از باشگاههای حرفهای دنیا را تشکیل داد تا از این طریق با امکانات این تیمها آشنا شود و کمپهای تمرینی مدرنی برای نساجی بسازد اما نه تنها این اتفاق نیفتاد که بازیکنان این تیم فراتر از تمرین در کنار ساحل دریای خزر نرفتند.
بعدها مهدی پرهام تمامی بدهیهای نساجی را پذیرفت و تیم را از رحمانی تحویل گرفت. او تاجر آهن بود و در اولین فصل حضورش ۳میلیارد تومان برای این تیم هزینه کرد اما این مبلغ در سالهای بعد کمتر و کمتر شد. تربیتبدنی استان حاضر شد در ازای سروسامان دادن به اوضاع نساجی ۶۰هکتار زمین خارج از شهر را در اختیار پرهام قرار دهد. مدیرعامل جدید هم انگیزههای فوتبالی نداشت و در جریان بازیهای نساجی با پخش کردن شیر کاکائو در میان تماشاگران تولیدات کارخانه مواد غذاییاش را تبلیغ میکرد. رحمانی هنوز سند باشگاه را به پرهام منتقل نکرده و طلب ۱۸۰میلیونیاش از باشگاه را بهانه
قرار میدهد.
درکنار اینها باید نام مه آفرید امیر خسروی را هم اضافه کنیم که با پیوستن به فوتبالی ها قصد داشت آنها را به شرکت های زیرمجموعه خود بیفزاید. او هم اکنون به علت اختلاس سه هزار میلیاردی در زندان به سر می برد!