رزمندگان «جبهه مذاکره» را تنها نگذاریم!
«ما از نظرات مخالف و انتقادها استفاده میکنیم، احترام میگذاریم و از همه هم تشکر میکنیم. البته این جبهه(مذاکرات ایران با ۱ + ۵) سخت و پیچیده است که نیاز به اجماع ملی دارد.»
به گزارشافکارنیوز، این بخشی از صحبتهای اخیر سیدعباس عراقچی - معاون وزیر امور خارجه و مذاکره کننده ارشد ایران با ۱ + ۵ - است؛ صحبتهایی که نه فقط همین یک بار بلکه بارها و بارها از سوی اعضای تیم مذاکره کننده کشورمان مطرح شده، اما این انتظار تاکنون چقدر برآورده شده است؟
از محمدجواد ظریف به عنوان وزیر امور خارجه و رئیس تیم مذاکره کننده ایران با ۱ + ۵ گرفته تا برخی دیگر از مسوولان عالیرتبه کشور بارها بر لزوم حفظ و تقویت همدلی در کشور بویژه در مواقعی که پای منافع ملی در میان است، تاکید شده است؛ اما آیا گوش شنوایی هم برای این تاکیدات بوده است؟
از رأی مردم به حسن روحانی به عنوان کسی که در مسأله هستهیی دیدگاههای متفاوتی با آنچه در هشت سال گذشته اتفاق افتاد، دارد و واکنش مخاطبان شبکههای اجتماعی نظیر فیسبوک به اظهارات و عملکرد محمدجواد ظریف و البته فضای عمومی فعلی جامعه اینطور برمیآید که بخش قابل توجهی از مردم منتظر به نتیجه رسیدن دیپلماسی فعلی و حل مناقشه هستهیی هستند، اما آنچه گاه از برخی تریبونهای رسمی کشور مطرح میشود، آهنگی متفاوت دارد.
گاهی هم این آهنگها از جایی به گوش میرسد که مرجع مشخصی ندارد. مثلاً یک روز همه شهروندان تهرانی با بنرهایی مواجه میشوند که «صداقت آمریکایی» را زیر سوال میبرد ولی هیچکس مسوولیت نصبش را برعهده نمیگیرد و شهرداری هم میگوید به ما ارتباطی ندارد. چند روز بعد تمام بنرها جمع میشود و حتی کسی مسئولیت جمعآوریشان را هم برعهده نمیگیرد.
یکی از این آهنگهای متفاوت، روز گذشته از یکی از رسمیترین تریبونهای کشور به گوش رسید؛ آنجا که سخنران پیش از خطبههای نمازجمعه تهران با ادبیاتی تند، تیم مذاکره کننده هستهیی کشورمان را خطاب قرار داد.
وی در سخنرانی خود ضمن انتقاد شدید از محرمانه ماندن جزئیات مذاکرات ایران و ۱ + ۵ در ژنو، مدعی شد که این تصمیم برای این است که آنها(تیم مذاکره کننده) مردم را نامحرم میدانند و میخواهند مردم «بیخبر» باشند.
سخنران پیش از خطبههای نمازجمعه تهران در اینباره گفت: امروز میبینیم زمزمههایی میشود مبنی بر اینکه مذاکرات ایران و ۱ + ۵ باید از نظر مردم پوشیده بماند. انگار مردم نامحرمند و باید رژیم صهیونیستی و دیگر مزدوران استکباری از آن اطلاع یابند، اما ملت ایران اطلاع نداشته باشد؛ چرا؟ چون مردم ایران نامحرمند. این شیوهای است که میخواهند مردم را در بیخبری نگه دارند.
وی همچنین گفت: در نوشتههای منحوس و زهرآگینشان زمزمه میکنند که سیاست خارجی را باید از خیابانها جمع کرد یعنی در حقیقت از دست مردم باید آن را بیرون آورد چون مردم اگر در جریان قرار گیرند، نمیگذارند در مذاکرات پشت پرده، بده و بستانی صورت گیرد؛ پس باید مردم را نامحرم دانست و از صحنه بیرون راند.
در این اظهارات اسمی از کسی به میان نیامد اما به نظر میرسد که ظریف و نوشتههای او در صفحه فیسبوکش است که اینچنین مورد عنایت سخنران پیش از خطبهها قرار گرفت. از سوی دیگر، در این سخنان تلویحاً ادعا شده است که از نظر مذاکره کنندگان، رژیم صهیونیستی و مزدوران استکباری محرمتر از مردم ایران هستند.
نکتهای که در این اظهارات بدان توجه نشده، این است که محرمانه ماندن مذاکرات به معنی محرم یا نامحرم دانستن مردم نیست بلکه تاکتیکی برای در تنگنای اطلاعاتی قرار دادن رسانههایی است که قصد دارند علیه مذاکرات سمپاشی کنند و دست و پا بسته بودن رسانههای وابسته به جریان تندروی حاکم بر اسرائیل در این مدت نیز به خوبی نشاندهنده تأثیرات مثبت این تاکتیک است.
تصمیم برای محرمانه ماندن ریز محتوای مذاکرات، چیزی خلاف عرف دیپلماتیک نیست و سیدعباس عراقچی نیز پیشتر به همین مسأله اشاره کرده و گفته بود که در غیر اینصورت، مذاکرات بیشتر یک نمایش تبلیغاتی است تا مذاکرهای واقعی برای دستیابی به نتیجه برد - برد؛ کما اینکه در مذاکرات قبلی که در طول سالهای گذشته نیز برگزار شد، از جزئیات مذاکرات صحبت چندانی نمیشد.
درست است که در آستانه ۱۳ آبان و راهپیمایی مردم برای بلند کردن فریاد «استکبارستیزی» قرار داریم و طبیعی است که در این روزها سخنرانیها درباره این موضوع بیشتر و بیشتر شود، اما مشخص نیست که توهین به مسئولان کشور چه ارتباطی به «استکبارستیزی» دارد؟! و صد البته که رعایت «ادب» مربوط به زمان و مکان خاصی نیست.
حرف از مسئولان و افرادی است که مقام معظم رهبری درباره آنها تاکید کردند: ما به مسئولین خودمان اعتماد داریم و از آنها میخواهیم با دقت و با ملاحظه همه جوانب، گامها را محکم بردارند و منافع ملی را به فراموشی نسپارند.
رهبر انقلاب پس از سفر رییسجمهور و هیأت ایرانی به نیویورک تاکید کردند که " ما از تحرک دیپلماسی دولت از جمله سفر نیویورک حمایت میکنیم " و حتی آنجا که ایشان برخی از اتفاقات این سفر را «بجا» ندانستند، تصریح کردند که دلیل این مسأله این است که " دولت آمریکا را غیرقابل اعتماد، خودبرتربین، غیرمنطقی و عهدشکن میدانیم ".
پر واضح است که مقام معظم رهبری اشراف کاملی بر مسائل کشور بویژه مسأله هستهیی دارند و در مواقع لزوم تذاکرات خصوصی و عمومی خود را با مسئولان در میان میگذارند. از سوی دیگر ایشان بر «اعتماد به مسئولان» و «ضرورت محکم برداشتن گامها» از سوی آنها تاکید کردند اما تحقق این دو امر ملزوماتی دارد که گویا برخی افراد ارادهای برای رعایتشان ندارند.
لازمه قدرت داشتن دیپلماتهای کشور، وجود اعتماد داخلی به آنهاست. مسئولان مختلف کشور بارها تاکید کردهاند که گامهای اعتمادساز باید از سوی هر دو طرف مذاکره بین ایران و ۱ + ۵ برداشته شود و همواره معتقد بودهایم که طرف مقابل باید به ایران اعتماد کند، اما آیا در داخل کشور این اعتماد را - آن هم به فرزندان همین ملت - نشان دادهایم که از دیگران توقع داشته باشیم؟ آیا القای این ادعا که تیم مذاکره کننده مردم را محرم نمیدانند، آن هم از یکی از تریبون رسمی کشور، نشان دهنده چنین اعتمادی است؟
روی صحبت، پیش و بیش از آنکه با چنین سخنرانانی باشد، با مسوولان برگزاری چنین مراسمی است که فضا را برای توهین به مسئولان کشور فراهم میکنند؛ همان مسئولانی که رهبری به آنها اعتماد دارند. جالب است که در خطبههای همان نماز جمعه، تاکید میشود که تلاشهای دیپلماتیکی که در راستای اجرایی کردن رهنمودهای مقام معظم رهبری باشد، یقیناً مورد حمایت ملت است و اینکه مقاومت، با دیپلماسی فعالی که در چارچوب رهنمودهای رهبری یعنی عزت، حکمت و مصلحت و مصداق نرمش قهرمانانه باشد، منافاتی ندارد.
اعضای ارشد تیم مذاکرهکننده ایران بارها تاکید کردهاند که از حقوق ملت کوتاه نخواهند آمد و هنوز هم توافقی با ۱ + ۵ نشده است. آنها تاکید کردهاند که در چارچوب سیاستهای رهبری گام برمیدارند، خط قرمزها را رعایت میکنند، به طرف مقابل زیادی خوشبین نمیشوند، چشمانشان باز و حواسشان جمع است و در صورت حصول نتیجه و نیاز به قانونی شدن آن، مسأله را به رأی نمایندگان ملت در مجلس میگذارند.
حال، آیا با وجود رصدهای مدام رهبری در مسأله هستهیی و تاکیدات مستمر اعضای تیم مذاکره کننده کشورمان، وقت آن نرسیده است که کمی بیشتر به آنها اعتماد کنیم؟ آیا القای این سطح از تردید و بیاعتمادی، شبیه همان جریان «تردید» ی نیست که سعید جلیلی در هنگامه انتخابات از آن سخن میگفت؟
صحبت از بودن یا نبودن شعار مرگ بر آمریکا یا حذف مقاومت ملت نیست، صحبت از اعتمادی است که باید به تیم مذاکره کننده داشت، صحبت از شناختن مرز انتقاد و اختلاف با تخریب و تشتت است؛ تشتتی که نه تنها مانع حل مشکلات داخلی میشود بلکه اعتماد طرف مقابل به تیم مذاکره کننده ایران را سختتر میکند. صحبت از این است که رزمندگان امروز کشور، در جبهه سختی که در پیش دارند تنها نمانند.