حاج منصور همان حاج منصور است
حاج منصور همان حاج منصور است، ادبیات همان ادبیات است و خط هم همان خط است، فقط این بار تفاوتش این است که تیغش کسانی را گرفته که ما فکر میکنیم نباید میگرفت!
به گزارش وبلاگستان مشرق، حمید بزم شاهی اصفهانی در وبلاگ "بزمانه" نوشت:
یک دیالوگ توی آژانس شیشهای بود که میگفت " ما رفتیم به جنگ غوله ولی وقتی برگشتیم تو شهر مردم یه جور دیگه به ما نگاه میکردند. آخه جنگ با غوله خلق و خوی ما رو عوض کرده بود "
این یک واقعیت است که مشغولیت هر کس روی رفتارش اثر میگذارد. این نه خوب است و نه بد. من فکر میکنم حاج منصور و مداحهای دیگر همسلک او نیز تندیس و نماد " تولی و تبری " شدهاند. نمونهای از جناب ابوذر که به هیچ وجه نمیتوانند زبان در دهان نگه دارند؛ و همان را که فکر میکنند میگویند.
ولی این که ما از آنان توقع داشته باشیم که مانند یک دیپلمات حرفهای حرفهایش را جرعه جرعه بسنجد و مانند قطره چکان بیان کند واقعاً توقع بیجایی است! ذات تعمق و تدبر در مظالمی که به اهلبیت(ع) رفته است چیزی جز این نیست که انسان را دیوانه میکند! میخواهم بگویم این طبیعت این کار است. فراموشی و غفلت نیز نعمتی است که خدا به ما داده است که اگر میخواستیم مانند حاج منصور نسبت به تولی و تبری هوشیار باشیم واقعاً دیوانهتر از او میشدیم!
اما سوال من این جاست. حزباللهیهایی که بحق از سخنان حاج منصور درباره رییس جمهور رنجیدهاند ریشه رنجششان کجاست واقعاً؟
آیا اگر همین حرف را نثار هاشمی میکرد - که قبلاً هم کرده است -، ما باز هم ناراحت میشدیم یا دلمان خنک میشد؟ آیا اگر این حرفها را نثار احمد توکلی و محسن رضایی و لاریجانی میکرد - که کرد - آیا ما رنجیدهخاطر میشدیم یا بالعکس آن را با آب و تاب بلوتوثمیکردیم - که کردیم -؟
انصاف بدهیم حاج منصور همان حاج منصور است، ادبیات همان ادبیات است و خط هم همان خط است، فقط این بار تفاوتش این است که تیغش کسانی را گرفته که ما فکر میکنیم نباید میگرفت! پس نگوییم حاج منصور خلاف شرع کرده، یا بداخلاقی کرده یا دشنام داده یا مستوجب حد و … است؛ صادقانه بگوییم دلیل ناراحتی ما فقط سیاسی است!
شاید لازم باشد بار دیگر هم بگویم، هر کس را در جایگاه خودش باید دید. فوتبالیست خوب فقط یک فوتبالیست است نه یک مدیر خوب، کشتیگیر خوب یک کشتیگیر است و نه سیاستمدار خوب، حاج منصور هم حاج منصور است و نه یک دیپلمات یا سیاستمدار خوب!