وقتی امام(ره) به ملاقات شاه میرود
با فرارسیدن سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی اسلامی در نظر داریم هر روز ایام الله دهه فجر مطالبی را برای مخاطبین خود منتشر نماییم که در این چند ساله کمتر به آن پرداخته شده است.
به گزارش افکارنیوز، در این میان خاطراتی پیرامون شخصیت حضرت امام به عنوان پیشوای انقلاب اسلامی براس شناساندن شخصیت ایشان به مخاطبین جوان از اهمیت بالایی برخوردار است:
*وقتی امام(ره) به ملاقات شاه می رود
ماشینی که میخواست وارد دربار شود رنگش باید مشکی می بود و حتما یک سرنشین می داشت. او باید دم در ورودی از ماشین پیاده می شد و کلاهش را برمی داشت، لباس ملاقات می پوشید و وقتی وارد اتاق می شد می ایستاد تا اجازهی نشستن بیابد. حتی وضع طوری بود که چند ساعت قبل به فرد آداب ملاقات را یاد می دادند.
حضرت امام سوار ماشین سفید رنگی شد و به درب کاخ که رسید، گفت: «روح الله از طرف آیت الله العظمی بروجردی!» نگهبان گفت: «باید از ماشین پیاده شوید». امام گفت: «پس برمیگردم.» نگهبان هم بالاجبار درب را باز کرد و ماشین تا دم در کاخ رفت. با همان وضعیت و بدون تغییر لباس داخل شدند و روی صندلی شاه نشستند. شاه که وارد شد، صندلی نبود و مجبور شد بایستد تا صندلی بیاورند. به شاه گفت: «آیت الله بروجردی فرمودند که قاتلین بهائیان ابرقو باید آزاد شوند.»
شاه گفت: «شاه مشروطه چنین کاری از دستش برنمی آید». دوباره پیام آیت الله را تکرار کرده، بلند می شوند و می روند. هیبت امام شاه را گرفته بود و همان روز فرمان آزادی قاتلان بهائیان صادر شد.(خاطرات آیت الله مسعودی خمینی، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۳۸۱، ص ۲۲۸)
* خدایا کی جوانان ما را به ما برمی گردانی
تابستان قم گرم بود. پس از اتمام درس همراه امام سوار اتوبوس شدیم. در اتوبوس چند نوجوان نیز حضور داشتند که شروع به تمسخر روحانیت کردند و هنگام پیاده شدن از اتوبوس عمامه ی حضرت امام را از سرشان انداختند. نگاهم به امام بود لبهایشان می جنبید: «ای خدا! کی میشود جوانان ما را به ما برگردانی؟»
اجابت دعای امام خیلی طول نکشید.(آیت اعجاز، ص ۱۳۶)
* موظفیم انجام وظیفه کنیم
حالات امام فرق نمیکرد. امام چه در نجف، چه در پاریس و چه در تهران حالاتشان یکسان بود و نهضت را پیروز میدانستند. حتی در پاریس هم عده زیادی مراجعه میکردند و میپرسیدند: امام چه وقت پیروز میشویم؟ و تا کی باید کشته بدهیم؟ جواب امام این بود که ما موظفیم انجام وظیفه کنیم و اگر ما انجام وظیفه کردیم چه انقلاب ما به ثمر برسد و چه نرسد پیروزیم. حالات امام در تمام این مراحل هیچ تفاوتی نداشت.(حجتالاسلام والمسلمین فردوسیپور اطلاعات هفتگی ش ۲۰۲۷ - ص ۱۹)
*نمیخواهم جلسه خصوصی باشد
امام هیچگاه در برابر دشمنان اسلام کرنش و تواضع نکرد بلکه همیشه سعی کرد عزت اسلامی خویش را به آنان نشان بدهد. زمان نخستوزیر امینی بود که آمده بود قم برای دیدار با علماء. نزدیک غروب بود که بنا شد بیاید خدمت امام.
در منزل امام من بودم و آقای محمدی گیلانی و آقای پسندیده و عدهای دیگر. امام فرمودند: شما آقایان باشید زیرا نمیخواهم جلسه خصوصی باشد. قبل از اینکه امینی بیاید. امام از اتاق بیرون رفتند بعد از آنکه امینی آمد داخل اتاق و نشست، امام آمدند تا اینکه مجبور نباشند به امینی احترام بگذارند. امام با همه ایادی ظلمه اینگونه برخورد میکردند. از جمله در مجلس فاتحهای که برای آقای حکیم در نجف گرفته بودند استاندار و عدهای دیگر از طرف رژیم بعثبرای شرکت در مجلس آمدند و امام جلوی پای آقایان بلند نشدند و در مجلس فاتحه مرحوم شهید آقامصطفی هم همین برخورد را با آنان داشت و این در
حالی بود که امام در برابر یک طلبه و مردم عادی کمال تواضع را مینمود.(حجتالاسلام والمسلمین توسلی حوزه ش ۴۵ ص ۵۵).
* از پای نخواهم نشست
امام در برخورد با دشمنان بسیار قاطع بود و تردید به خود راه نمیداد. یادم هست اوایل شروع نهضت یک روز صبح رفتم خدمت ایشان که تنها زیر کرسی بودند، در همین هنگام شخصی به نام بهبودی از مقامات دربار آمد و از ایشان اجازه ملاقات میخواست. امام اجازه دادند و آن شخص به خدمت امام آمد. ایشان هم در کمال بیاعتنایی نسبت به او به سخنانش گوش دادند. او خطاب به امام گفت: شما در این راه تنها هستید و اضافه کرد آقای شریعتمدای با ما هست، شما فکر نکنید، پیروز خواهید شد و بعد هم شروع کرد به تهدید کردن امام. ایشان در پاسخ فرمودند: «این را بدانید تا من زنده هستم اگر در خانهام را هم برویم
ببندید از پای نخواهم نشست و با این نیش قلم علیه شما خواهم نوشت و اگر نشد از شکاف در سخنم را به مردم خواهم رساند.»(آیتالله توسلی پا به پای آفتاب ج ۱ ص ۲۸۴)
* اگر یک قطره خون اباعبدالله در من باشد
در سال ۴۲، هنگامی که در بازار تهران، بعضی از فقها را زدند، مردم را زیر ضرب و شتم گرفتند و همه قدرتها نیز از این کار دولت پشتیبانی کردند، امام فرمودند: اگر یک قطره از خون اباعبدالله هم در من باشد، من تا رژیم ستمشاهی را ساقط نکنم از پای نمینشینم. و نه تنها آن بلکه آمریکا را نیز به ذلت و خواری میکشانم.(پا به پای آفتاب؛ ج ۳، ص ۲۶۹)![]()
* اینها خواهند رفت
دوم فروردین ۴۲ که مزدوران شاه خائن به مدرسه فیضیه حمله کرده بودند ما که طلبههای جوانی بودیم ندیده بودیم که عدهای با چماق و اسلحه سرد و گرم به سر مردم بریزند و عدهای را بکشند و یا از پشت بام به زیر بیندازند. پس از نماز مغرب و عشا(که در منزل امام برگزار میشد) به دنبال ایشان به اطاقشان رفتیم. ما که بسیار بیتجربه بودیم نگران و ناراحت به سخنان امام گوش دادیم. امام ۲۰ دقیقه صحبت کردند و گفتند اینها خواهند رفت و شما خواهید ماند.(آیتالله خامنهای روزنامه جمهوری اسلامی ۵ بهمن ماه ۵۹)
* مبادا کوتاه بیایید
یکی از دوستان میگفت مقارن حادثه فیضیه با مرحوم آیتالله خادمی اصفهانی در قم مشرف بودیم. نزد آقای شریعتمداری رفتیم. دیدیم ایشان دارد میلرزد. آقای شریعتمداری به آقای خادمی گفتند شما را به خدا بروید حاجآقا روحالله خمینی را متقاعدش کنید که دیگر بس است. ما هم به اتفاق آقای خادمی به محضر امام رفتیم و دیدیم ایشان مانند یک شیر نشسته و میفرماید: بروید به آقای شریعتمداری بگویید که شما را به جدّتان مبادا کوتاه بیایید. اینها با این کارشان گور خودشان را به دست خو. دشان کندهاند.(آیتالله محمد مومن سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی ج ۳ ص ۱۱۸)
* کاری نکن که وقتی از کشور بیرونت کردم، مردم خوشحال شوند
خبر کشتار مدرسه فیضیه که به امام رسید تصمیم گرفتند به صحن بروند و فرمودند باید آبروی اینها ریخته شود. هر کس سعی بر این داشت که به نحوی از رفتن امام جلوگیری کند ولی موفق نمیشدند. لذا دست به دامان آقای لواسانی زدیم و حتی در منزل را بستیم که باعثناراحتی امام شد و دستور فرمودند که حتما در منزل باید باز باشد. آن روز گذشت و امام مترصد بودند به هر نحوی که شده مردم را در مدرسه فیضیه جمع کنند و فجایع فیضیه را به گوش جهانیان برسانند. به همین جهت سخنرانی روز عاشورای سال ۱۳۴۲ انجام شد و همانجا بود که فرمودند: «اگر میخواستند با سیدالشهداء بجنگند با بچههای ۱۳ ساله چه کار
داشتند؟ حکومت بنیامیه میخواست اساس را از بین ببرد. اینها هم که حمله کردهاند به مدرسه فیضیه با اساس اسلام مخالفند» و سپس لبه تیغ را مستقیم به طرف شاه کشانده و فرمودند: «تو ۴۷ سال از عمرت میگذرد. اگر دیکته میکنند، دستت میدهند، نخوان. من به تو نصیحت میکنم کاری نکن که وقتی از کشور بیرونت کردم، مردم همانطور خوشحال شوند که در هنگام بیرون کردن پدرت خوشحالی کردند، نکن بدبخت، نکن و…(دکتر محمود بروجردی ندا ش ۱ ص ۲۸)
*ما هم به کماندوهای خود دستور میدهیم
صبح عاشورا، در حالی که امام نیز در میان مردم نشسته بودند، به سخنان گوینده مذهبی که ذکر مسائل مذهبی میکرد، گوش میدادند، در این هنگم یکی از مقامات «ساواک» خود را به ایشان رسانید و پس از معرفی خود اظهار داشت: «من از طرف اعلیحضرت مامورم به شما ابلاغ نمایم که اگر بخواهید در مدرسه فیضیه سخنرانی کنید با کماندوها به مدرسه فیضیه میریزیم و آنجا را به آتش و خون میکشیم.» قائد بزرگ بدون اینکه خم به ابرو بیاورند بیدرنگ پاسخ دادند: «ما هم به کماندوهای خود دستور میدهیم که فرستادگان اعلیحضرت را تادیب نمایند!»(تحلیلی از نهضت امام خمینی ج ۱ ص ۴۵۱)
* هنوز دیر نشده است
امام در روز عاشورا سال ۱۳۴۲ که مصادف با ۱۳ خرداد همان سال بود سخنرانی تاریخی و مهمی را در مدرسه فیضیه در جمع دهها هزار نفر از مردم ایراد فرمودند و ضمن صحبت از ماجرای جنایت بار فیضیه توسط شاه وقتی میخواستند از سرهنگ مولوی نام ببرند فرمودند: «الان مردک که حالا اسم او را نمیبرم آنگاه که دستور دادم گوش او را ببرند نام او را میبرم.» دو روز بعد یعنی ۱۵ خرداد ۴۲ امام را دستگیر و در پادگان عشرتآباد تهران زندانی کردند. مرحوم حاجآقا مصطفی از امام نقل میکردند که در همان ساعات اولیه که امام را به زندان منتقل کرده بودند سرهنگ مولوی وارد شد و با همان ژست قلدر مآبانه
خود با لحن مسخرهآمیزی به امام گفت: آقا تازگی دستور ندادهاید گوش کسی را ببرند؟ او با این سخن خود خواست روحیه امام را تضعیف کند ولی امام بعد از چند لحظه سکوت سرشان را بالا آوردند و با حالتی آرام و لحنی مطمئن و محکم به او فرمودند: «هنوز دیر نشده است.»(حجتالاسلام والمسلمین رحیمیان سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی ج ۵ ص ۷۳)
* اینها گور خودشان را کندند
خبر حمله به فیضیه را امام شنید. لباس پوشیدند که از خانه خارج شوند. اما با اصرار و التماس حاضرین متوقف شدند. حدس زدیم که بعد از فیضیه یک راست بیایند خانه ی امام. یکی از طلاب برای جلوگیری از حمله ی پلیس می خواست درب منزل امام را ببندد که امام با تندی جلوی این کار را گرفت و فرمود: «این چوبها را باید بر سر من بزنند حالا که دارند به این طلاب میزنند من درب خانه ام را ببندم؟ اینها گور خودشان را کندند.»(خاطرات آیت الله محمد یزدی، ص ۳۰۹)
* نگارش۱۵۰ نامه در یک شب از سوی امام(ره)
اشراقی از حیرتش میگفت. نوشتن ۱۵۰ نامه در یک شب کار هر کسی نبود. امام همه ی علما و مراجع را یک شبه و به سرعت خبر کرد. ۱۶ مهر ۱۳۴۲ بود. لایحه ی انجمنهای ایالتی و ولایتی نباید تصویب میشد.(تاریخ شفاهی انقلاب اسلامی، ص ۴۷)
* اگر جن و انس پشت به پشت هم دهند و در مقابل من بایستند
روزی هنگام غروب به منزل امام رفتم. خواستم با ایشان مذاکره کنم. امام آماده ی نماز مغرب بودند ولی نشستند و به حرفهای من گوش دادند. به آقا عرض کردم فکر میکنم بعد از ۱۵ خرداد شما در مبارزه تنها بمانید.
امام فرمودند: «سعیدی چه میگویی به خدا قسم اگر جن و انس پشت به پشت هم دهند و در مقابل من بایستند من چون این راه را حق یافتم از پا نمی نشینم.»(عروج از زندان زندگانی و مبارزات آیت الله سعیدی، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۳۸۷، ص ۵۵)
* زنگ میزنم از تهران صد سواری بیاید
وقتی امام اعلامیه ی «شاهدوستی یعنی غارتگری» را داد. شهربانی دستور داد که هیچ تاکسی ای حق سوار کردن روحانی ها را ندارد. امام که این حرکت را می بیند، میفرستد سراغ رئیس شهربانی و تهدیدش میکند و میگوید: «من چنین چیزی شنیدم تو دستور داده ای؟ اگر اینجور باشد، زنگ میزنم از تهران صد سواری بیایند طلبه ها را سوار کند. افتخار هم میکنند». رئیس شهربانی که دست و پایش را گم کرده بود، می گوید: «نه اینطور نیست، خلاف به عرضتان رساندهاند.»
رئیس شهربانی برمی گردد و میگوید: دوباره شوفرها را جمع کنید، و به آنها میگوید حرف صبحم را پس میگیرم.(خاطرات حاج مهدی عراقی، ص ۱۶۴)
* چند می گیری دست از سر این مملکت برداری؟
نامه از چه شخصی است؟ گفت: از شاه.
نویسنده ی نامه مسلمان است یا غیرمسلمان؟ گفت: قطعا مسلمان.
در امور دینی مقلد است یا مقلد است؟ گفت: مقلد.
پس چون من مرجع تقلیدم فلذا او باید از من تقلید کند نه من از او. امام به هیچ وجه دست به نامه ی شاه نزدند. سال ۱۳۴۲ بود و شاه در جزیره ی ثبات آمریکایی اش مقتدرانه سلطنت می کرد. یک بار دیگر هم شاه توسط نصیری پول فرستاد، امام پول را با تشر برگردانده و فرمودند: «به نمایندگانم میگویم به مردم اعلام کنند، هر کس مخالف شاه است یک تومان بدهد تا ظرف یک ساعت میلیونها تومان جمع شود و به شاه بدهیم تا دست از سر این مملکت بردارد.»(برداشت از سیره ی امام خمینی، ص ۹۹)
*به شریعتی تذکر دادم
شریعتی خیلی پرمطالعه بود. شاید برای یک ساعت سخنرانی بیست ساعت وقت میگذاشت. اگر او نبود خیلی از جوانها از اسلام خارج شده بودند، بارها میگفت: «افکار و نظریات من ثابت و مطلق نیست و تحت تأثیر مطالعات، مشاهدات، بحثها و استدلالهای گوناگون متحول میشود». لذا وصیت کرد، بعد از فوتش محمدرضا حکیمی در کتابهایش تجدیدنظر کند. در سال ۱۳۵۰ که در مشهد به منزل آیت الله خامنه ای رفتم، ایشان فرمودند: «قبل از شما شریعتی اینجا بود و بحثی در مورد مسئله ی ولایت داشتیم، من چند تذکر به او دادم و چند منبع را به او معرفی کردم.» آقای شریعتی خیلی تشکر کرد و گفت: «اگر این مطالبی را که
شما به من گفتید قبلا میدانستم، حرفهای قبلی ام را نمیزدم یا حداقل در آن تجدیدنظر میکردم.»(خاطرات جوادمنصوری، تهران، حوزه ی هنری ۱۳۸۶، ص ۱۰۸)