گارد شاهنشاهی، پاسدار روح الله شد + تصاویر
با شروع جنگ تحمیلی هم به جبهه رفتم. اما تنها دو یا سه روز پس از آغاز جنگ در تاریخ ۲مهر ماه ۱۳۵۹ با نفاق برخی از ضدانقلابیونی که آن زمان در جمع نیروهای انقلابی رخنه کرده بودند به اسارت دشمن درآمدم و …
به گزارش افکارنیوز، نام سرتیب آزاده و جانباز سیدعلیاکبر مصطفوی برای پاسداران نسل اول شناخته شده است.
هم او که در کاخ نیاوران و در میان نیروهای گارد سرود «خمینی ای امام» را سر داد و با شکلگیری جریان انقلاب به سرعت به انقلابیون پیوست. مصطفوی از آن دست ارتشیانی بود که بعد از پیروزی انقلاب احساس نیاز کرد تا با عزمی راسخ به آموزش نیروهای سپاه بپردازد و از همین رو خود نیز به جمع سبزپوشان پاسدار پیوست. البته آشنایی وی با شهید محمد منتظری از مؤسسان سپاه نیز در این امر بیتأثیر نبود.![]()
هنگام ترخیص حضرت امام از بیمارستان قلب شهید رجایی / سال ۵۸
سیدعلیاکبر که با شهید صیاد شیرازی و سردار رحیم صفوی سابقه دوستی و همرزمی دارد، به دلیل مهارتهایش در تیراندازی و دقت در شلیک با سلاحهای سنگین به کردستان رفت و ضربات بسیاری به ضدانقلاب در این خطه از کشورمان وارد کرد. با این پاسدار پیشکسوت که متولد ۱۳۲۳ است و در دومین روز از مهر ماه سال ۱۳۵۹ به اسارت دشمن درآمد به مناسبت دوم اردیبهشت روز تأسیس سپاه گفتوگویی انجام دادهایم که متن زیر برگرفته از خاطرات او تقدیم حضورتان میشود.![]()
قم / سال ۵۸ / بیت حضرت امام
فرار از ارتش شاهنشاهی
با توجه به فعالیتهای ضدرژیمی که داشتم، برخی از مافوقهایم در ارتش از این موضوع مطلع شدند و همین مسئله باعثفرارم از ارتش شد. از آنجا که قبلاً با محمد منتظری آشنا بودم و ایشان از افرادی بود که امام آنها را به خوبی میشناختند، بیشتر با تفکرات انقلابی آشنا شدم و پنهانی وآشکارا با انقلابیون همکاری میکردم. بعد از پیروزی انقلاب اولین حکم خود را در تاریخ ۲۷ بهمن ۱۳۵۷ یعنی پنج روز پس از پیروزی انقلاب، از دستان شهید محمد منتظری گرفتم و از همان جا بود که به عنوان مأمور محافظ اقامتگاه امام خمینی(ره) مشغول فعالیت شدم.![]()
درکنار شهید چمران
قبل از اینکه سپاه به شکل رسمی تشکیل شود، ۶۰ نفر از برادران ارتشی را به شهید منتظری معرفی کردم. آنها از ارتش مأمور به آموزش نیروهای انقلابی داوطلب شدند و در یک پایگاه که در خیابان ستارخان تشکیل دادیم اقدام به آموزش داوطلبان کردیم. البته این را هم بگویم که قبل از تشکیل رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از همان بدو پیروزی انقلاب گروههای نظامی مخالف رژیم شاه هرکدام اقدام به جمعآوری نیروها و آموزش آنها میکردند که در دوم اردیبهشت ۵۸ با اجماع برخی از این گروهها سپاه تشکیل شد.
به هرحال من در پایگاه خیابان ستارخان مسئول آموزش نیروها بودم. مسئولیت امور اداری با شهید کلاهدوز بود و آقای ابوشریف هم از دیگر مسئولان بودند، اما حرف اول را شهید منتظری میزد. کمی بعد نیز به خاطر کمبود فضا، به پادگان ولیعصر رفتیم که گنجایش آموزش یک گردان نیرو را هم داشت.
اعزام به کردستان
از همان بدو تشکیل سپاه، بچههای پاسدار به خوبی مأموریت حفاظت از انقلاب و دستاوردهایش را انجام میدادند. به همین خاطر وقتی که غائله کردستان شروع شد، خیلی از بچههای پاسدار داوطلبانه به آنجا میرفتند. ما نیز ابتدا به شهر مریوان رفتیم. بعد قضیه پاوه پیش آمد و عازم این شهر شدیم، در این زمان فرمان تاریخی امام(ره) برای آزادسازی پاوه منتشر شد و من که در روانسر بودم به یاری گروهی از ارتشیانی که با سلاحهای سنگین خود برای یاری به آزادسازی پاوه اعزام شده بودند ستونی تشکیل دادیم و با اجرای دقیق آتش توپ و خمپاره و تیربارهای سنگین، دشمن را متواری کرده و به یاری
تیزپروازان هوانیروز که ستون را پشتیبانی میکردند پاوه را آزاد ساختیم. ۲۶/۵ / ۵۸ پاوه آزاد شد و این عملیات بیوقفه ادامه یافت تا اینکه در آبان سال ۵۸ غائله کردستان و قسمتی از غرب کشور خاتمه یافت و پایگاههای ضدانقلاب در اختیار و کنترل رزمندگان اسلام قرار گرفت.
بعد از پاوه به سمت سنندج رفتیم از فرودگاه یعنی جایی که پاسداران مستقر بودند تا خود شهر پنج کیلومتر فاصله بود. اولین کسی که به استقبال ما آمد برادر رحیم صفوی بود که به عنوان مسئول نیروهای اعزامی از سپاه اصفهان بودند و بنده نیز به عنوان مسئول هماهنگکننده نیروهای سپاه و ارتش به یکدیگر معرفی شدیم. این نخستین دیدار و آشنایی ما بود. بعد از آزادی سنندج به بازسازی محور سقز به بانه و شکستن محاصره پادگان بانه، بوکان، مهاباد و سردشت و… پرداختیم.![]()
در حال بیان خاطرات دوران اسارت در یادواره شهدا
اسارت و آزادی
با شروع جنگ تحميلي هم به جبهه رفتم. اما تنها دو يا سه روز پس از آغاز جنگ در تاريخ ۲مهر ماه ۱۳۵۹ با نفاق برخي از ضدانقلابيوني كه آن زمان در جمع نيروهاي انقلابي رخنه كرده بودند به اسارت دشمن درآمدم و در بيست و ششمين روز از سال ۱۳۶۹ بعد از تحمل ۱۰ سال اسارت به ميهن اسلامي بازگشتم. از جمع ۶۰ نفري كه همراه بنده به سپاه پيوستيم ۱۰ نفرمان شهيد، تعدادي مجروح و تعدادي هم اسير شديم. اما به شخصه خوشحالم كه براي پيشبرد مكتبيترين نيروي نظامي جهان يعني سپاه پاسداران انقلاب اسلامي قدمي ولو كوچك برداشتهام.