شش سفیرسابق اروپایی درباره ایران چه گفتند؟
ریچارد دالتون»، «استین کریستینسن»، «پائول مالتزان»، «گیلیوم متن»، «فرانسیس نیکولاد» و «روبرتو توسکانو» سفرای سابق و اسبق انگلستان، سوئد، آلمان، بلژیک، فرانسه و ایتالیا این یادداشت را نوشته اند / رهبران ما برخورد نادرستی در سال ۲۰۰۵ با ایران داشتند. اکنون دیگر نمی توان انتظارات سال ۲۰۰۵ را از ایران داشت.
شش سفیر سابق کشور هایی اروپایی در ایران در یادداشت مشترکی که برای لس آنجلس تایمز نوشته اند به بیان نظرات خود درباره برنامه هسته ای ایران و مذاکرات غرب با ایران در این زمینه پرداخته اند .
به گزارش «تابناک»، «ریچارد دالتون»، «استین کریستینسن»، «پائول مالتزان»، «گیلیوم متن»، «فرانسیس نیکولاد» و «روبرتو توسکانو» سفرای سابق و اسبق انگلستان، سوئد، آلمان، بلژیک، فرانسه و ایتالیا این یادداشت را نوشته اند.
براساس این گزارش در این یادداشت آمده است که بر اساس موازین حقوق بین الملل، مواضع اتحادیه اروپا و آمریکا در قبال برنامه هسته ای ایران وجاهت قانونی را که این کشور ها به آن اعتقاد دارند را ندارد. به ویژه که این کشور ها با استناد به مقوله خطر تهدید صلح از سوی ایران تحریم های اجبار آمیزی را علیه ایران وضع کرده اند.
اما آیا می توان گفت که غنی سازی اورانیوم توسط ایران تهدید آمیز است؟ در واقع هیچ ماده ای در حقوق بین الملل و حتی قانون منع گسترش سلاح های هسته ای وجود ندارد که ایران را از غنی سازی اورانیوم منع کرده باشد، این در حالی است که کشور های دیگری در دنیا هم وجود دارند که اورانیوم غنی می کنند اما هیچ کس آنان را تهدیدی برای صلح جهانی نمی داند.
به علاوه این حقیقتی است که فعالیت های هسته ای ایران توسط آژانس انرژی اتمی در حال نظارت است و تا کنون اطلاعاتی جدی درباره انحراف برنامه هسته ای ایران نیز توسط این بازرسان منتشر نشده است.
این در حالی است که «جونز کاپلر» مدیر اطلاعات ملی آمریکا، نیز در ماه فوریه در کنگره گفته بود: ما نمی دانیم که ایرانیان قصد تولید سلاح هسته ای دارند یا نه؛ اما آنچه مشخص است که تصمیم گیران ایرانی در این زمینه بر اساس محاسبه هزینه – فایده پیش می روند و در این روند جامعه جهانی این فرصت را دارد که بر تصمیمات ایران تاثیر بگذارند.
امروز بیشتر کارشناسان حتی در اسرائیل معتقدند که ایران در حال تبدیل شدن به کشوری است که در آستانه ساخت سلاح هسته ای است. یعنی این توانایی را دارد که این کار را انجام دهد، اما این کار را انجام نداده است، لذا مجددا هیچ ماده قانونی نه در آژانس وجود دارد و نه در حقوق بین الملل که کشوری که توانایی تولید سلاح هسته ای را داشته باشد را محکوم کند. کشور هایی دیگری هم وجود دارند که سلاح هسته ای تولید نکرده اند اما توانایی تولید ان را دارند، آیا صرف داشتن توانایی ساخت سلاح هسته ای، مغایر قانون است؟
وضعیت کنونی ایران در حالی است که ایران در سال ۲۰۰۵، ایران حاضر شده بود که تعداد سانتریفیوژ های خود را کاهش داد، غنی سازی را در سطح بسیار پایین ادامه دهد و همچنین پروتکل الحاقی را امضا کند تا بازرسان بتوانند از اماکن غیر اعلامی ایران هم بازدید کنند، اما اروپا و آمریکا به این هم راضی نشد و در صدد بود که ایران به صورت کامل غنی سازی را کنار بگذارد. بحثی که دیگر در شرایط حاضر مطلبی غیر واقعی است و نمی توان از ایران انتظار داشت که چنین کاری را انجام دهد.
به نظر می رسد در شرایط کنونی بهترین راه حل تکیه بر ابعاد فنی مذاکرات و همچنین همراهی کردن با آژانس برای در اختیار گذارندن ابزاری دز اختیار این نهاد بین المللی است تا به صورت دقیق تر بتوانند بر برنامه هسته ای ایران نظارت کند.
به نظر می رسد در هفته های اخیر که جو سازی رسانه ای شدیدی علیه فعالیت هسته ای ایران در غرب شکل گرفته است ، صرفا اتخاذ رویکرد های واقع گرایانه و بازی در قالب رویکردی بر برد- برد است که می تواند مذاکرات کشور های غربی با ایران را احیاء کند.