ماجرای کفش ۳۰ کیلویی شهید همت!
مانده بودم که او چطوری این کفش ها را حرکت می دهد. گفتم " حاجی! " گفت: " بله " گفتم " برو یکی از این کفش ها رو پات کن ". گفت " این ها مال بسیجی هاست ". یکی از دوستانش که همراه ما بود خندید، خیلی بهم برخورد.
به گزارش افکارنیوز، برای دیدن حاجی به همراه مادر و همسر و فرزندش به اندیمشک رفتیم. شب آمد و صبح زود رفت، من هم همراهش رفتم. به جاهای مختلفی میرفت و سر میزد تا اینکه به انبار رسیدیم. داخل انبار حدود هفت، هشت هزار جفت کفش و پوتین بود، چشمم به کفشهای حاجی افتاد. دیدم از آن کفشهای روسی که سی کیلو وزن دارد، پوشیده و کلی هم گل و ماسه به آن چسبیده است.
مانده بودم که او چطور این کفشها را حرکت میدهد. گفتم " حاجی! " گفت: " بله " گفتم " برو یکی از این کفشها رو پات کن ". گفت " اینها مال بسیجیهاست ". یکی از دوستانش که همراه ما بود خندید، خیلی بهم برخورد. بعدها فهمیدم که معنی خندهاش این بوده که " حاج آقا دیر اومدی زود هم میخوای بری؟ "
آنها چندین بار از ابراهیم خواسته بودند که کفشهایش را عوض کند اما او این کار انجام نداده بود. دوستش به من گفت " حاج آقا بهتون برنخوره، این انبار و باقی پادگان تماماً متعلق به حاجیه، ما هیچ کارهایم. امر بفرمایین همه کفشها رو میدیم به حاجی. "
ابراهیم صدایش درآمد و گفت " این کفشها مال بسیجیهاست، مال کسی نیست. بیخود بذل و بخشش نکنین. " گفتم " خب مگه تو خودت بسیجی نیستی؟ " گفت: " نه، به من تعلق نمیگیره. "
گفتم " اصلاً من پولشو میدم. " دست کردم توی جیبم، پول دربیارم که گفت " پولتو بذار توی جیبت، این کفشها خریدنی نیست. " هر چه اصرار کردم، هیچ فایدهای نداشت…