آقایان علما روضه می خواندند و می خندیدند!
هفته نامه پنجره در پخش پرونده ویژه در مطلبی به قلم میثم مهدوی با عنوان(قصدخدمت به دین است) نوشت؛ این روزها خاطرات زیادی از مرحوم مهدویکنی نقل میشود، اما برخی از آنها را با ادبیات خود ایشان خواندن، طعم دیگری دارد
به گزارش افکارنیوز، آیتالله طالقانی را هم به کمیته مشترک آورده بودند. تا آن وقت قبا و عبا را از ایشان نمیگرفتند. ایشان را اکرام میکردند. بهعنوان روحانی پیر مرد و سابقه دار. ولی این دفعه گفته بودند: حاج آقا! لباست را در بیاور و لباس زندان را بپوش. ایشان صدا میزد: رسولی کجاست؟ رسولی بازجویی بود که ظاهرا قدری آرامتر بود. آنها دو تیپ بودند: بازها و کبوترها. یک عدهشان میزدند و دعوا میکردند و بعد عده دیگری میآمدند و دلداری میدادند و میگفتند بیا و حرفهایت را بگو. این شگردشان بود. رسولی از آنهایی بود که کمتر شکنجه میداد. آقای
طالقانی میگفت که رسولی کجاست و من از این لباسهای زندان نمیپوشم. این لباسها کثیف و تنگ است. این حرفها را مکرر گفته بودند تا بالاخره رسولی آمد.
گفتند لباسهای این آقا را به خودشان بدهید و آقایان را دوباره بعد از یکی دو روز آوردند به همان بهداری اوین و در آنجا آقای انواری که خیلی خوشمزه بوده و هستند، روضه این جریان را به عربی خواندند. میگفتند: و قال الاسیر این الرسولی؟ بعد میگفتند: و قال الملعون ـ رسولی را میگفت ـ انا رسولی. شاید ۲۵ دقیقه همینطور روضه خواند. من الان یادم رفته است ولی روضه خیلی زیبا و خوشمزهای بود. ما هم گوش میدادیم و میخندیدیم. غافل از اینکه دستگاه تلویزیون مداربسته آنجا، همه را ضبط میکند. آنها برایشان خیلی جالب بود که آقایان علما در اینجا روضه میخوانند و میخندند. بعدها میگفتند که
این خودش برای ما شده بود تفریح! ما گاهی فیلم و تلویزیون را باز میکردیم و گوش میدادیم. یعنی حرفهایی که میزدیم بعدا میدیدیم همه منعکس میشود.