تلاش برای بمبگذاری در بیت امام
پس از فاجعه انفجار هفتم تیر و حضور گسترده مردم در حمایت از امام و نظام، سازمان در تداوم اقدامات تروریستی خود ابتدا تلاش کرد امکان بمب گذاری در " بیت امام " را بیابد و بعد از ناکامی در این قصد شوم، رئیس جمهور و نخست وزیر را هدف قرار داد.
گروهك تروريستي منافقين كه در سال ۱۳۴۴ با هدف سرنگوني رژيم وابسته پهلوي و مقابله با امپرياليسم جهاني به رهبري آمريكا تشكيل شد، پس از ۴ دهه از اولين اقدام تروريستي عليه آمريكا و فراز و فرود تا به آنجا پيش رفت كه با تغيير كلي در ايدئولوژي خود امروز به جيره خوار آمريكا تبديل شده است.
به گزارش فارس، گزارش زیر شرح مفصلی از شکل گیری، فعالیتها و سرنوشت این گروهک تروریستی است که به همت انجمن عدالت(خانواده شهدا و جانبازان ترور) گردآوری شده و از نظر خوانندگان میگذرد.
* تلاش برای بمب گذاری در بیت امام
پس از فرار مسعود رجوی، عنصر اصلی مرکزیت سازمان به خارج از کشور، مسئولیت امور داخل کشور و به عبارتی جانشینی مرکزیت به عهده موسی خیابانی قرار گرفت. تشکیلات دگرگون شد و سازماندهی بخشها که اندکی پیش از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در حال دگرگونی بود، کاملاً تغییر کرد.
پس از فاجعه انفجار هفتم تیر و حضور گسترده مردم در حمایت از امام و نظام جمهوری اسلامی، سازمان در تداوم اقدامات تروریستی خود ابتدا تلاش کرد امکان بمب گذاری در " بیت امام " را بیابد و بعد از ناکامی در این قصد شوم، رئیس جمهور و نخست وزیر را هدف قرار داد.
بعد از ظهر روز یکشنبه ۸ شهریور ماه ۱۳۶۰ هنگامی که محمدعلی رجایی رئیس جمهور و محمد جواد باهنر، نخست وزیر جمهوری اسلامی ایران به اتفاق چند تن از مسئولان کشوری و لشکری در جلسه شورای امنیت کشور در ساختمان مرکزی نخست وزیری شرکت کرده بودند، بر اثر انفجار یک بمب قوی که در کیفی جاسازی شده بود رئیس جمهور و نخست وزیر و نیز بعد از مدتی مجروحیت شدید رئیس شهربانی جمهوری اسلامی به شهادت رسیدند و عدهای زخمی شدند.
* اذعان سازمان به بمب گذاری در دفتر نخست وزیری در خبرگزاری فرانسه
روزنامه جمهوری اسلامی در همان زمان خبر خبرگزاری پارس به نقل از فرانس پرس را منتشر ساخت که طی اطلاعیهای در لندن سازمان مجاهدین خلق مسئولیت انفجار نخست وزیری را برعهده گرفت. این خبر نه در آن زمان و نه در سالهای بعد چندان مورد اشاره و استناد واقع نشد.
این اقدام ناشی از عدم هماهنگی با دفتر سازمان در لندن و یا تعجیل خبرگزاری فرانسه به طور ناخواسته بود که با توجه به عواقب حقوقی و بینالمللی آن به سرعت نادیده گرفته و تکذیب شد.
قرائن و شواهد متقن و اعتراف صریح مسعود رجوی در دیدار با رئیس سازمان اطلاعات رژیم صدام حسین که مشروح آنها در پی میآید به روشنی اثبات کرده که همانند انفجار هفتم تیر، سازمان مجاهدین خلق مجری فاجعه تروریستی انفجار هشتم شهریور در ساختمان نخست وزیری بوده است.
* استراتژی «حرکات ایذایی» برای مقابله با ترمیم نظام پس از انفجارها
پس از ناکامی " استراتژی ضربهای " ابتدا تحلیل سازمان این بود که " نوک هرم حاکمیت ضربه خورده است و حال باید با ضربههای پیاپی به بدنه این هرم جلو ترمیم ضربههای ۷ تیر و ۸ شهریور را گرفت. "
تاکتیک نظامی عمده سازمان در ماههای تیر و مرداد و نیمه اول شهریور ۱۳۶۰ که واکنشی به قدرت ترمیم نظام جمهوری اسلامی و حمایت روزافزون مردم از آن محسوب میشد " حرکات ایذایی " بود. بیشتر ترورهای پراکنده در این مقطع صورت گرفت. در این مدت شهادت آیه الله علی قدوسی دادستان کل انقلاب بر اثر انفجار بمب توسط محمود فخارزاده کرمانی عضو نفوذی سازمان در دادستانی در تاریخ ۱۴ شهریور ۶۰ به وقوع پیوست.
در اواسط شهریور ماه ۶۰ تحلیلی با این مضمون از سوی سازمان صادر شد: عملیات بزرگ بمب گذاری و عملیات ایذایی و ترورها زمینه لازم را درون مردم به وجود آورده و جامعه الان آماده قیام علیه رژیم و سرنگون کردن آن است و انفجارتودهها فقط نیاز به یک جرقه دارد که باید توسط پیشتاز زده شود.
* ترورهای کور و انتقام گسترده از مردم عادی
عملیات ترور سازمان به تصریح رجوی پس از سران کشور در مرحله جدید که از تابستان ۶۱ باید آغاز میشد، بر پاسداران و افراد عادی طرفدار نظام متمرکز میشد اما این مرحله در واقع از اواسط پاییز ۶۰ آغاز شده بود: " در مرحله اول نوبت " سران سیاسی " بود. قبل از هر چیز شاه مهرهها هدف بودند اما در مرحله دوم تنه سرکوبگر مدنظر است… پاسداران ارتجاع پس اینجا دیگر دست و پای اجرایی و سرکوبگر رژیم اهمیت درجه اول دارند. "
ضمناً سازماندهی هستههای جدید مقاومت در سازمان برای پیشبرد این مرحله و افزایش ترور مردم و نیروهای اداری و انتظامی نیز محسوب میشد. مردم بایستی به دلیل عدم حمایت از حرکتهای شورشی سازمان مجازات میشدند. به نام اینکه آنان دست و پای نظام و جزئی از تنه سرکوبگرند.
* ترور به اتهام داشتن ریش، نصب عکس سران نظام و ایستادگی در برابر تهدید
عملیات تروریستی سازمان طی سال ۱۳۶۰در چهار سطح صورت گرفت. در تهران بخش نظامی و بخش اجتماعی یک و دو با نوعی ادغام مجموعه عملیات را پیش بردند، ولی در شهرستانها بخش نظامی مستقل بود.
چهار سطح عملیات بدین قرار بود: الف) عملیات ترور مسئولان سیاسی - مذهبی نظام جمهوری اسلامی؛ در این سطح مجموعهای از
عملیاتها مانند انفجار ۷ تیر، انفجار نخست وزیری و ترور ائمه جمعه صورت پذیرفت و یک سری عملیات ناموفق که بیشتر ترور بوده نیز انجام شد.
ب) عملیات ترور پاسداران کمیته، سپاه و دادستانی انقلاب. اغلب این نوع عملیاتها به دلیل مسلح بودن سوژهها نتیجه معکوس داشت؛ ولی با توجه به گستردگی کمی عملیاتها در مواردی موفق بودند.
ج) عملیات ترور نیروهای مردمی و افراد عادی کوچه و بازار. این افراد، اصناف و اقشار مختلفی مانند معلم، کارمند، کارگر، دانشجو، کاسب، راننده تاکسی و مانند آن را شامل میشدند. اتهام آنها از نظر سازمان داشتن ریش، نصب عکس سران نظام، ایستادگی در برابر تهدید و … بوده است.
د) عملیات آتش سوزی اموال عمومی و دولتی، سرقت مسلحانه، انداختن کوکتل مولوتف به مغازهها و مؤسسات و منازل مردم.
* خرابکاری در صنایع مادر و خطوط لوله نفت برای ایجاد بحران اقتصادی
کلیه عملیاتهای سال ۶۰ از جهت نوع کار نظامی و عملیاتی به یکی از اشکال زیر صورت گرفتهاند: الف) تیراندازی با مسلسلهای دستی و تفنگهای خودکار و نیمه خودکار(عمدتاً کلاشینکف، یوزی و ژ ۳) و سلاحهای کمری(اغلب کلت ۴۵ و رولور اسپرینگ فیلد)؛ روی موتور سیکلت. در حالت کمین یا در حال حرکت از اتومبیل نیز در مواردی استفاده میشد.
ب) بمب گذاری به صورت ساعتی، در اندازهها و وزنهای مختلف و با مواد اولیه متنوع. این نوع عملیاتها را عموماً بخش نظامی انجام داده است.
ج) پرتاب کوکتل و نارنجک؛ بخش مهمی از آمار عملیات سازمان عبارت از پرتاب کوکتل یا نارنجک به سوی مؤسسات، اتوبوسها، دکههای کتابفروشی، منازل افراد عادی و داخل اتومبیل بود. بیشتر این سلسله عملیاتها را بخش اجتماعی صورت میداد.
د) آتش زدن لاستیک اتومبیل در خیابانها در تهران و بعضی شهرستانها؛ این نوع حرکت که به تقلید(و جهت تداعی) حرکتهای مردم در روزهای انقلاب در سال ۵۷ انجام میشده، بیشتر در روز ۳۰ خرداد و سپس در طول شهریور و مهر ۱۳۶۰ صورت گرفته است.
پس از مهر ماه ۱۳۶۰ که خط " تظاهرات مسلحانه " با شکست مواجه شد، در مدت زمان اندکی مبنای تحلیلهای ارائه شده سازمان " بحران اقتصادی رژیم " بود، بر این اساس مطالعه روی خط انفجار خط لولههای نفت در جنوب و تخریب کارخانههای مهم و مادر مانند ذوب آهن، صنایع فولاد، آلومینیوم و پتروشیمی انجام گرفت. چنین تحلیلی به دلیل ماهیت نظامی گرایانه و آوانتوریستیاش که قدرت را در آتش سلاحهای گرم و شلیک گلوله متجلی میدید، به سرعت عقیم ماند و از چرخه خطوط تحلیلی تشکیلات خارج شد.
ادامه دارد...