لحظه بریدن اعضای گروهک منافقین از سازمان
بسیاری از جداشده های سازمان که هرکدام بنحوی در یکی از فرآینده های تلاش برای عدم خروج، رفتار خشن مدیرانشان را تجربه کرده اند، همواره آن نقطه را محور جدایی فکری و تلاش برای فرار قلمداد می کنند.
به گزارش افکارنیوز، از ابتدای دهه هفتاد منافقین که به بن بست مبارزه مسلحانه رسیده بودند و بستری برای استفاده از تجهیزات لجستیکی اهدایی صدام نمی یافتند همواره درگیر معادلات درونی و شرایطی شدند که مانع از خروج اعضا و ریزش ساختار انسانی شود.
با این حال، از مطرح شدن طلاق اجباری، جدا کردن فرزندان، مسئله هژمونی زنان و … که در آزمایش های رجوی بر روی افرادش خودنمایی کرد، مسئله ریزش افراد و در عین حال تلاش گسترده برای جلوگیری از آن بصورت جاری توسط منافقین برقرار بوده است.
بسیاری از جداشده های سازمان که هرکدام بنحوی در یکی از فرآیندهای تلاش برای عدم خروج، رفتار خشن مدیرانشان را تجربه کرده اند، همواره آن نقطه را محور جدایی فکری و تلاش برای فرار قلمداد می کنند.
این نقطه همواره از سال ۱۳۶۸ تا روزهایی که سپری می کنیم، از پادگان اشرف تا کمپ لیبرتی مشهود بوده است.
یکی از حربه های رجوی برای جلوگیری از خروج افراد بهانهی پیدا کردن نفوذی ها بود که حدود سال ۷۴ خودنمایی کرد، در این سال سازمان بیش از پانصد تن از اعضایش را به بهانه اینکه نفوذی جمهوری اسلامی هستند نزدیک به سه ماه و حتی بیشتر شکنجه کرد، شکنجه هایی که بعضا افراد زیر آن کشته می شدند.
این رویه در حالی بود که آن زمان تعداد نیروهای منافقین حداکثر بین سه تا چهار هزار نفر بوده است و شکنجه کردن پانصد نفر بدان معنی بود که از هر هشت نفری یکی نفوذی است.
رفتار منافقین به عناصر خود کار را بجایی رسانده است که جداشده هایی که سالها در زندگی پادگانی و فضای تروریستی زندگی و فعالیت کرده اند تنها برای این قضیه تاکید دارند که گروک منافقین تنها یک فرقه است.
جدای از حواشی مربوط به این مسئله، کار کردن بر روی اقدامات روانی رجوی که بر روی افرادش پیاده کرده است از منظر علمی و روانشاسی می تواند به راحتی التقاط و فرضیه هایی را که بوسیله آنها انسان هایی را چندین سال به سخیف ترین امور وادار کرده است را تبیین کند.