دردنامه مردم جنوب با مقام عالی وزارت نفت
خواندن نامه های روستاهای اطراف مرز نیازی به سواد انگلیسی نداشت؛ نگاهی اجمالی آن ها را بسنده بود اما شما هیچ گاه به خود اجازه ندادید لحظه ای باد کولرهای دلنشین را تنها گذارید و ببینید درد این مردم چیست.
شنبه هفته گذشته بود که محمد علی آبادی سرپرست وزارت نفت برای بازدید از تاسیسات و شرکت های نفتی جنوب راهای استان خوزستان شد. در این بازدید تعدادی از نمایندگان استان خوزستان نیز حضور داشتند و وی را همراهی می کردند. مهم ترین نکته ای که در این بازدید توجه را به خود جلب کرد مراجعت مردم بیابان های هویزه به هیات همراه علی آبادی برای اشتغال بود که با بی توجهی مسولان امر روبه رو شد و یکی از کارکنان صنعت نفت در جنوب با ارسال یادداشتی به سایت ندای انقلاب دلنوشته ای به نمایندگی از مردمی که آن روز با برخورد سرد نفتی ها هماره شدند نکاتی را گوشزد می کند شاید تلنگری برای مسولان
باشد.
جاده های خاکی ناهموار در غرب استان نفتخیز(شما بخوانید زرخیز) خوزستان که روزگاری تنها راه هموار، تا رسیدن به طبقه پانزدهم ساختمان وزارت نفت بود، چندی است تبدیل به بی راهه ای بیابانی برای نشو و نمای خودروهای چند ده میلیونی با راکبان مبهوت از عظمت و دشواری کار نفت شده است.
به گزارش خبرنگار ندای انقلاب ماجرا از این قرار است روزی که والی مصمم به تسخیر پر درآمدترین اتاق اقتصادی کشور، قدم به دیار مخازن خفته و بیدار طلای سیاه ایران نهاد، گروهی از جوانان بومی، سوار بر موتور سیکلت هایی ارزان قیمت، با چهره هایی تفتیده در پس چفیه، ساعت ها راه و بی راهه را به هم دوختند تا شاید توفیق عرض سلامی یا کلامی به یکی از اعضاء دولت عدالت محور را پیدا کنند.
آقای مهندس، می گفت از ساعت ۶ صبح در اطراف میدان نفتی یادآوران در ۲۰ کیلومتری نقطه صفر مرزی چشم انتظار ورود آقای سرپرست است تا نه تنها نامه خود، بلکه نامه هم دهاتی های خود را به مرد شماره یک این روزهای وزارت نفت برساند. زیر آفتاب وحشتناک بیایان های خوزستان بدون هیچ خنکا و سایه ای، به انتظار فردی نشسته بود تا شاید بتواند گره ای کوچک اما بزرگ را از زندگی خود و هم ولایتی هایش باز کند اما زهی خیال باطل!
آقای مهندس، موضوع بسیار ساده بود؛ در خواست اشتغال در نامه هایی یک برگه که برای رساندن آن به شخص شما ساعت ها به دنبال کاروان ویژه استاد بودند اما باز هم خبری نشد که نشد. کاروان شما که بیش از ۵۰ پرادو آن را همراهی می کردند چنان با سرعت به مسیر خود ادامه می داد که گویا همسایگان چاه های نفت و برگه های آن ها را نمی دید. آقای مهندس شیشیه های دودی پرادوهای چشم بادامی های جنوب آنقدر دودی نبودند که نتوان فاصله دومتری کنار خودرو را ندید اما گویا عینک های آفتابی و باد خوش کولر چشم و دل شما را با خود برده بود و حتی به شمااجازه نمی داد در گرمای ۵۰ درجه خوزستان ذره ای از طعم گرما را
در حس لامسه خود بچشید.
آقای مهندس باور بفرمایید خواندن نامه های مردم محروم روستاهای اطراف مرز نیازی به سواد زبان انگلیسی نداشت؛ نگاهی اجمالی آن ها را بسنده بود اما شما هیچ گاه به خود اجازه ندادید لحظه ای باد کولرهای دلنشین را تنها گذارید و ببینید درد این مردم چیست. باور بفرمایید آن بندگان خدا و ابا و اجداد و فرزندانشان نه آنقدر حریص اند که مانند برخی آقاز زاده ها با سند سازی اتومبیل لوکس از گمرک بلند کنند و نه رانت خوار که با تاسیس شرکت ساختمانی به ساخت و ساز اماکن ورزشی و ورزشگاه روی بیاورند آن هم بدون مناقصه. آن ها نه کاخ نشینند و نه آج نشین بلکه کوخ نشیانی هستند که زندگی شبانه روزی
خود را در خانه های مشترکشان با احشام می گذرانند.
آقای مهندس، آیا زمانی که شما و هیئت همراه، زیر نوازش خنکای نسیم کولر از پشت شیشه های خودرو، تماشاگر چهره های آفتاب سوخته جوانان خرمشهر و هویزه و … بودید به روزگاری اندیشیدید که پدران و برادران بسیاری از همین جوانان متقاضی کار(شما بخوانید متقاضی نان) بر خاک تفتیده خرمشهر و آبادان و پادگان حمید در نزدیکی همین میادین نفتی یادآوران و دارخوین و آزادگان، جان خود را بر کف اخلاص گرفتنه؛ مصداق «قتلو فی سبیل الله» شدند تا امروز کسانی، مصداق عینی «یمشون فی الارض مرحاً» نباشند.
آقای مهندس، شما اگر ندیدید(که البته دیدید) هیات همراهتان مشاهده کردند که هرجا به زعم بازدید(سرکشی) پا می گذاشتید، انبوهی از جوانان متقاضی کار، یا کارکنان دیروز و بی کار شدگان امروز کاغذ و عریضه به دست خود را در مسیر حرکت شما قرار می دادند تا خیال خالی خویش به سراب سه ماهه سرپرستی سیراب سازند؛ اما دریغ و صد دریغ که از این سیاحت پر هزینه نه آبی برای کسی گرم شد و نه کاغذی ممهور به نگین انگشتری سریع الوزراء دولت دهم.
گفته می شود، معدود خبرنگاران و عکاسان حاضر در این سفر، تنها تا جایی علی آبادی را همراهی کردند که میزبان به آن ها گفته بود. حکماً اصحاب رسانه که هیچ گاه رفیق نیمه راه نبودند، فقط و فقط برای جا نماندن از پرواز نیمروزی - که از سوی اداره کل روابط عمومی وزارت نفت هماهنگ شده بود - راه خود را از علی آبادی کج کرده، پرواز به دیار میز و مقام و پست(تهران) را به ماندن در سرزمین گرما و نفت ترجیح دادند.
آقای مهندس فراموش نکنید اونا که مرد و زن دعاگوشون بود میز ریاست سر زانوشون بود؛ میز ریاست شما تا کجای شماست؟ آیا برایتان آنقدر بلند است که زیر پایتان چهار پایه می گذارید و باد در غبغبه می اندازید؟ مطمئن باشید یکی هم پس از شما می آید که چهارپایه را از زیر پایتان می کشد و دیگر هیچ.
باور بفرمایید بیشتر کسانی که که آن روز از شما گوشه چشمی طلب می کردند همان خانواده های شهدایی هستند که امام راحل فرمودند چشم و چراغ ملتند. آن ها همان هایی هستند که پدرانشان گوشت و پوست خود را در برابر سرب های داغ صدام سپر کردند تا مبادا النگوهای آقازاده ها بشکند. این ها از جنس پدرانشان هستند که اگر خدایی ناکرده اتفاقی در مرزها رخ دهد بازهم نمی گذارند آب در دل شما و دوستان و آقازاده ها تکان خورد.
دولت کریمه و فخیمه نهم و دهم همواره بر طبل محرومیت زدایی می زد و می زند اما شما چرا درگیر تشریفات و جا و مقام شده اید سوالی است که خود باید به آن پاسخ دهید. آیا حدیثامیر کلام را فراموش کرده اید که فرمود دوری از مردم آفت زمامداران[مدیران جامعه] است. آیا فراموش کرده اید تاکید امیرالمومنین که فرمود با مردم فروتن و نرمخو، و همواره گشادهرو باش، و به همگان به یکچشم بنگر؛ خواه به گوشه چشم نگری و خواه به آنان خیره شوی.
شنبه روز هم شما رفتید و هم آن ها؛ شما بی تفاوت به زیر دستان راه برگشت در پیش گرفتید و آن ها به امید خدا؛ شما با باد کولر ها همراه شدید و آن ها با باد داغ خوزستان. شما با کفش های واکس خورده برگشتید و آن ها با دمپایی های پلاستیکی ذوب شده؛ شما با کت و شلوار اطو کشیده ه برگشتید و آن ها با چفیه های خیس عرق؛ شما با رانی و میوه برگشتید و آن ها با لبان تشنه ای که کسی نبود آن هار ا سیراب کند؛ شما می خندید و آن ها می گریستند؛ شما به زعم خود از روزهای روشن نفت می گفتید وآن ها از روزهای سیاهی که در راه دارند؛ شما به فکر برکناری افرادی بودید که در مقابلتان خم نشدند و آن ها آرزو می کنند
آن مدیران روز به روز بلند فد تر شوند و جای شما را بگیرند؛ شما برگشتید در شرایطی که خیابان ها را روی مردم بستید ولی آن ها رفتند ولی نه از خیابان و جاده بلکه از بیابان های خشک هویزه؛ شما ناهار می خواستید و آن ها کار؛ شما آن ها را جزو هدف ۲ میلیونی اشتغال دولت نشمردید و آن ها شمردند. برای حفاظت از شما تیربار آماده و بار تویوتا ها کرده بودند تا پشتشان حرکت کند اما آن ها از ترس رگبارها برای صحبت با شما دل را به دریا زده بودند؛ آیا مردمان مرز تا این حد خطرناکند؟
سیره عملی شما تا چه حد به سیره علوی نزدیک است. خدا به داد همه مان برسد…!