مردی که ساواک از پیکر او هم میترسید + تصاویر
آیتالله غفاری سرانجام در زندان براثر شکنجه و فشارهای وارده در تاریخ ششم دیماه ۱۳۵۳ به شهادت رسید. اداره ساواک دو روز پس از آن، در شانزدهم دیماه خبر فوت ایشان را به خانواده وی اعلام و از آنان درخواست کرد که بیسروصدا و بیآنکه به کسی چیزی بگویند برای تحویل جنازه به دادستانی ارتش مراجعه کنند.
به گزارشافکارنیوز،شهید دلیر و مجاهد نستوه، مرحوم آیت الله حاج شیخ حسین غفاری آذرشهری، از مجاهدان شجاع و پرصلابت نهضت امام خمینی، در دوران غربت آن بود. آن بزرگ در دورانی در زندان رژیم شاه به شهادت رسید، که قدرت و هیمنه پوشالی ساواک، برخی علاقمندان به مبارزه را به تردید و کم انگیزگی سوق داده بود، از این روی شهادت او درخششی در ظلمت حاکمیت طاغوت به شمار میرفت. نام آیت الله غفاری از جمله نام های حماسی دوران مبارزه است که هیچگاه از تارک ذهن و ضمیر مردم انقلابی زدوده نخواهد گشت و چنین باد.
آیتالله حسین غفاری در تابستان سال ۱۳۳۵. ق / برابر با ۱۲۹۳. ش در آذرشهر تبریز در بخش دهخورقان به دنیا آمد. وی از نوادگان حاج ملامحسن از شخصیت های علمی و دینی آذرشهر بود که توسط روس ها به شهادت رسید. گفتنی است هفت نفر از اجداد مادری شیخ حسین غفاری در مبارزه با بیگانگان به شهادت رسیدهاند که آرامگاه همگی آنها هماکنون در مسجد حسنلوی آذرشهر واقع میباشد. هنوز یکسالونیم بیشتر نداشت که از نعمت پدر محروم شد. در اثر فقدان پدر، فقر بر خانواده سایه گسترد و لذا حسین نیز مجبور شد در دوران کودکی به همراه برادر و خواهر خود، سختی کار در مزرعه را تجربه کند. او از همان کودکی
علاقه شدیدی به تحصیل داشت؛ چنانکه عصرها وقت خود را صرف آموختن الفبا میکرد. وی مقدمات دروس را در زادگاهش در محضر حجتالاسلام میرزامحمدحسن منطقی دهخوارقانی فراگرفت. زمانیکه برادر بزرگش حسن، در جستجوی کار به تبریز میرفت، او نیز از فرصت استفاده کرده، به همراه برادر راهی تبریز شد تا در آنجا تحصیلات خود را ادامه دهد. وی در فرصت زمانی اقامت خود در تبریز، «شرح لمعه»، «اصول» و «کلام» را در حوزه علمیه این شهر فراگرفت و پس از آنکه مجبور شد به زادگاه خود بازگردد، بازهم درس را رها نکرد و نزد دایی خود، حاجسیدمحسن میرغفاری آذرشهری، به تحصیل «رساله مکارم شیخ
انصاری» مشغول شد. شیخ حسین در سن شانزدهسالگی با دختر استاد خود، آیتالله حاجمیرزامقدس تبریزی ازدواج نمود. ثمره این پیوند، پنج فرزند بود که از این میان، سه فرزند او در اثر گرسنگی و بیماری درگذشتند. وی نظر به علاقه شدیدی که به تحصیل داشت، از هر فرصتی برای آموختن استفاده میکرد و حتی از فواصل استراحت در میان کار زراعی در این راستا بهره میجست و تا سن سیسالگی بر این منوال به تلاش خود ادامه داد.
مرحوم غفاری در سال ۱۳۲۳. ش، علیرغم مشکلات فراوان مالی، برای ادامه تحصیل راهی حوزه علمیه قم شد و در محضر اساتیدی چون آیتالله سیدمحمدحجت کوهکمرهای، آیتالله مرعشینجفی، امام خمینی و علامه طباطبایی به کسب علم پرداخت. اقامت او در حوزه علمیه قم یازدهسال به طول انجامید و در این مدت از محضر اساتید دیگری چون آیتالله فیض قمی و آیتالله سیدمحمدتقی خوانساری و آیتالله بروجردی بهره برد. هادی غفاری، فرزند او، در خاطرات خود مینویسد که پدرش مدتی را نیز در حوزه علمیه نجف اشرف حضور یافته و از درس آیتالله حکیم و آیتالله خویی بهرهمند شده است. آیتالله غفاری
در ایام تعطیل حوزه علمیه قم، به زادگاه خود بازمیگشت و در آنجا به فعالیت های مذهبی مشغول میشد. اما در سالهای ۳۵۱۳۳۴ به تهران آمد و در «مسجد الهادی» فعالیتهای اجتماعی و مذهبی خود را پینهاد. از جمله اولین اقدامات اجتماعی او در تهران میتوان به تعطیلی «باغ شارق» اشاره کرد که به مرکز فسق و فجور اشرار تبدیل شده بود. احیای مسجد «شیخ فضلالله نوری» در پشت ساختمان شهرداری تهران از دیگر اقدامات وی در این مدت به شمار میرفت. مبارزات سیاسی مبارزات سیاسی آیتالله حسین غفاری از نیمه دوم سال ۱۳۴۱. ش آغاز شد. در جریان نهضت عمومی علما در این سال، آیتالله غفاری نیز در
مسجد الهادی که امامت آن را برعهده داشت سخنرانی هایی را علیه تصویب لایحه انجمن های ایالتی و ولایتی ایراد کرد و به همراه علمای تهران اعلامیههایی را نیز امضا کرد که در آن زمان، چاپ و توزیع شد. پس از آنکه محمدرضا پهلوی با طرح «انقلاب سفید» اصلاحات امریکایی خود را اعلام و بر مخالفت با مبانی مذهبی پافشاریکرد، علما و مراجع به رهبری امام خمینی(ره) عید نوروز سال ۱۳۴۲ را تحریم نمودند. آیتالله غفاری نیز به همراه سایر علمای تهران اعلامیهای را در حمایت از این تحریم صادر کرد. مرحوم غفاری پس از وقایع مدرسه فیضیه قم و مدرسه طالبیه تبریز، در دوم فروردین ماه سال ۱۳۴۲
سخنرانی های شدیداللحنی را در مسجد الهادی ایراد نمود. ماموران انتظامی بعضا در جلسات سخنرانی او حاضر میشدند تا شاید او را از این طریق مرعوب سازند اما ایشان با آنها شدیدا برخورد میکرد. پس از سخنرانی تاریخی امام خمینی(ره) در عصر عاشورای سیزدهم خرداد ۱۳۴۲. ش، حکومت در واکنش به این سخنرانی، حضرت امام را در شب چهاردهم خرداد دستگیر نمود که انتشار خبر آن باعثشکلگیری قیام تاریخی پانزدهم خرداد گردید. در این حادثه، همزمان با دستگیری امام، ساواک حدود هشتاد روحانی و از جمله آیتالله غفاری را نیز دستگیر و زندانی کرد که تا چند روز پس از دستگیری هیچکس از وضعیت او خبری
نداشت. وی پس از چهلروز تحمل زندان به همراه سایر وعاظ و روحانیون سرانجام آزاد شد؛ اما این واقعه نهتنها در اراده او برای تداوم مبارزه خللی ایجاد نکرد، بلکه پس از آزادی، ایشان نیز به علمای مهاجر در شهر ری پیوست که از سراسر ایران به آنجا آمده و در حمایت از آزادی امام خمینی(ره) تجمع کرده بودند. در همین ایام آیتالله غفاری تلگرافی را به آیتالله سیدمحمود طالقانی، مهندس بازرگان و دکتر سحابی مخابره کرد که به دستگیری مجدد او در چهارم بهمن سال ۱۳۴۳ به اتهام اقدام بر ضد امنیت کشور و ارسال پرونده وی به دادستانی ارتش منجر شد. اینبار نیز تا پانزدهم فروردین ۱۳۴۴ را در
زندان سپری کرد.
غفاری پس از آزادی بلافاصله طی تلگرافی آیتاللهالعظمی مرعشینجفی را از آزادی خود مطلع ساخت. آیتالله غفاری در مردادماه سال ۱۳۴۵ از حجتالاسلام محمدتقی فلسفی واعظ مشهور برای سخنرانی در مسجد الهادی دعوت کرد که ساواک گزارش آن را به همراه آگهی های دعوت از مردم جهت شرکت در این سخنرانی در پرونده آقای فلسفی درج کرده است. مرحوم غفاری، خود نیز در فرصت های مناسب به ایراد سخنرانی های انقلابی میپرداخت و ماموران ساواک گزارش های فراوانی را در این خصوص ثبت کردهاند. پس از شدتگرفتن فعالیت های انقلابی ایشان، سرانجام در تیرماه سال ۱۳۵۳ ساواک او را دستگیر و در ضمن بازرسی
از منزل وی به تعداد زیادی اعلامیه دست یافت. در زندان، درخصوص این اعلامیهها و نیز ارتباط با امامخمینی(ره) از ایشان بازجویی شد و مامور ساواک در پایان گزارش بازجویی خود چنین نظریه داده است: «در مجالس مذهبی به هنگام بیان احکام اسلامی از فرصت استفاده و اعمال خلفای بنیامیه را با وضع روز تشبیه نموده و بدینترتیب اقدامات و اصلاحات حکومت پهلوی را تخطئه و با توسل به شواهد تاریخی مردم را نسبت به هیات حاکمه بدبین و علیه دولت تحریک نموده است.»
آیتالله غفاری سرانجام در زندان براثر شكنجه و فشارهای وارده در تاریخ ششم دیماه 1353 به شهادت رسید. اداره ساواك دو روز پس از آن، در شانزدهم دیماه خبر فوت ایشان را به خانواده وی اعلام و از آنان درخواست كرد كه بیسروصدا و بیآنكه به كسی چیزی بگویند برای تحویل جنازه به دادستانی ارتش مراجعه كنند. اما خانواده غفاری از امضای برگه فوت خودداری نمود و لذا اداره امنیت مجبور شد به منظور تدفین مخفیانه، جنازه او را شبانه به قم بفرستد اما طلاب و مردم قم از موضوع باخبر شده و بهطرز باشكوهی در تشییع جنازه او در صبح روز هفتم دیماه شركت كردند. در مسیر تشییع جنازه به سمت حرم حضرت
معصومه(ع)، تعدادی از مراجع تقلید نیز به مردم پیوستند. حاضران در این مراسم شعارهایی نیز علیه حكومت سردادند كه به دستگیری تعدادی از طلاب منجر شد. چند روز بعد، آیتاللهالعظمی گلپایگانی مراسم ختم باشكوهی را برای مرحوم آیتالله شیخحسین غفاری در مسجد اعظم قم برگزار كرد.