مبارزی که بیست ناخنش را کشیدند
یک سال زندانی شدن در سیاهچاله های رژیم در تهران و تحمل شکنجه های وحشیانه عمال ساواک چون کشیدن بیست ناخن او، چنان تن ورزیده و قدرتمندش را در هم شکست که پس از آزادی در دیدار نخست حتی خانواده ی او قادر به شناخت او نبودند.
به گزارش افکارنیوز،شیخ محمد تعمیرکاری از شخصیت های معروف و مبارز استان ایلام است که در روزهای جنگ تحمیلی، مردانه ایستاد و با رزمندگان همدل و همراه شد. آنچه در ادامه می خوانید، گزارشی کوتاه از زندگی پر فراز و نشیب اوست…
پنج روز از بهمن ماه سال ۱۳۱۴ گذشته بود کهجهانبخش تعمیرکاریدر شهر ایلام دیده به جهان گشود. پدرشابوالحسنو مادرشکلبریاز متدینان شهر بودند. از دوران کودکی ایشان اطلاعات زیادی در دسترس نیست اما او هم مانند تمام مردم شهر تحصیلات ابتدایی خود را در مکاتب گذرانیده بود و پس از آن نزد روحانیونی که به ایلام میآمدند با دریای بیانتها و عمیق الهیات آشنا شدند.
تا اینکه در سن ۲۲ سالگی روحشان را نسبت به مفاهیم حکمی و فلسفی تشنهتر احساس میکنند و عازم شهر قم و در حوزه علمیه مشغول به تحصیل میشوند. ایشان نزد بزرگانی چونآیتاله مشکینی، مکارم شیرازی، فاضلی و گلپایگانیبه کسب علم و حکمت پرداختند و از نورانیت علمی و معنویحاج آقا حسین فاطمی و مرحوم آیتاله بهاءالدینیبهره بردند. او چنان فرد مهذب و متخلق به اخلاق الهی بود تا آنجا که حاج آقا فاطمی حتی منزل خود را در اختیار او و خانواده اش قرار داد و آیة الله بهاءالدینی نیز تا پایان عمر ارتباط نزدیک دوستانه خود را با وی قطع نکرد.
ایشان در این سالها مسبب ورود طلبههای جوانی از استان ایلام به حوزه علمیه میشوند که هماکنون از روحانیون بزرگ و گرانقدر استان هستند.
او در سالهای تحصیل از تربیت و آگاهسازی همشهریانش نسبت به معارف الهی بازنماندند و به ایلام و روستاهای دورافتاده میرفتند و مردمان آنجا را از اجرای رسومات غلط و خرافی منع میکردند. سادگی و شوخطبعیاش چنان بود که کلامش مانند آفتاب بر دلهای یخزده تأثیر میگذاشت. ایشان وقتی که به حقیقت و نورانیت خود پی بردند تصمیم گرفتند اسم ارزشی محمد را برای خود انتخاب کنند و از آن پس به شیخ محمد تعمیرکاری مشهور شدند.
فریاد حقطلبیامام خمینیسراسر ایران را گرفته بود که شیخ محمد هم رنج را به جان خریدند و لبیک گفتند. پس به ایلام آمدند و طوفانی به پا خاست چنان بیمحابا بالای منبر مسجد جامع شهر علیه رژیم سخنرانی میکردند که مأموران رژیم سردرگم میماندند.
در همان اوایل مبارزه بود که ایشان را بهبافت کرمانتبعید نمودند و سه سال با همسر محترمشانحاجیه صاحب ساغریرنج تبعید را تحمل کردند. زبانش را به سکوت علیه ظلم عادت نداده بود پس این بار او را به صورت مخفیانه به تهران بردند و بیآنکه کسی بداند در کدام زندان بسر میبرد متحمل سختترین شکنجهها شد. پس از یک سال از زندان آزاد و به ایلام آمد اما این بار ممنوعالمنبر شده بودند.
ایشان به صورت آشکارا در جمعهای مردمی علیه رژیم سخن میگفتند و جایجای شهر را منبر خود ساختند. مأموران رژیم از تأثیرگذاری ایشان در جامعه علیه رژیم غافل نبودند و ایشان را باز به مدت دو سال تبعید کردند. این بارمشکینشهرمیزبان شیخ بود اما موج بیداری در تمام کشور پیچیده بود و به همین دلیل شیخ در مشکینشهر هم خاموش ننشستند و از حقطلبی بازنماندند. پس از هشت ماه او را بهایذه خوزستانتبعید کردند و تا پیروزی انقلاب در آنجا به سر بردند.
یک سال زندانی شدن در سیاهچاله های رژیم در تهران و تحمل شکنجه های وحشیانه عمال ساواک چونکشیدن بیست ناخن او، چنان تن ورزیده و قدرتمندش را در هم شکست که پس از آزادی در دیدار نخست حتی خانواده ی او قادر به شناخت او نبودند.
دومین بازداشتشیخ محمد تعمیرکاری که سه روز ادامه داشت مربوط بهسال ۱۳۵۰است. در شبهجدهم آبان ماهاین سال(ماه رمضان) وی درمسجد والی ایلاناز حکومت معاویه تنقید کرد و چون مأموران شهربانی، سخنان وی را به کنایه علیه حکومت پهلوی دریافتند، وی را دستگیر و تحویل ساواک دادند. ساواک ایلام نیز پس از اخذ تعهد وی را آزاد کرد. اما چون وی محل اقامت دائم خود را شهر قم اعلام کرده بود، ساواک مرکز از ساواک قم خواست تا بر اعمال و و رفتار وی نظارت بیشتری داشته باشد.
دراربعین حسینی(ع) سالهای ۱۳۴۵ و ۱۳۴۶ ه. شبه قصد زیارت عتبات عالیات و دیدار با امام خمینی(ره) عازم مهران و با مساعدت اهالی منطقه موفق به عبور از مرز شد و هر بار در نجف ضمن دیدار باآیتالله شهید حاج آقا مصطفی خمینیبا حضرت امام خمینی(ره) نیز دیدار داشته است. جریان این سفر از جمله موضوعاتی است که ساواک نسبت به آن حساس شده و در جلسات متعدد بازجویی در زندان کمیته مشترک ضد خرابکاری سالهای بعد مطرح نموده است.
سندی از ساواک بهسال ۱۳۵۲ شنشان میدهد که دو دانشآموز در ایلام، تحت تأثیر نماز جماعت و دعای ندبه مسجد جامع این شهر و «تحت تلقین شیخ محمد(جهانبخش) تعمیرکاری که به صورت کنایه از اوضاع انتقاد و به نفع خمینی تبلیغ مینموده قرار گرفتهاند تا آن که در تاریخ۱۳۵۲/۵ / ۲۰شیخ تعمیرکاری اظهار داشته در تمام مملکت جوانها با نوشتن شعار و فعالیت اجتماعی نارضایتی خود را از رژیم نشان میدهند و تنها در ایلام است که جوانها هیچ گونه تحرکی ندارند.» اقدام به نوشتن شعارهایی علیه حکومت پهلوی در سطح شهر کردهاند. موضوع باعثشد تا دستور بازداشت شیخ محمد تعمیرکاری صادر شود. پس از
صدور فرمان دستگیری و، بنا بر تاکید سازمان اطلاعات و امنیت کشور«… به یکی از بنادر بد آب و هوای جنوب کشور طرد و تربیتی اتخاذ شود که به حداکثر مدت محکومیت(سه سال) محکوم گردد.
انقلاب پیروز شدو تعمیرکاری بار دیگر به آغوش محراب مسجد جامع ایلام بازگشت و در کنارآیة الله حیدریو سایر روحانیون مبارز به پاسداری از دستاوردهای انقلاب پرداخت.
صدایدعای توسل و دعای کمیل و زیارت عاشورایتعمیرکاری در محراب در کنار سخنان پر شور و هدایتگرانه و منتقدانه او ر بین نمازگزاران یاد او را در بین بسیجی ها و نیروهای حزب اللهی زنده نگه داشته است.
بنایمسجد جامع بخش ملکشاهی، ممانعت از بنای مکان های مذهبی بی سند در برخی مناطق استان، مبارزه با خرافه و حرکتهای انحرافی از ثمرات سفرهای او به شمار میرود.
حضور تعمیرکاری در جبهه های حق علیه باطل برگی از زندگی این فاتح زندانهای عصر ستم شاهی در بین فاتحان جبهه نبرد است که به حق موجب دلگرمی جوانان سپاهی و بسیجی مستقر درتیپ مقتدر امیرالمومنین(علیه السلام)ایلام شد.
پس از انقلاب ایلام در آتش جنگ میسوخت و شیخ تن به آتش زدند.مهران، چنگوله، خرمشهر و قلاویزانهر کدام خاطراتی چند از دلاوریهای شیخ دارند. دعاهای کمیل و توسل را آنچنان با شور برگزار میکردند که روح رزمندگان تازه و تازهتر میشد.
پس از جنگ با توجه به پیشنهادهای مکرر به شیخ برای پذیرفتن مسئولیتهای مهم در استان، ایشان برای رضای خداوند به صورت افتخاری با نهادهایی چونهلالاحمر، بنیاد مستضعفان و بنیاد شهیدهمکاری نمودند و در ازای خدماتی که به مردم شهر میرساندند هیچ حقوق و مزایایی دریافت ننمودند.
منزل کوچک شیخ درمحلهی مسجد جامع شهر ایلامگواه بر سادهزیستی حاج آقا تعمیرکاری بود. شیخ سرانجام در فروردینماه سال ۱۳۷۹ بر اثر سانحهی تصادفی که چند ماه قبل برایش رخ داده بود، درگذشت.
روحیه انقطاع از دینا و مقام،ساده زیسیتی و گریز از تجمل گرایی، رُک گویی، برخورد مهربانانه و متواضعانه با اقشار مختلف مردم، واکنش مقتدرانه در برابر انحرافهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، احترام ویژه به پدر و مادرو… از ویژگی های این روحانی ایلامی به شمار میرود.
تعمیرکاری به شدت طرفدار مدیریت بومی در استان و مبارزه با فقر و فساد و تبعیض بود. نگرانی های شدید و خون دل خوردنهای این مجاهد خدامحور در خصوص مسائل فرهنگی و اجتماعی در سال های آخر عمرش، زخم های کهنه شکنجه گاههای دوران ستم شاهی را برای او زنده کرد و سرانجام این زخم های کهنه او را خانه نشین و ازمسجد و محراب مسجدجامع جدا کرد.
او پس از یک دوره بیماری سخت تنها در محرم سال ۱۳۷۸ توانست در مقابل هیئت عزاداری که به درب خانه اش به سینه زنی مشغول بودند و از او خواهان دم گرفتن دوباره نوحه خوانی شدند از جای خود برخاست و در آخرین محرم سالهای زیستن خویش در سوگ امام شهیدش بر سر و سینه زد. او که هیچگاه زیارت عاشورایش ترک نشد در وصیت نامه اش نوشت:«با تربت امام حسین علیه السلام محاسنم را در گل بگیرید حتما و این شعر را بر روی سنگ قبرم حک کنید
گنه دارم، حسین دارم
حسین دارم چه غم دارم
همه شب بر آستانت شده کار من گدایی
به خدا که این گدایی ندهم به پادشاهی»
حجهالاسلام تعمیرکاری از سویرهبر معظم انقلاب اسلامیومرحوم آیتالله بهجت(ره)«مجاز در اخذ وجوه شرعیه» بودند.
او فعالیتهای بسیاری برای آبادانی و پیشرفت استان انجام داد و سرانجام پس از یک دوره بیماری در ۲۸ فروردین ۱۳۷۹ ه. ش به دیار باقی شتافت. در ایلام یک روز عزای عمومی اعلام شد و مردم قدرشناس و ولایتمدار این استان با شکوهترین تشیع جنازه تاریخ ایلام را برای وی برگزار کردند.
کتابی با نام«حجتالاسلام محمد تعمیرکاری به روایت اسناد ساواک»منتشر شده است که مقدمه این کتاب در فصلهای تولد و تحصیلات، صفات اخلاقی، سیر مبارزاتی و فعالیتهای سیاسی، دیدار یار، تبعید به بافت، زندان کمیته مشترک ضد خرابکاری، تبعید به ایذه و در آستانه انقلاب نوشته شده است. بعد از مقدمه اسناد ساواک آمده و پس از آن فهرست اعلام و ضمائم و عکسها آورده شده است.مرکز بررسی اسناد تاریخیکتاب «حجتالاسلام محمد تعمیرکاری به روایت اسناد ساواک» را در ۳۹۰ صفحه مصور با قیمت ۴۵۰۰ تومان منتشر کرده است.
در پیامی کهمقام معظم رهبریدر ارتحال این عالم فاضل فرستاده بودند، فرمودند: ایشان(مرحوم تعمیرکاری) عالمی مبارز و غیور در همه صحنههای انقلاب بودند. در قبل از انقلاب جزء مبارزان درجه اول بودند، چنانچه در کتاب ساواک و روحانیت نیز به این مطلب اشاره شده.
بعد از انقلاب نیز در سنگر جبهه به دفاع از خاک و سرزمین و اسلام پرداخت، تمام کمبودهای مناطق جنگی را یادداشت میکرد و به پشت جبهه منتقل مینمود و همه را منعکس میکرد.
بعد از جنگ هم در سنگر اخلاص و خدمت به محرومین و دفاع از ارزشهای والای انقلاب اسلامی بودند و با تبلیغ اسلام و ارزشهای انقلاب برگهی زرین دیگری در زندگی بابرکتشان ورق زدند.
ارتباط مستمر و مستقیم با ادارات داشت و مشکلات محرومین جامعه را به ادارات منعکس و سپس حل مینمود تا آنجا که پیر و جوان نام و خاطره مرحوم تعمیرکاری را در ذهن دارد و به خوبی یاد میکند.
یک خاطره:
حسین شکربیگی می گوید: زمستان سیاهی بود. جنگ هم در اوج خودش. مردم چادر زده بودند توی کوههای ایلام. بعضیها توی چادرهایشان کوانگ ساخته بودند چون یا علاالدین نداشتند یا نفتشان تمام شده بود. خانوادهی سیفالله افتاده بودند توی دردسر. برف هم می بارید و لایه لایه زمین را می انباشت و سپیدپوش می کرد.
سیف الله با پای شکسته اش با چند تا بچه ی کوچک چکار می توانست بکند؟ دیگران نه اینکه نخواهند کمک کنند ولی همه گرفتاری داشتند و سیف الله کسی نبود که از کسی کمک بخواهد. برای همین بچه و خودش را با تکه ی لباس و پتوهایی که داشتند پوشانده بود ولی سرما از لایه های پتو و لباسها می گذشت و به استخوانها می رسید.
سیف الله بچه ها را به سینه می فشرد تا گرمای بدنش گرمشان کند ولی افاقه ای نمی کرد. اشک آرامآرام از چشمهای سیف الله بیرون می ریخت. بچه هارا گذاشت زیر پتو و باپای شکسته از چادر زد بیرون و توی این برف سنگین دنبال هیزم می گشت. هیزمی که خشک باشد. می توانست پیدا کند. مرد کوهستان بود و اینکارها زیاد برایش سخت نبود اما مشکلش پای شکسته اش بود که هر گام که برمیداشت فریاد دردش را به آسمان بلند می کرد. کولاک شروع شده بود و سیف الله هر چند قدم یکبار زمین میخورد و دوباره بلند میشد.
صدای گرگها انگار چسبیده بود به پوستش. اگر گرگها می آمدند کارش ساخته بود چون پای فرار نداشت. توکل به خدا و ادامه داد وقتی به بچههاش فکر میکرد نمی توانست دست خالی برگردد. می دانست با درد شدید پایش خواهد برگشت دردی که شاید کشنده باشد ولی پای برگشتن نداشت به طرف جایی که می دانست می تواند هیزم پیدا کند رفت. چشم، چشم را نمیدید. کولاک توی چشمهاش می خورد و او دستش را حائل چشمهاش کرده بود و پیش می رفت. فهمید که سقوط کرده. به پشت افتاد. آسمان خیلی دورتر شده بود. وقتی دیواره ی گودال را دید فهمید که بالا رفتنش محال است. فقط توانست به گریه بیفتد. سرش گیج رفت و همه چیز تاریک شد.
چشم که باز کرد، گرما را هم احساس کرد. دید که در چادرش است. حاج آقا تعمیرکاری هم بالای سرش بود. گفت که بهش خبر داده اند مشکل پیدا کردی آمدم چادرت دیدم نیستی. بچه هات گفتند رفتی بیرون. ردت را گرفتم و پیدات کردم.
سیف الله آرام گریست. حاج آقا گفت: سیف الله حالا ما غریبه شدیم. ازت دلخورم… سیف الله گفت: نمی خواسته زیر بر منت کسی برود تازه این روزها همه مشکل دارند و کسی که حاج آقا گفته بود دیگر ما را غریبه ندان. همهی ما برادر همیم و باید فریادرس هم باشیم. خاصه تو این وضعیت جنگی…
حاج آقا گرما را به خانهی سیفالله آورده بود و لبخند بچههای سیفالله را هدیههای آسمانی میدانست.