تبلیغات
کد خبر: ۴۰۳۶

مادر شهید کشوری: با غیر چادری‌ها مصاحبه نمی‌کنم

سركار خانم خسروي، مادر شهيدان کشوري تنها در صورتي که خبرنگاران زن، حجاب چادر داشته باشند با آنها مصاحبه مي کند.

این مادر بزرگوار که مادر دو شهید محمد و محسن کشوری است به خبرنگار فارس در این زمینه گفت: «اگر چادری نبودید به خانه ما راهی نداشتید.»

به گزارش " افکار " به نقل از خبرنگار فارس؛ «خانم خسروی به صراحت به من گفت به خاطر اینکه شهدای ما احترام دارند نمی توانیم هر کسی را به خانه امان راه بدهیم.»

خانم خسروی در مورد نحوه آگاهس از شهادت پسرش گفت: یک روز صبح دیدم مادر و خواهرم آمدند خانه ما. من دوست ندارم مهمان در خانه‌ام کار کند اما می‌دیدیم تا یک استکان کثیف می شود و یا کمی خانه به هم می ریزد خواهرم آنجا را مرتب می‌کند. اول فکر کردم چون داریم انباری می‌سازیم و خانه به هم ریخته آنها به کمک ما آمدند. محسن ساعت حدود ۱۰ شب شهید شده بود و همان موقع من از خواب بیدار شدم دیدم برق آشپزخانه روشن است. رفتم دیدم حاج آقا دارد گریه می کند، وقتی دلیلش را پرسیدم گفت فکر می‌کنم محسن شهید شده. گفتم برای چی؟ گفت خواب دیده بود دندان‌هایش را از ریشه بیرون کشیده‌اند.

وقتی اهالی محل آمدند خانه ما که خبر بدهند، حاجی بالای پشت بام مشغول بنایی بود. آنها گفتند ما آمدیم کمک کنیم انباری زودتر تمام شود و یک روزه تمام شد. ما شک کردیم که چرا همه آنقدر مهربان شده اند. به هر بهانه‌ای می‌خواستند حاجی را از بالا بکشند پایین. دیدم صدای گریه می آید. وقتی آمدم پایین همانطور که دستم گلی بود و چادر را به کمرم بسته بودم خبر شهادت او را شنیدم و دست‌هایم را بردم بالا و گفتم خدایا شکرت! حالا که گرفتی بهترینش را بردی. یادم هست وقت نماز مغرب و عشاء بود و امام جماعت مسجد وقتی وضع مرا دید گفت برویم. ما آمدیم به آنها روحیه بدهیم اما خودمان باید از آنها روحیه بگیریم.

مادر شهید کشور با اشاره به اینکه پسرانم چند باری به خوابم آمده‌اند، ادامه داد: یک بار در روز خوابش را دیدم. آن روز من حالم اصلاخوب نبود. تب شدیدی داشتم و یکی از نوه‌هایم می‌آمد بالای سرم. به او گفتم برو کنار مادرت، من حالم خوب نیست. در اتاق را هم قفل کردم که نوه‌ام داخل نیاید و مریض نشود. در آن حال بد محسن را دیدم که آمد داخل اتاق. او همیشه دوست داشت لباس چریکی تن کند که تنش بود. پوتین هم به پا داشت. دیدم یک پاکت هم بغل گرفته و با کفش آمد طرفم. گفتم محسن جون! مادر! با کفش آمدی؟ گفت عیبی نداره مادر، خیلی کار دارم.
لیست یک عده دست من است که باید بروم سراغشان. فقط آمدم کادو روز مادرت را بدهم و بروم. پاکت را گرفتم و او را بغل کردم. ریش‌های پر و بلندی داشت. وقتی صورتش را به صورتم چسباندم ریش‌هایش را کاملا حس کردم. وقتی حالم جا آمد هنوز جای ریشش را روی صورتم احساس می‌کردم. جالب این که بعد از این خواب عده‌ای از بچه‌های محل شهید شدند.

/ب.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات