شرط دومخردادیها برای فرار از بیاعتمادی
چالشی بزرگ فراروی اصلاحطلبان برای حضور در انتخابات آتی مجلس قرار دارد. آنها برای گذر از بیابان سوزان بدگمانی و بیاعتمادی مردم نسبت به خودشان چه راهکارهایی را برگزیدهاند؟
به گزارش فارس، انتخابات مجلس نهم در پيش است و دو طيف اصلي سياست داخلي در كشور در تب و تاب حضور حداكثري به عنوان برندگان اين رقابتند.
اما در مقطع فعلی، نکته بارز آن است که انتخابات پیش رو نخستین انتخابات پس از فتنه سال ۸۸ است؛ فتنهای که اگر بخواهیم منصفانهتر تحلیلش کنیم، راهبرنده اصلی آن تفکری به نام اصلاحطلبی بوده است.
آنها که از چند ماه مانده به ایام انتخابات بحثتقلب را با طرح مقولاتی مثل تشکیل کمیتههای صیانت از آرا و یا ایجاد تشکیک در سالم برگزار شدن یا نشدن انتخابات در ایران کلید زدند و اگرچه شاید در ظاهر سلایق مختلفی نیز داشتند اما جملگی در جبهه اصلاحات آنچنان بر گرد مواضع کلی خود جمع شدند که تقریباً هیچ چهرهای از اصلاحطلبان را نمیتوان یافت که در مقابل این مواضع غلط واکنش جدی نشان داده باشد.
مواضع غلطی که از همان ابتدای امر نیز مشخص بود هدفی غیر از تلاش برای تحمیل اولیگارشی به نظام اسلامی ما و برآورده ساختن خواستههای یک طیف سیاسی از طریق اغتشاش و تشکیل گروههای فشار ندارد.
و تعجبآور آنکه چرا جمله اصلاحطلبان نیز در زیر این پرچم حضور داشته و نسبت به این حرکات غلط اعتراض جدی و اصولی نداشتند؟
* آنها چگونه از صحرای سوزان بدگمانی مردم گذر میکنند؟
عدم واکنشی که البته بعدها دامن آنها را گرفت و با آشکار شدن نفاق برخی چهرهها و لیدرهای اصلاحات در ماجرای فتنه، افکار عمومی را به این سمت سوق داد که اصلاحطلبان با سکوت و یا حمایتهای تلویحی خود، در این غفلتها و یا شاید دشمنیها سهیم بودهاند.
این مسئله امروز به عنوان چالشی بزرگ فراروی جبهه اصلاحات و اصلاحطلبان قرار گرفته است. اینکه چگونه از صحرای سوزان بدگمانی مردم گذر کنند.
این بدگمانی تا آن اندازه جدی و سخت است که حتی چهرههای مبرّز اصلاحات نیز تصریح دارند که شاید تا دو یا سه انتخابات پیش رو نیز همچنان گریبان اصلاحات و وابستگان آنرا بگیرد.
پس برای حضور در انتخاباتها و بهویژه انتخابات آتی مجلس چه باید کرد؟ آیا اصلاحطلبان خواهند توانست راهحلهایی را بیابند که به آنها کمک کند تا به هر صورتی از این فضا عبور کرده و تعدادی از کرسیهای مجلس آینده را به دست بیاورند؟
در پاسخ به این سؤال میتوان گفت که تحلیل کلی حرکات و مواضع این روزهای اصلاحطلبان و چهرههای آنها نشان میدهد که راهبردهایی را برای این گذار مخاطرهانگیز پیشبینی کردهاند.
* تعریف و تمجید از برخی اصولگرایان
این رسول منتجبنیا است که چندی قبل با تعریف و تمجید از علی لاریجانی در مصاحبهای با یک خبرگزاری میگوید: " در میان جناح اصولگرا وحدت نظر وجود ندارد، چراکه عدهای از افراد تندرو و افراطی خواهان یک جامعه تک صدایی بوده و دوست ندارند گروه و جناح دیگری به غیر از خودشان در صحنه وجود داشته باشد.
منتجبنیا افزوده است: اما گروه دیگری از اصولگرایان که اکثریت آنها را هم شامل میشود، این نگاه را دنبال نمیکنند و صحبتهای اخیر آقای لاریجانی مبنی بر عدم انکار اصلاحطلبان یک حرف و موضع شخصی نیست و این موضع، موضع اصولگرایان ریشهدار با هویت است. "
تعریف او از لاریجانی و چندین موضع مشابه از جانب برخی دیگر از اصلاحطلبان نشان میدهد که آنها در یکی از تدابیر خود برای عبور از فشار افکار عمومی، راهکار سوءاستفاده از مواضع برخی چهرههای اصولگرا را در دستورکار دارند.
آنها با ریشهدار یا منطقی خواندن برخی از اصولگرایان سعی در القای این پیام به افکار عمومی دارند که موضع منطقی، رأی دادن به اصلاحطلبان با عنوان منتقد است.
و در این میانه نکتهای که شاید رنگ ببازد، این است که آیا سکوتکنندگان در مقابل فتنه و یا بعضاً حامیان آن، صرفاً به دلیل منتقد بودن، مجوز بهرهمندی از آرای مردم را دارند؟!
* فرار رو به جلو
راهبرد دیگر اصلاحطلبان را میتوان فرار رو به جلو معرفی کرد. آنها در حالی که میدانند بازخور تصمیمات و مواضع آنها در افکار عمومی، یک موضع منفی است، اعلام میکنند که برای حضور در انتخابات شرطهایی دارند.
سیدهادی خامنهای دبیرکل مجمع نیروهای خط امام در همین زمینه در یکی از جلساتش در پاسخ به سؤالی در مورد حضور اصلاحطلبان و منتقدان! در انتخابات پیش رو میگوید: " اگر فرصت رقابت برای انتخابات مساوی باشد، میتوان در این مورد اظهارنظر کرد و در وضعیتی که فرصتها برای گقتن، پاسخ دادن به اتهامات و بیان نظرات و اندیشهها و انتقادات برابر و عادلانه نیست و بیان نظریات و انتقادات، مصون از عواقب امنیتی و قضایی و محدودیتهای دیگر نیست، چگونه میتوان شرایط مناسب برای برگزاری انتخابات را پیشبینی کرد. "
و منتجبنیا نیز در این زمینه در یکی از مصاحبههایش میگوید: " شرکت تشکیلاتی و گسترده اصلاحطلبان در انتخابات، بدون محقق شدن شرایط مورد نظر به نوعی خودکشی سیاسی محسوب میشود. "
این قبیل مواضع را به صورت یکسان میتوان در میان تمام اصلاحطلبان پیدا کرد.
محمدرضا خباز نماینده مردم کاشمر در مجلس نیز همانند دو نفر قبلی در مصاحبهای میگوید: " تحقق شرایط حضور اصلاح طلبان در انتخابات را محال و دور از ذهن نمیدانم و به این مساله خوشبین هستم! "
* شرایطی که هیچوقت محقق نمیشود!
اصلاحطلبان واقعاً از کدام شرطها و شرایط مناسب سخن میگویند؟ چرا این شرطها و شرایط مناسب که از دوران روی کار آمدن خاتمی از آنها سخن میرفت، هیچگاه بهصورت مشخص عنوان نشدند؟
بر طبق آنچه نگاهی گذرا به گذشته اصلاحطلبان به دست میدهد، این دور از دسترس خواندن شرایط مناسب! تاکتیک همیشگی اصلاحطلبان بوده است. آنها همانطور که هیچگاه منظور و اهداف اصلی خود را از طرح واژگانی مثل دموکراسی، قانونمداری، آزادی و حتی اصلاحات بیان نکردند، در مورد شروط و شرایط خود نیز گویا حاضر به طرح دقیق موضوع نیستند.
در باب شبهه شرطگذاری، پاسخ مشخص است. اساساً شرطگذاری برای حضور در یک انتخابات سالم آنهم در ایران اسلامی، کاری غلط است. در نظام اسلامی ما، گروهها و چهرهها به حکم تکلیف و پس از مشاهده وجود خواست مردمی برای حضور در صحنه و انجام خدمت به صحنه میآیند.
و این به صحنه آمدن در سایه اعتماد به نظام اسلامی و رأی مردم است، نه در سایه تقابل با نظام و بیان تلویحی بیاعتمادی اصلاحطلبان به نهادهای کشور.
از سوی دیگر، اصلاحطلبان در حالی از نبود شرایط مناسب برای حضور خود صحبت میکنند که این حرف نیز حرف مدللی به نظر نمیرسد.
در این باب، صحبتهای زیادی بیان شده اما کوتاه اینکه آنها همواره از نبود شرایط مناسب حتی در وقتی که دولت و مجلس را در اختیار داشتند، سخن گفتهاند و افکار عمومی دیگر فهمیدهاند که به مصداق حکایت قدیمی کودکی که فقط میخواهد گریه کند و نمیخواهد با هیچ چیزی آرام شود؛ اصلاحطلبان هیچگاه خیال ندارند که از وجود شرایط خوب و مناسب برای خود سخن بگویند.
مسئلهای که دوباره باید بر آن تأکید کرد که بیش از همه مردم آنرا دریافتهاند و حنای اصلاحات در این زمینه دیگر رنگی ندارد.
* در نقاب انتقاد
آنها همواره خود را منتقد نامیدهاند. استفاده از احترام واژه نقد برای هرکسی سزاوار نیست. چگونه آنها خود را منتقد مینامند، درحالیکه سوابقشان غیر از استعفا، برنامهریزی برای فتح سنگرهای نظام، مقابله با اصل نظام و لشکرکشی خیابانی در دو فتنه سال ۷۸ و سال ۸۸، چیز دیگری نیست.
انتقاد و منتقد اصولی شرایطی دارد که اگر دقیقتر به تاریخ فعالیتهای سیاسی اصلاحطلبان نگاه کنیم، درمییابیم که آنها هیچگاه این شرایط را نداشتهاند و فقط از واژه انتقاد به صورت یک مستمسک برای حصول اهداف خود استفاده کردهاند.
جامعه چندصدایی آنطور که اصلاحطلبان مداوماً تأکید دارند، جامعهای نیست که در یک وجهش ضرورتاً باید اصلاحطلبان حضور داشته باشند. بلکه در منش انقلاب اسلامی، جامعهای است که در تمام رئوس آن، منطق و حب اسلام و قانون وجود داشته باشد.
و صد البته در این جامعه انتقاد نیز اتفاقی محترم و لازمه حرکت به سوی تعالی است، اما سوءاستفاده از آن چیزی نیست که در گذر زمان از چشم مردم و افکار عمومی مکتوم مانده باشد.
انتهاي پيام/م