شما رانتخوارید و به آمادهخواری عادت دارید!
مرتضی مبلغ، فعال سیاسی اصلاحطلب و معاون سیاسی وزیر کشور در دولت اصلاحات، در بخشی از گفتوگویی که با شماره پنجشنبه گذشته روزنامه اعتماد انجام داده گفته است: اصولگرایان از یک خلأ و آسیب تاریخی رنج میبرند…این آسیب تاریخی این است که از زمانی اصولگرایان به رانتخواری سیاسی عادت کردند شرایطی فراهم شده که به راحتی در رسانههای عمومی و ملی حضور پیدا میکنند، تریبونهای مختلف در اختیار دارند، مشکلات اقتصادی ندارند و از این مهمتر در یک عرصه رقابت تقریبا یک طرفه قرار گرفتهاند.
به گزارش افکارنیوز، وی سپس با بیان اینکه من این موضوع را برای تخطئه اصولگرایی نمی گویم بلکه این نقد کاملادلسوزانه است، اظهار میکند: اصولگرایان چون به این شرایط عادت کردهاند، نتوانستهاند رشد کنند و روی پای خود بایستند.
این فعال اصلاحطلب در ادامه همین صحبتها همچنین تصریح میکند: در دو سه دهه گذشته هر چه پیش رفته شرایط انتخاباتی به نفع اصولگرایان منقبض شده است. این تبعات استفاده از آمادهخواریهای سیاسی و تبلیغاتی است. حتی جلوی حرکات سازنده هم میایستند و مقاومت میکنند.
*باور اینکه این صحبتها نقدهایی دلسوزانه خطاب به اصولگرایان هستند یا چیز دیگری را به قضاوت و اقتراح مخاطبان میگذاریم…
آقای مبلغ باید بداند که اصولگرایی یک حزب، جریان و یا طیف سیاسی نیست.
اصولگرایی همان رهروی بیشائبه و بیپیرایه از راه امام و ولایت فقیه، اعتقاد به اسلام ناب و عشق به انقلاب اسلامی است که رانتخواری را مذموم میداند، معتقد به توجیه وسیله بخاطر هدف نیست و سیاستبازی و سوداگری با منافع مردم و کشور را روا نمیداند.
منظور مبلغ از «رانت و آمادهخواری سیاسی» به انتقاداتی برمیگردد که اصلاحطلبان همواره از عملکرد شورای محترم نگهبان، سیاستهای کلی نظام و قانون اساسی داشتهاند.
اینکه چرا اصولگرایان با مشکلی به نام تأیید صلاحیت(بصورت عمومی) مواجه نیستند؟ چرا صدا و سیما از چهرههای اصلاحطلب، کمتر استفاده میکند؟ چرا سیاستهای انتخاباتی به نفع اصولگرایان است؟ و غیره…
پاسخهای این شبهات نیز مشخصاند.
اصولگرایان با مشکل تأیید صلاحیت(بصورت عمومی) مواجه نیستند چون گفتمان براندازانه ندارند و معاریف آنها، مجرمین فتنه و یا متهم به جلسات خصوصی با دشمنان مردم نیستند.
تفکر اصولگرایی همچنین آغوشگشایی برای مسائل ضد امنیتی را نیز حرام مطلق و برائت جویی از هر مفسدهای را یک اصل میداند نه اینکه به پهنهگشایی برای جواسیس و ایضاً دفاع از فتنهگران در حصر ملتزم باشد.
حضور در صدا و سیما نیز بنا به دلایل پیش گفته برای اصولگرایان راحتتر است چون با مشکلات امنیتی و سیاسی مواجه نیستند و نظام ولایت فقیه را عین اندیشههای امام راحل و نه «دیکتاتوری مؤمنین» یا «استبداد داخلی»! میدانند و به توهین به شعور جمعی ملت و بیان صحبتهایی مثل «رأی مردم را میشود با پول خرید»، «خودکفایی بیمعنیست» و یا «۴ میلیون نفر از مردم ایران افراطیاند»! شهرهی آفاق نیستند.
برای مبلغ که در وزارت کشور هم سمت دولتی داشته محرز نیست که هنگامیکه خاتمی صریحاً از وجود استبداد داخلی! در ایران سخن میگوید، یک چهره اصلاحطلب برای پس گرفتن اعترافات سال ۸۸ فتنهگران ابراز امیدواری میکند، عدهای از منتسبین علیالاطلاق همین جریان معتقد به توافق به هر قیمتی با آمریکا هستند، مواضع معارض با نظام در ماجرای سوریه در اردوگاه اصلاحات اخذ میشود، مردم ایران از جانب اصلاحطلبان و اسلاف آنها ریاکار، دروغگو و خشن و پفیوز!(اشاره به نوشته مهدی بازرگان در جزوه سازگاری ایرانی که گفته بود: «سر بقای ایران در پفیوزی ما ایرانیهاست»!) خوانده میشوند و
مبانی دینی در تریبونهای اصلاحطلب است که مورد مخاصمه قرار میگیرد؛ پس طبیعیست که سیستمهای قانونی و عقیدتی کشور و نظام اسلامی و قاطبه مردم نسبت به این انحطاطات آشکار موضع بگیرند و حالت گارد داشته باشند.
و جدای از آن آیا نمیتوان گفت که همین رفتارهاست که موجب بدبینی مردم و سببساز شکست اصلاحطلبان طی ۱۴ سال گذشته و در تمام انتخاباتها شده است؟!
همچنین مشخص نیست که مبلغ با کدام دلیل و سند مدعی بیمشکلی اصولگرایان در مقولات اقتصادی شده است؟!
این در حالی است که تا جایی که ذهن افکار عمومی یاری میکند، ماجرای «اقتصاد انتخاباتی» شکلی وارونه و ضد و نقیض با اظهارات مبلغ دارد.
دلارهای سعودی و اردنی در انتخابات سال ۸۸، کارناوالهای انتخاباتی، جشنهای پرطمطراق سیاسی در برج میلاد، اسکانسهای دسته شده روی میز در سال ۸۸ و تملقگویی برای چیزی به نام قشر متوسط و بورژوای ملی جملگی در اردوگاه اصلاحطلبان مشاهده شدهاند نه اصولگرایان.
البته در این راه تلاش شد تا ماجرایی به نام «پولهای کثیف» هم علیه اصولگرایان علم شود که البته گوینده مجبور به عذرخواهی از این ماجرای بیمبنا شد.
گفتنیست مرتضی مبلغ در بخشی از گفتوگوی اشاره شده و در پاسخ به سؤال خبرنگار اعتماد مبنی بر اینکه هزینههای انتخاباتی جریان اصلاحات چگونه تأمین میشود، گفته است: اصلاحطلبان به صورت طبیعی هزینههای انتخاباتی خود را تامین میکنند و در این امر با مشکلات و محدودیتهای زیادی مواجه هستند. به هر حال بخشی از آن را طرفداران تامین میکنند، بخشی از آن را خود نامزدها و بخشی دیگر را اصلاحطلبانی که تمکن مالی دارند تامین میکنند!