بررسی ۲ حالت خاص برای توافق نهایی
حجتالاسلام محمد اشرفی اصفهانی، فعال سیاسی اصلاحطلب در بخشی از گفتوگوی خود با خبرگزاری فارس اظهار کرده است: اگر دولت روحانی در این مذاکرات(مذاکرات ایران با۱ + ۵) موفق و اهداف جمهوری اسلامی ایران حاصل شود مطمئناً فضا و قطببندی سیاسی در انتخابات آتی تک قطبی خواهد بود.
به گزارش افکارنیوز، وی در توضیح اظهارات خود میگوید: اگر مذاکرات به نتیجه برسد آنهایی به مجلس دهم راه خواهند یافت که سمت و سوی دولت یازدهم دارند اما اگر خدایی ناخواسته مذاکرات به جای مطلوبی نرسد آن زمان معلوم نیست فضای انتخاباتی چند دسته خواهد شد.
*به نظر میرسد صحبتها و تحلیل اشرفی اصفهانی مبنی بر توافق یا عدم توافق هستهای دولت؛ شقّ سوم و البته چهارمی نیز دارد که به هر دلیلی در ادامه صحبتهای وی بیان نشده است.
شقّ سوم این است که اگر توافق نهایی ذکر شده میان دولت روحانی و کشورهای ۱ + ۵ حاصل آمد اما نتایج تبلیغات شده در دو و نیم سال گذشته توسط جریان سیاسی خاص و برخی وابستگان دولت در توبرهی آن نبود؛ آنوقت چه اتفاقی رخ خواهد داد؟!
به سخن دیگر اینکه اگر توافقی اعلام شد اما نتایج ملموسی مثل کاهش قیمتها، لغو تمام تحریمها، اتمام تهدیدات نظامی آمریکا و… را برای مردم در بر نداشت آنوقت چه اتفاقی برای گفتمان طرفدار مذاکره و علمداران آن در انتخابات مجلس دهم و انتخاباتهای آتی خواهد افتاد؟!
بدیهیست که این شقّ سوم اشاره شده چندان هم دور از ذهن نیست زیرا تجربهی مشابهی در این زمینه وجود دارد.
تجربهای که پس از توافق موقت هستهای در ژنو و در ۲ سال قبل بروز کرد و با آنکه توسط برخی چهرههای جریان خاص و عددی از دولتیان اعلام شد که «با این توافق سطح معیشت ارتقا مییابد»، «دیوار تحریمها ترک برداشت» و «از امروز میزان دریافتهای ارزی ایران ۱۰۰ برابر میشود»! اما نه تنها هیچیک از این اتفاقات رخ نداد بلکه کاهش تحریمهای اعلامی هم هیچ تأثیر خاصی در زندگی مردم نگذاشت، تحریمهای تأثیرگذار به تعداد ۱۰۰ بار دیگر هم تکثیر و بیشتر شد و چند میلیارد دلار پول آزاد شده هم به گفتهی وندی شرمن(مقام مذاکره کننده آمریکایی) صرفاً میان فقرای ایرانی تقسیم شد!
اینکه پس از آن اتفاق، گفتمان دولت یازدهم در میان افکار عمومی دچار چه تحولی شد را باید نظرسنجیهای اخیر برخی محافل اصلاحطلب! پاسخ بدهند اما بدیهیست که پس از اعلام توافق نهایی، دیگر نمیتوان از چیزی به نام «روح توافق»! سخن گفت، نمیتوان هر رخداد سوئی را بر گردن روح توافق نهایی و «تفکرات بانفوذ فرادولتی که مانع توافق هستند» انداخت و نمیتوان بیدستاوردیها و فرافکنیها که دیگر صدای اعتراض اصلاحطلبان را هم درآورده را موکول به توافقات بعدی کرد.
«توافق نهایی منهای دستاوردهای ملموس» و تأثیر آن بر گفتمان دولت در انتخاباتهای آتی، مسئلهای است که باید به اقتراح عمومی گذاشته شود و تحلیلگران و افکار عمومی پیرامون آن به مباحثه بپردازند.
شقّ چهارم ماجرا نیز آنست که باید امکان شکسته شدن توافق نهایی و میرایی آنرا را نیز مد نظر قرار داد.
احتمالی که البته در پی بدعهدیها و دبّه کردن آمریکاییها و یا بیدستاوردی توافق نهایی، ضریب بروز فراوانتری پیدا میکند.
نظیر این تجربه برای تیم حسن روحانی در سال ۸۳ و پس از بیانیه هستهای سعدآباد نیز تکرار شده است.