توقعات عبثبه جای عذرخواهی و توبه!
حسین مرعشی، فعال سیاسی اصلاحطلب در بخشی از گفتوگوی تازه خود با سایت خبرآنلاین اظهار کرده است: باید بپذیریم که در بدترین حالت دو طرف پنجاه - پنجاه خطا کردیم. آقای جنتی داور انتخابات از یک کاندید حمایت کرده و طرفداران آن کاندیدا هم به نتیجهای که آقای جنتی تایید کرده معترض شدهاند. تمام ماجرا همین است. حالا باید کشور از این موضوع عبور میکرد.
به گزارش افکارنیوز، وی همچنین میگوید: اصلاحطلبان با وجود این محدودیت به اتکای تجربه سال ۹۲ وسیع در انتخابات شرکت خواهند کرد و کمک خواهند کرد تا نظام بتواند از این مرحله عبور کند. انتظار داریم که بعد از انتخابات ۹۴ دیگر کشور ۸۸ را فراموش کند.
*درباره صحبتهای مرعشی چند نکته محل تأمل و تدبر است که باید به آنها اشاره کرد:
یکم: درباره بحثحمایت چند عضو شورای نگهبان از رئیس جمهور سابق باید بیان کرد که به قول دکتر اسماعیلی، عضو حقوقدان شورا «ایکاش این اظهار نظرها انجام نمیشد» اما بدیهیست که این اظهار نظرها به هیچ وجه به معنای دخالت در انتخابات نیست. زیرا همین اعضای شورا بودهاند که علیرغم اختلاف نظر با لیدر جریان اصلاحات، در مقطعی وی را تأیید صلاحیت کردند و او از قِبل همین تأیید صلاحیت نیز پیروز انتخابات شد و به ریاست جمهوری رسید.
آشکار است که چهرههای جریان سیاسی خاص که نوعاً یا جزو دستگیریهای فتنه سال ۸۸ هستند و یا از تأثیرگذاران مسلم در آن؛ هیچ اشتباه مرتبطی را در پیکره نظام اسلامی پیدا نکرده و لذا مجبورند به یک اظهار نظر، بسنده و آنرا عامل جمیع رخدادهای ریز و درشت جهان قلمداد و معرفی کنند.
دوم: مرعشی در توضیح فتنه سال ۸۸ از این گفته است که طرفداران یک کاندیدا به نتیجهای که آیتالله جنتی تأیید کرده اعتراض کردهاند؛ تمام ماجرا همین است!
به راستی آیا میتوان تلاش کرد که با دست جلوی نور خورشید را گرفت و آیا تمام ماجرای سال ۸۸ همین است؟!
اگر اینطور است و مسئله فقط یک اعتراض به یک نتیجه بوده است پس اولاً چرا طرفداران خاص کاندیدای مغلوب از طُرُق قانونی نسبت به اعتراض خود اقدام نکردند و کف خیابانها را برگزیدند؟! ثانیاً اگر آنها به نتیجه انتخابات معترض بودند چرا شعار «انتخابات بهانه است، اصل نظام نشانه است» را سر دادند و چرا با شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» حتی معترض فلسطین هم شدند؟! ثالثاً چرا عکس امام راحل مردم را پاره کردند و در روز عاشورا هلهله سر دادند؟! رابعاً چرا حمایت دشمنان خارجی ملت، صهیونیستها و کسانی همچون بنیصدر یا شرور معدوم ریگی را بصورت جدی و صریح ردّ نکردند و خامساً
گویا مرعشی فراموش کرده است که رفقای او بودند که از ۱۲ ماه مانده به انتخابات(و قبل از حمایت برخی مسئولان از احمدینژاد) به قصد القای تقلب، ستادهای صیانت از آرا را تشکیل دادند و در مصاحبههای خود عنوان میکردند که اگر انتخابات سالم برگزار شود؛ پیروز انتخابات فلانی است.
جواب این سؤالها بوضوح روشن میسازد که آیا تمام ماجرای فتنه سال ۸۸ همین چیزی است که مرعشی گفته یا حقیقتی بسیار بزرگتر در ورای سخنان او وجود دارد؟!
سوم: مرعشی در ادامه از این گفته است که کشور باید از این موضوع(فتنه) عبور میکرد؟!
چرا وی انتظار دارد که شرح «شهر احمقهای رمان پینوکیو» در ایران هم تکرار شود؟!
مگر عقل جمعی، حافظه تاریخی و نیاز عمومی مردم ایران به امنیت و رفاه زائل شده است که به راحتی از کنار یک فتنه شوم که به مثابه یک بیماری بزرگ میرفت تا پیکره ایران را دچار حالتی شبیه این روزهای اوکراین یا سوریه کند؛ بگذرند؟!
این چه انتظاری است که میخواهد ملت شریف ایران و مسئولان و نهادهای اجرایی و امنیتی کشور، از فتنه ۸۸ و بیصلاحیتی همیشگی عاملان و مسببان آن بگذرند بیاینکه ندای توبه از جانب حتی یکنفر از آنها شنیده شده باشد!
و شاید قصه جالبتر شود وقتی مخاطبان بدانند شخص حسین مرعشی در سال ۹۱ و در گفتوگو با ویژه نامه روزنامه اعتماد حتی از مدیریت شده بودن انتخابات سال ۹۲ هم سخن رانده بود!
آیا این انتظار صحیحی است که نظام اسلامی بر پلنگان تیز دندان ترّحم کند و امنیت و آبروی مردم و نظام را به سودای بیتدبیری و نسیان فتنه بسپارد؟!
چهارم: مرعشی گفته است که اصلاحطلبان کمک میکنند تا نظام بتواند از مرحله انتخابات ۹۴ عبور کند و انتظار است که بعد از آن دیگر فتنه ۸۸ فراموش شود!
سلّمنا، اصلاحطلبان در مقطعی قصد حضور در انتخابات را دارند و این برای هر طیف و حزب سیاسی مثبت تلقی میشود اما چرا مرعشی نمیگوید که جریان متبوع وی در مقطعی هم مثل انتخابات مجلس نهم از انتخابات قهر کردند و شرکت نکردند اما نظام به راحتی انتخابات را با حضور حداکثری مردم برگزار کرد.
به سخن دیگر اینکه شرکت کردن یا نکردن یک جریان سیاسی خاص در انتخاباتهای کشور هماکنون در سنجهی قضاوت افکار عمومی هست و نیازی به تفاخر از بابت یک حضور و تقلّا برای کتمان یک قهر سیاسی نیست.
خوشمزگی بیشتر ماجرا اما آنست که کسی انتظار دارد از بابت این تفاخر و عمل به وظیفه، کشور فتنه سال ۸۸ را هم منسی کند!
مرعشی چگونه هوس این آرزوی محال را بر زبان رانده در حالی که هنوز هیچیک از سردمداران فتنه سال ۸۸ از کردهی خود ابراز ندامت و توبه و عذرخواهی نکردهاند و جوانانه مشغول لجبازی با افکار عمومی و نظام اسلامی هستند؟!
گویی مرعشی هم حتی میان آن لجبازی و این نیاز پیکرهی جریان خاص به تنفس مصنوعی مخیّر مانده و برای همین دست به اظهار پیشنهادهای عجیب و غریب میزند.
نظام اسلامی و مردم چطور از آن فتنهی سهمگین که از ۸ سال جنگ تحمیلی هم سختتر بود گذر کنند در حالی که هنوز علاقهمندان آن فتنه در صفحات اجتماعی خود از «رویش ناگزیر جوانههای سبز»! سخن میرانند و عدهای دیگر با کنایه بحثحقالناس بودن رأی مردم را مطرح میکنند و از این میگویند که اگر در انتخابات آتی حقالناس رعایت شود، اصلاحطلبان پیروز خواهند شد!
یقیناً همین دلایل کافیست برای اینکه نظام اسلامی همچنان و محکم بر خط قرمز بودن فتنه و عدم فراموشی آن ایستادگی کند و الیالابد این تجربهی دشوار را برای نسلهای خود بازگو کند.