روایت واشنگتن از مفاد جمعبندی مذاکرات
دولت آمریکا امروز ساعاتی پس از جمعبندی مذاکرات وین، روایتی را از جمع بندیات صورتگرفته منتشر کرده و نوشته است که خروجی وین، چهار مسیر به سمت بمب را مسدود کرده است.
به گزارش افکارنیوز، دولت آمریکا سهشنبه شب ساعاتی پس از اعلام پایان مذاکرات وین، بار دیگر متنی را منتشر کرده و به تشریح جمع بندیات صورتگرفته پرداخت.
در ادامه روایت آمریکا از آنچه در جمع بندی شکل گرفته، آمده است:
چهار مسیر ایران برای رسیدن به بمب مسدود شد:
برای ساخت بمب هستهای یا به اورانیوم نیاز است یا به پلوتونیوم. اما به لطف این جمع بندی، چهار مسیر ایران برای بهره گرفتن از آن مواد(برای ساخت بمب) مسدود شده است.
مسیرهای اورانیوم در نطنز و فردو
ایران برای ساخت بمب به دو عنصر کلیدی نیاز دارد: دهها هزار سانتریفیوژ و مقدار کافی با غنای بالا برای تولید مواد کافی جهت ساخت یک بمب اورانیومی.
در حال حاضر دو تأسیسات غنیسازی اورانیوم در این کشور وجود دارد: تأسیسات نطنز و تأسیسات فردو.
بگذارید ابتدا به ذخایر اورانیوم ایران نگاهی بیاندازیم. در حال حاضر، ذخایر اورانیوم ایران برای ساخت ۸ تا ۱۰ بمب هستهای کفایت میکند.
اما به لطف این جمع بندی هستهای، ایران باید ذخایر اورانیوم خود را ۹۸درصد کاهش دهد و ضمنا سطح غنیسازی خود را در ۳.۶۷درصد حفظ میکند که این سطح به مراتب پائینتر از سطح لازم برای ساخت یک بمب است.
ایران همچنین برای تولید اورانیوم با غنای بالا برای یک بمب، به دهها هزار سانتریفیوژ نیاز دارد. در حال حاضر ایران حدود ۲۰۰۰۰ سانتریفیوژ در سایتهای نطنز و فردو دارد. اما ذیل جمع بندی، ایران باید تعداد سانتریفیوژهای خود را برای ۱۰ سال آینده، به ۶۱۰۴ دستگاه کاهش دهد. هیچگونه غنیسازیای در تأسیسات فردو مجاز نبوده و تنها سانتریفیوژهایی که ایران میتواند از آنها استفاده کند، قدیمیترین و کمبازدهترین مدل آنهاست.
مسیر پلوتونیوم در رآکتور اراک
راه سومی که ایران میتواند از طریق آن یک سلاح هستهای بسازد، استفاده از پلوتونیوم در سطح تسلیحاتی است. تنها سایتی که ایران از طریق آن میتوانست به این هدف برسد، رآکتور اراک، که یک رآکتور آب سنگین هستهای است، بود. حالا، این رآکتور که میتوانست برای یک برنامه تسلیحاتی مورد استفاده قرار گیرد، اما ذیل این جمع بندی رآکتور اراک بازطراحی خواهد شد، به نحوی که دیگر نتوان از آن برای تولید پلوتونیوم سطح تسلیحاتی استفاده کرد. همچنین تمام میلههای سوخت استفاده شده(که میشد از آن به عنوان منبع اولیه برای پلوتونیوم سطح تسلیحاتی استفاده کرد) تا زمانی که این رآکتور وجود
دارد، به خارج از کشور منتقل میشود. علاوه بر این، ایران تا دستکم ۱۵ سال آینده، قادر نخواهد بود که حتی یک رآکتور آب سنگین دیگر بسازد. این بدان معنی است که، ایران به واسطه این جمع بندی، دیگر منبعی برای پلوتونیوم سطح تسلیحاتی نخواهد داشت.
مسیر مخفی برای ایجاد یک برنامه سری هستهای
سه مسیر قبلی، مربوط به تأسیسات اعلامشده ایران بود. اما اگر ایران بخواهد مخفیانه دست به ایجاد یک برنامه هستهای بزند چه؟ به همین خاطر هم هست که این جمع بندی اینقدر مهم است. بر اساس جمع بندی هستهای جدید، ایران به نظارت، راستیآزمایی و بازرسیهای فوقالعاده و بسیار قدرتمند، متعهد شده است. بازرسان بینالمللی از آژانس بینالمللی انرژی اتمی نه فقط به طور مداوم بر تمام عناصر برنامه اعلامشده هستهای ایران نظارت خواهند داشت، بلکه آنها راستیآزمایی خواهند کرد که هیچ ماده هستهای به صورت مخفیانه در مکانی مخفی برای ساخت یک بمب، ذخیره نشود. و اگر بازرسان
آژانس از وجود یک مکان مشکوک مطلع شوند، از آنجا که ایران با اجرای پروتکل الحاقی برای جمع بندینامه پادمانهای آژانس موافقت کرده است، اجازه دسترسی بازرسان و همچنین بازرسی آنها از هر مکانی که به آن سوءظن دارند را میدهند. حفاریهای صورتگرفته در زمین، که میتواند معادن اورانیوم باشند، گزارشهای اطلاعاتی، خریدهای غیرقابل توضیح و هشدارهای ایزوتوپی، مواردی هستند که میتوانند شکبرانگیز باشند.
به طور کلی، از لحظهای که مواد قابل استفاده برای ساخت یک بمب، از زمین خارج میشوند تا زمانی که آنها از کشور خارج میشوند، آژانس بینالمللی انرژی اتمی همواره بر آن و بر تمام جاهایی که ایران تلاش میکند آنها را ببرد، نظارت خواهد داشت.