تبلیغات
کد خبر: ۴۳۳۷۷۶

۱۸ روایت تاریخی از خیانت‌های بنیانگذاران شورای امنیت

شکل گیری شورای امنیت تحت تاثیر سیاست‌های برخی کشورهای بزرگ، از جمله آمریکا و انگلستان قرار دارد. بدین معنا که بنیانگذاران شورای امنیت و به اصطلاح پاسداران صلح، قبل از تاسیس سازمان ملل از عاملان بزرگترین جنگ‌های بشر بودند.

۱۸ روایت تاریخی از خیانت‌های بنیانگذاران شورای امنیت

به گزارش افکارنیوز، با نگاهی به پیشینه این دو کشور می‌توان به مواردی دست یافت که با هدف اولیه شورای امنیت مغایرت دارد. لذا مروری‌بر اقدامات استعمارگرانه انگلیس و آمریکا، به خصوص در دوره‌ای که کشور های فوق در تلاش برای سوء استفاده از قطعنامه‌ ۲۲۳۱ و اعمال محدودیت‌هایی برای توان دفاعی ایران هستند دارای اهمیت است.


شکل گیری شورای امنیت سازمان ملل و شرایطی که منجر به تاسیس نهادی به مانند شورای امنیت شد، تحت تاثیر سیاست‌های برخی کشورهای بزرگ، از جمله آمریکا و انگلستان قرار داشت. بدین معنی که بنیانگذاران اصلی شورای امنیت و به اصطلاح پاسداران! صلح، قبل از تاسیس سازمان ملل از عاملان بزرگترین جنگ‌های بشر، یعنی جنگ جهانی اول و دوم بودند. طوری که با نگاهی به پیشینه این دو کشور می‌توان به مواردی دست یافت که با هدف اولیه و اصلی شورای امنیت مغایرت دارد. لذا مروری بر اقدامات استعمارگرانه انگلستان و آمریکا به خصوص در رابطه کشورمان می تواند بسیار اهمیت داشته باشد؛ به خصوص در دوره‌ای که شورای امنیت قطعنامه‌ای را درباره ایران صادر کرده است و در این قطعنامه محدودیت‌هایی را برای توان دفاعی کشور اعمال می‌کند.

تاریخچه و ساختار شورای امنیت


در سال ۱۹۴۵ میلادی، تبعات جنگ جهانی دوم ثابت کرد که جامعه ملل که در فاصله دو جنگ جهانی تاسیس شده بود کارآیی خاصی ندارد. لذا در همین سال سازمان ملل متحد، با ساختاری ویژه جایگزین آن شد. طبیعی بود که در راس این ساختار کشورهای پیروز در جنگ قرار بگیرند. یکی از ارکان اصلی سازمان ملل متحد، شورای امنیت است.

بنیانگذاران اولیه این شورا دو ابرقدرت جهان پس از جنگ جهانی دوم بودند. آمریکا و انگلیس که به دنبال گسترش هژمونی خود در جهان بودند با هدف تامین صلح جهانی و امنیت بین‌المللی این شورا را تاسیس کردند.

شاکله اصلی شورای امنیت را پنج عضو دائم که عبارتند از آمریکا، انگلیس، روسیه، فرانسه و چین تشکیل می‌دهند که در تصمیم‌گیری‌ها و رای‌گیری‌های شورا از حق وتو بهره‌مندند. امتیاز وتو که به پنج عضو دائمی شورای امنیت تعلق گرفته است یکی از نقاط ضعف این ارگان محسوب می‌شود. چرا که اگر یکی از اعضای دائم شورای امنیت نسبت به مسئله‌ای نظر منفی داشته باشند این رکن نمی‌تواند هیچ تصمیمی اتخاذ کند.

تا به حال چندین بار وتوی یکی از اعضای دائمی که در مسئله‌ای ذی‌نفع بوده‌است سبب شده‌است تا شورای امنیت نتواند وظیفه اصلی خود را در تامین صلح به انجام برساند. نمونه استفاده از این رأی منفی را می‌توان در وتوهای مکرر ایالات متحده به نفع اسرائیل مشاهده کرد. پذیرش حق وتو از همان ابتدا در کنفرانس سانفرانسیسکو با انتقاد دیگر کشورها مواجه شد چراکه آن‌ها معتقد بودند به رسمیت شناختن این حق در واقع نفی اصل برابری دولت‌ها است.

ریاست شورای امنیت از میان پنج عضو دائم به‌طور نوبتی انتخاب شده و طول مدت آن یک ‌ماه است. گفتنی است که مقر اصلی شورا در نیویورک قرار دارد. طبق ماده ۲۴ منشور سازمان ملل، شورای امنیت از طرف تمامی اعضای سازمان ملل مسئول اصلی حفظ صلح و امنیت بین‌المللی است و باید در اجرای این وظایف طبق اهداف و اصول ملل متحد عمل کند. علاوه بر اعضای دائم، شورا ده عضو انتخابی دارد که هر دو سال یک بار تغییر می‌کنند. اعضای انتخابی گرچه فاقد حق وتو هستند اما از امتیاز یک رای برخوردارند.

چنانکه اشاره شد آمریکا و انگلیس به عنوان بنیانگذاران اولیه در راس ساختار شورای امنیت قرار دارند. این دو کشور با توجه به حق وتویی که در اختیار دارند توانسته‌اند به طور مکرر در مسائلی که ذی‌نفع هستند اعمال سیاست کرده و از تصویب طرح‌هایی که با منافع آنان در تضاد است جلوگیری کنند. این مقوله قطعا جای بحثبیشتری دارد و در اینجا مجال پرداختن به آن نیست. هدف نوشتار پیش‌رو بررسی پیشینه این دو کشور در ایران و خیانت‌هایی است که آمریکا و انگلیس که امروزه خود را پاسدار صلح جهانی معرفی می‌کنند نسبت به ایران روا داشته‌اند.

شواهد تاریخی اقدامات منفعت‌طلبانه انگلستان در ایران

با تورق تاریخ می‌توان به موارد عدیده‌ای از دخالت انگلستان در امور داخلی ایران پی برد. این کشور که منافع اقتصادی و سیاسی فراوانی در ایران داشت با نادیده گرفتن اصل استقلال سیاسی کشور به طور مرتب تا آنجا که به منافع خودش مربوط می‌شد در امور داخلی ایران دخالت می‌کرد.

به تبع پس از تاسیس شورای امنیت در ۱۹۴۵ میلادی انگلستان که خود یکی از بنیانگذاران اولیه این شورا بود می‌بایست بنا به اصول اساسی این شورا رویه پیشین خود را تغییر داده و با دخالت در امور داخلی ایران زمینه‌ساز ایجاد ناامنی در کشور نشود اما نه تنها این اتفاق رخ نداد بلکه دخالت این کشور در ایران بیشتر هم شد. در ذیل به مورادی از دخالت‌های انگلستان در ایران، قبل و بعد از تاسیس شورای امنیت اشاره می‌شود.

۱ - دخالت انگلیس در جزایر سه‌گانه ایران

با مرگ نادرشاه در ۱۷۴۷ میلادی، انگلستان که به ضعف نیروی دریایی ایران آگاه بود تلاش کرد تا با صرف پول در شیخ‌نشین‌های خلیج فارس، آنان را مطیع خود کرده و با نادیده گرفتن حق حاکمیت ایران، جزایر سه‌گانه را تصاحب کند. در ۱۸۷۷ میلادی انگلیس‌ها طی ادعایی که هیچ سندی برای آن نداشتند اعلام کردند که ابوموسی تحت‌الحمایه آنان است. بدین‌ترتیب نزدیک به یک قرن در امور این جزیره که با توجه به اسناد متقن جغرافیایی و سیاسی جزو خاک ایران بود دخالت کردند تا اینکه در نهایت در سال ۱۹۷۱ حق حاکمیت ایران بر جزایر سه‌گانه به رسمیت شناخته شد.

۲ - انگلستان مبدع لفظ واهی خلیج عربی

انگلسی‌ها را باید مبدع لفظ مجعول خلیج عربی و استعمال این واژه به جای خلیج فارس دانست. مجری این کار شخصی به نام «سر چارلز دارلیمپل بلگریو» بود. وی در ۱۹۴۵ میلادی مشاور شیخ بحرین بود. او که با ایرانیان چندان میانه خوبی نداشت، نخستین کارگزاری است که واژه خلیج عربی را به جای خلیج‌فارس ابداع کرد و در نوشته‌هایش آن را به کار برد. در حقیقت واژه خلیج عربی از اندیشه استعماری انگلیسی‌ها زائیده و به کشورهای عربی تقدیم شد. هدف اصلی انگلیس از این کار ایجاد اختلاف در مناطق جنوبی ایران و حفظ منافع خود بود. این موضوع آشکارا تضییع حق حاکمیت ایران محسوب می‌شد.

۳ - نقش انگلیس در جدایی هرات از ایران

در دوره محمد شاه قاجار، حاکم هرات با حمایت انگلیس ادعای خودمختاری کرده و ندای استقلال از ایران سر داد. این حرکت بلافاصله با واکنش حکومت مرکزی ایران همراه شد لذا نیروهای نظامی برای سرکوب حاکم هرات راهی این منطقه شدند. درحالی که سپاهیان ایران در راه هرات بودند ناگهان انگلستان با پیاده کردن نیروهای خود در خارک اعلام کرد که اگر ایران محاصره هرات را رها نکند نیروهای انگلیس با پیشروی در خاک ایران به سمت بندرعباس حرکت کرده و سپس نقاط جنوبی و مرکزی ایران را تصرف خواهند کرد. بدین ترتیب دولت مرکزی ایران که قادر به جنگ در دو جبهه نبود از موضع خود نسبت به هرات عقب‌نشینی کرد. در نهایت این منطقه در سال ۱۲۷۳ هجری قمری با تلاش انگلستان از ایران جدا شد.

۴ - تاسیس پلیس جنوب توسط انگلیس

در بحبوحه جنگ جهانی اول انگلیسی‌ها که نگران نفوذ آلمان در ایران بودند با هدف کنترل مناطق جنوبی ایران اقدام به تاسیس پلیس جنوب یا «SPR» کردند. درواقع انگلیس که به شدت منافع خود را در ایران و نیز در جنگ در خطر می‌دید با ایجاد پلیس جنوب و پایمال کردن حق حاکمیت ایران توانست سرپرسی سایکس را به ایران بفرستد. بدین ترتیب افسران انگلیسی با هدف همسو ساختن سیاست ایران با متفقین، کنترل نیروهای نظامی ایران و نیز تبدیل این کشور به مستعمره بریتانیا در آینده وارد ایران شدند.

۵ - به انحراف کشاندن مشروطه توسط انگلستان

در زمانی که ایرانیان با پیشوایی علما برای ایجاد عدالتخانه با حکومت مرکزی وارد مبارزه شدند عده‌ای از کارگزاران سفارت انگلستان در ایران تلاش کردند تا با جایگزین ساختن مفاهیم غربی، مشروطه را از مسیر اصلی خود منحرف کنند. با تلاش‌های آنان عده‌ای از روشنفکران غربگرا با مشروطه مشروعه مخالفت کرده و سرآغاز افول جنبش را فراهم ساختند. درعین حال بسیاری از علمای مجاهد و در راس آنان شیخ فضل‌الله نوری تا آخرین لحظه درمقابل دخالت انگلیسی‌ها ایستاد اما در نهایت با همدستی انگلیسی‌ها به شهادت رسید. نتیجه آن شد که از دل جنبش مشروطه دیکتاتوری رضاخان سربرآورد که کاملا ساخته و پرداخته انگلستان بود.

۶ - تحمیل قرارداد ۱۹۱۹ به ایران

با تحمیل قرارداد ننگین ۱۹۱۹ ایران رسماً مستعمره انگلیس معرفی شد. مفاد بندهای این قرارداد که به امضای وثوق‌الدوله و هیئت انگلیسی رسید، تمامیت ارضی، استقلال سیاسی، اقتصادی و نظامی ایران را به کلی از بین می‌برد. همچنین براساس این قرارداد در آمد نفت جنوب، گمرکات و مدیریت اجرایی تمام امور کشوری و لشکری و تعیین فرماندهان نظامی و سایر مسئولین به دست انگلیسی‌ها افتاد و مجلس مشروطه کاملاً به حاشیه رانده شد. پس از قرارداد ۱۹۱۹ دخالت‌های استعماری انگلیسی در امور ایران افزایش یافت. آنها به راحتی توانستند علاوه بر پشت سر گذاشتن مجلس، از طریق نمایندگان حامی و دست نشانده خود حکومت ایران را به راحتی تغییر دهند و دست نشانده رسمی خود(رضاخان میرپنج) را به حکومت برسانند.

۷ - نقش انگلیس در کودتای ۱۲۹۹ و روی کار آمدن رضاخان

شواهد فراوانی از نقش انگستان در کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ وجود دارد. علاوه بر اعترافات خود رضاخان و نیز خاطرات اردشیر جی ریپورتر، شواهد دیگری نیز از ارتباط عوامل کودتا با انگلستان پرده برمی‌دارند. آنچنان که مشخص است ژنرال آیرونساید افسر ارشد انگلیسی و نورمن وزیر مختار انگلستان در ایران نقش اصلی را در این کودتا داشته‌اند. به اشاره نورمن بود که احمدشاه از ایران خارج شده و مقدمات انجام کودتا فراهم شد. آیرونساید طی ملاقاتی که در تاریخ ۲۳ دی ۱۲۹۹ در قزوین با رضا خان داشت وی و سید ضیاءالدین طباطبایی را به عنوان ستون اجرایی کودتا با یکدیگر آشنا کرد. بدین ترتیب با رهبری انگلستان کابینه سید ضیاء روی کار آمد و زمینه انتقال قدرت از قاجار به پهلوی را فراهم کرد.

۸ - نقش انگلیس در کودتای ۲۸ مرداد

کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ نمونه‌ای از دخالت دول بیگانه در ایران بود. در این جریان که نقطه عطفی در تاریخ ایران به شمار می‌آید انگلستان و آمریکا با همکاری یکدیگر موفق شدند تا دولت مصدق را برکنار کنند. عملیات کودتا با نام رمزی «بوت» ابتدا توسط انگلسی‌ها راه اندازی شد و سپس به عملیات آژاکس تغییر نام داد. این کودتا به وسیله سازمان مخفی اطلاعات بریتانیا یا انتلیجنت سرویس و سازمان سیا برنامه‌ریزی شد. نماینده اصلی انگلستان در این جریان مونتی وودهاوس بود. این عملیات گرچه در ۲۵ مرداد با شکست مواجه شد اما سه روز بعد توانست مصدق را سرنگون کرده و شاه فراری را به ایران بازگرداند. باید توجه داشت که از مهر ۱۳۳۱ ایران به دلیل سنگ‌اندازی‌های پیاپی انگلستان در قضایای نفت، روابط خود را با این کشور قطع کرده بود اما پس از کودتا روابط با انگلستان از سر گرفته شد.

۹ - نقش انگلیس در فتنه ۸۸

دولت انگلستان و مقامات این کشور از جمله دیوید میلی‌بند از سال ۲۰۰۸ میلادی یعنی یک سال قبل از برگزاری انتخابات دهم ریاست جمهوری ایران، این انتخابات را از هر حیثمهم و پرماجرا پیش‌بینی می‌کردند. پس از فتنه ۸۸ نیز انگلستان و تمام رسانه‌های وابسته به آن کوشیدند تا به اعتبار جمهوری اسلامی ایران و انتخابات ۸۸ لطمه وارد کنند. در این بین رسالت اصلی را بی‌بی‌سی بر عهده داشت. آنها همواره اغتشاشات آن سال را به عنوان مدنیت و دموکراسی مورد حمایت قرار دادند. حجم دخالت این کشور در امور داخلی ایران تا بدان حد بالا رفت که کمیسیون سیاست خارجی و امنیت ملی مجلس شورای اسلامی پیشنهاد قطع روابط سیاسی ایران با انگلیس را مطرح کرد.

دامن زدن به اغتشاشات ۸۸، بهره‌گیری از تصاویر مغشوش و تحریف واقعیت، تحریک افراد به حضور در درگیری‌های خیابانی، اسائه ادب به ساحت مقدس امام حسین(ع) در عصر عاشورا، مقایسه بی‌جای فتنه با تحولات انقلاب اسلامی تنها نمونه‌هایی از دخالت‌ها و دروغ‌گویی‌های انگلستان در رابطه با ایران بود. تمامی مواردی که بدان اشاره شد نشانگر آن است که انگلستان در طول تاریخ ایران هر جا توانسته است از دخالت در امور داخلی ایران کوتاهی نکرده است. این موارد به روشنی تضییع حقوق ایران محسوب می‌شود و با شعارهای شورای امنیت کاملا مغایرت دارد.



شواهد تاریخی اقدامات منفعت‌طلبانه آمریکا در ایران

از زمانی که نفت در ایران کشف شد آمریکا به خاک کشور چشم دوخت. این کشور با رویه امپریالیستی خود، با شعارهای پوچ و دروغین همواره به ایران خیانت کرده است. تاریخ مملو از نمونه‌هایی است که دخالت این کشور را در امور داخلی ایران اثبات می‌کند. از کودتای ۲۸ مرداد و انقلاب سفید گرفته تا تجاوز به خاک ایران در طبس تا دخالت در مسائل هسته‌ای همگی نشانگر نقض قانون توسط آمریکایی ها است. این کشور که خود را یکی از سردمداران امنیت و صلح جهانی معرفی می‌کند در موارد بسیاری ناقض امنیت بین‌المللی بوده است. به طوری که می‌توان به موارد فراوانی از نقض قانون توسط ایالات متحده در رابطه با ایران اشاره کرد.

۱ - ورود مستشاران آمریکایی به ایران

ورود مستشاران آمریکایی به ایران به‌ویژه در دوران قاجار راه را برای استعمار ایران هموار کرد. به عنوان مثال آرتور میلسپو به ایران آمد و امور مالی کشور را در اختیار گرفت. علاوه بر او، ژنرال نورمن شوارتسکف و سرلشگر جان گریلی با هدف بازسازی ژاندارمری وارد ایران شدند درحالی که هدف اصلیشان ایجاد یک نیروی نظامی وابسته به آمریکا بود.

ورود هیأتهای مستشاری در دولت سهیلی نیز متعاقب قراردادی که در ۱۲ آبان ۱۳۲۲ میان ایران و آمریکا به امضا رسید ادامه یافت. این هیأت‌ها که شامل مستشاران مالی، نظامی، بهداشتی، کشاورزی و نفتی بودند به تدریج از معافیت‌های مالیاتی و امتیازات کاپیتولاسیون نیز برخوردار شدند. ورود مستشاران آمریکایی به ایران موجب تشدید نفوذ اقتصادی و سیاسی آمریکا در ایران گردید. چنانکه تجارت خارجی با ایالات متحده در سال ۱۳۲۴ بالغ بر ۲۵ درصد تجارت خارجی ایران را به خود اختصاص داد. بدین ترتیب آمریکا با حربه ارسال مستشار به ایران، امنیت اقتصادی، سیاسی و فرهنگی کشور را هدف گرفت.

۲ - تلاش برای فرقه‌گرایی و بی‌ثباتی در ایران

یکی دیگر از اهداف آمریکایی‌ها خدشه‌دار کردن تشیع در ایران بود. آنان کاملا واقف بودند که تشیع و بنیان‌های اسلامی به رهبری علما می‌تواند مانع عظیمی بر سر راه آمریکا باشد. لذا تلاش کردند تا با اقداماتی بی‌نتیجه به تضعیف این بنیان‌ها بپردازند. آمریکایی‌ها از زمان فتحعلی شاه مسیونرهایی برای تبلیغ مسیحیت پروتستان به ایران می‌فرستادند. به عنوان مثال در این زمان یک آمریکایی به نام ژوستین پرکینز اقدام به تاسیس مدارس مسیحی کرد. همزمان کلیساهای پروتستان آمریکا در ایران نیز شروع به فعالیت کردند.

در دوران ناصرالدین شاه هم دکتر جردن با تاسیس کالج آمریکا در تهران اقدام به نشر آموزه‌های مسیحیت در ایران کرد. چنین مدارسی با هدف نابودی بنیان‌های اسلامی، امنیت مذهبی ایرانیان را نشانه گرفت. درعین حال باید توجه کرد که آموزه‌های تشیع در ایران به حدی نیرومند بود که تبلیغات مذهبی آمریکایی‌ها در ایران نتایج مثبتی برای این کشور به همراه نداشت. این موضوع مورد اذعان خود آمریکایی‌ها نیز قرار گرفت به طوری که یکی از فرستادگان آمریکا در ایران به نام بنجامین پی برد که نیروی نهادهای اسلامی در ایران اجازه موفقیت به تعالیم آمریکایی‌ها را نخواهد داد.

۳ - کودتای ۲۸ مرداد

با ملی شدن نفت ایران آمریکا و متحدش انگلیس خود را بازنده اصلی دیدند لذا تلاش کردند تا با طرح‌ریزی کودتا، نفت ملی شده را بار دیگر در اختیار بگیرند. دولت آیزنهاور با بهانه خطر نفوذ کمونیزم در ایران به طور مستقیم عملیات کودتا را که بعدها آژاکس نامیده شد در اختیار گرفت و کرمیت روزولت به عنوان مجری کودتا، ارتباط خود را با برادران رشیدیان و لومپن‌های جنوب شهری آغاز کرد.

از سوی دیگر آلن دالس و جان فاستر دالس، نمایندگان سیا در تهران فعالیت مخفی خود را در انجام کودتا آغاز کردند. در این بین صرف دلارهای آمریکایی بسیاری از چماقداران را به خیابان کشاند. بدین ترتیب امنیت داخلی ایران به دست آمریکا و انگلیس با تهدید مواجه شد. با پیروزی کودتا شاه که از بغداد به رم پناه برده بود پیروزمندانه به ایران بازگشت. از آن پس دخالت آمریکا در ایران بیشتر نیز شد به طوری که تا بهمن ۵۷ این کشور نقش اصلی را در سیاست‌گذاری رژیم پهلوی ایفا می‌کرد.

۴ - غارت نفت ایران

پس از کودتای ۲۸ مرداد آمریکا تلاش کرد تا با حربه کنسرسیوم، نفت ایران را در اختیار خود بگیرد. این کنسرسیوم از هفت شرکت تشکیل شده بود که پنج شرکت آمریکایی بیشترین سهم را در اختیار داشتند. براساس قرارداد کنسرسیوم، نفت ایران تا ۲۵ سال در اختیار هفت شرکت آمریکایی، انگلیسی، هلندی و فرانسوی قرار می‌گرفت. این قرارداد در ۲۹ مهر ۱۳۳۲ به تأیید مجلس شورای ملی و در ۶ آبان همان سال به تصویب مجلس سنا رسید. در این قرارداد که به قرارداد امینی - پیج نیز شهرت داشت برخلاف قانون ملی شدن نفت، حق اکتشاف، استخراج و فروش نفت بار دیگر در اختیار شرکت‌های خارجی قرار گرفت. بدین ترتیب، بنیانگذاران شورای امنیت سازمان ملل، با قانون‌شکنی، نفتی که ملی شده بود را نیز غارت کردند.

۵ - دخالت در امور داخلی ایران با استفاده از ساواک

آمریکا که پس از مرداد ۳۲ قدرت برتر در ایران محسوب می‌شد تلاش کرد تا در راستای حفظ رژیم دست‌نشانده خود اقداماتی انجام دهد لذا در اسفند ۱۳۳۵ سازمان اطلاعات و امنیت کشور موسوم به ساواک را راه‌اندازی کرد. چارت سازمانی و اطلاعاتی ساواک نمونه‌ای از سیا و موساد بود و افسران اطلاعاتی آن به طور مستقیم در آمریکا و اسرائیل آموزش می‌دیدند. بدین ترتیب ساواک را می‌توان شاخه‌ای از سازمان سیا در ایران دانست. این سازمان که یکی از لوازم قدرت آمریکا در ایران محسوب می‌شد با ارگانی به نام اداره کل سوم ساواک مسئولیت شکنجه و اعدام عناصر ضد رژیم را در کشور برعهده داشت و تا بهمن ۵۷ نمونه‌های فراوانی از قتل و خشونت را در ایران به ثبت رساند.

۶ - تلاش آمریکا در تحمیل کاپیتولاسیون به ایران

در آغاز دهه چهل، آمریکا امیدوار بود تا با تحمیل کاپیتولاسیون نفوذ غیرقابل کنترلی در ایران به دست بیاورد. با این امتیاز، نمایندگان آمریکا می‌توانستند آزادانه در ایران فعالیت کنند و هیچ مرجعی در ایران قادر به محاکمه آنان یا اعتراض به آن‌ها نبود. براساس این امتیاز اگر یک آمریکایی مرتکب جنایتی در ایران می‌شد می‌بایست برای محاکمه به آمریکا فرستاده شود. به عبارت دیگر دستگاه‌های قضایی ایران در مقابل آنان کاملا فاقد قدرت بودند.

چنین امتیازی به روشنی ناقض حق حاکمیت ایران محسوب می‌شد. لذا با اعتراض علما به رهبری امام خمینی(ره) مواجه شد و در نهایت با تلاش‌های ایشان کاپیتولاسیون به نتیجه نرسید لذا با تلاش آمریکا امام از کشور تبعید شد. بدین ترتیب آمریکا که خود را سردمدار امنیت جهانی معرفی می‌کند با دخالت در امور داخلی ایران، آشکارا امنیت داخلی ایران را مورد تهدید قرار داد.

۷ - نقش آمریکا در انقلاب سفید

در اوایل دهه ۴۰ آمریکا رژیم دست‌نشانده خود در ایران را به انجام یک‌سری اصلاحات داخلی وادار کرد. این جریان که انقلاب سفید یا انقلاب شاه و مردم نامیده می‌شد در ابتدا شامل شش اصل بود که اصلاحات ارضی و اصلاح قانون انتخابات را دربرمی‌گرفت. گرچه انقلاب سفید با مخالفت امام خمینی(ره) مواجه شد اما شاه با فشار آمریکا در یک همه‌پرسی ساختگی در ۶ بهمن ۱۳۴۱ اصول آن را به رفراندوم گذاشت. کاملا مشخص بود که اصول انقلاب سفید توسط آمریکا طراحی و به سران کشورهای وابسته به غرب توصیه شده بود و بدون در نظر گرفتن شرایط خاص سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ایران برنامه‌ریزی شده بود. بدین ترتیب انقلاب سفید را نیز می‌توان یکی دیگر از دخالت‌های آمریکا در ایران دانست.

۸ - تجاوز آمریکا به ایران در طبس

با تسخیر لانه جاسوسی آمریکا توسط دانشجویان مسلمان پیرو خط امام، مساله طرح تجاوز نظامی به جمهوری اسلامی در دستور کار کاخ سفید قرار گرفت. بر همین اساس در اردیبهشت ۱۳۵۹ تفنگداران ارتش آمریکا در عملیاتی که بعد‌ها فاش شد نام آن «دلتا» بوده است، با هدف آزاد کردن گروگان‌های این کشور که در سفارت آمریکا در تهران تحت مراقبت بودند، در صحرای طبس پیاده شدند. قرار بود این نیرو‌ها از طبس با هلی‌کوپتر به سوی تهران حرکت کرده و در ورزشگاه امجدیه(شهید شیرودی‌) فرود آیند و سپس با لباس مبدل‌، به سفارت آمریکا در تهران حمله کرده و گروگان‌ها را آزاد کنند.

طبق این نقشه‌، آنان پس از پایان فعالیت‌هایشان، از همین راه به طبس رفته و از آنجا با هواپیما از ایران خارج می‌شدند. اما نیروهای آمریکایی شامل ۱۳۲ نظامی‌، هشت هلی‌کوپتر و سه هواپیمای باربری هرکولس ۱۳۰C پس از استقرار در طبس و قبل از حرکت به تهران دچار حوادثمختلفی شدند و از ادامه ماموریت بازماندند. دستگاه هیدرولیک یکی از هلی‌کوپتر‌ها از کار افتاد، هلی‌کوپتر دیگر بر اثر طوفان شن و عدم دید کافی به هنگام جابجایی، با یکی از هواپیماهای هرکولس برخورد کرده و هر دو وسیله آتش گرفت و در نتیجه آن هشت تن از نظامیان در شعله‌های آتش سوختند. بدین ترتیب تجاوز نظامی آمریکا به ایران ناکام ماند.

۹ - مانع‌تراشی‌های سیاسی آمریکا در بحثهسته‌ای ایران

موضوعی که امروزه بسیار ملموس است بحثدخالت آمریکا در امور هسته‌ای ایران است. آمریکا که خود را مسئول صلح جهانی معرفی می‌کند تاکنون به طرق مختلف کوشیده است تا با بهانه‌های واهی ایران را از دست‌یابی به دانش صلح‌آمیز هسته‌ای بازدارد. با وجود اینکه هیچ مدرکی در رابطه با تولید سلاح هسته‌ای توسط ایران وجود ندارد ایالات متحده می‌کوشد تا با اشاعه این موضوع ایران را خطری برای امنیت جهانی معرفی کند. درحالی که فتوای رهبر انقلاب مبنی بر حرمت تولید سلاح اتمی مهم‌ترین تضمین صلح‌آمیز بودن برنامه‌های هسته‌ای ایران است.

شواهد هجده‌گانه‌ای که بدان اشاره شد تنها نمونه‌هایی از دخالت‌های دو ابرقدرت جهانی در امور داخلی ایران است. با توجه به آنچه که تاریخ گواهی می‌دهد می‌توان پی برد آمریکا و انگلستان که خود را حافظ امنیت جهانی معرفی می‌کنند در طول تاریخ همواره خود ناقض امنیت ایران شده‌اند و بارها امنیت جهانی را فدای سود و منفعت خود کرده‌اند. لذا می‌توان به این نتیجه رسید که با چنین پیشینه‌ای که دو بنیانگذار اولیه شورای امنیت دارند هرگز نمی‌توان ادعای آنان را در پاسداری از صلح جهانی و امنیت بین‌المللی پذیرفت.


تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات