ما هم جریان انحرافی میخواهیم!
تهران امروز:وقتي آيتالله مهدويكني برائت از فتنهگران و جريان انحرافي را شاخص اصولگرايي اعلام كرد، دايرهاي را نشان داد كه بسياري از مدعيان در آن جاي نميگيرند. قطعا براي يافتن مصاديق اين افراد، ابتدا بايد هر دو جريان را تعريف و ريشهيابي كرد، آن وقت ميتوانيم تحليل كنيم كه هر كدام از اين دو جريان نامبارك، چگونه دركشور عرض اندام كردند و قدرت گرفتند. اگر پله نخست را همين تعريف تلقي كنيم، بسيار ساده بايد گفت كه جريان انحرافي، همان جرياني است كه از سوي اطرافيان بسيار نزديك رئيسجمهور شكل گرفت و روز به روز تاثيرگذارتر ميشود.
بدیهی است که بسیاری از چالشهای سیاسی چند سال اخیر توسط همین جریان موسوم به انحرافی شکل گرفته تا جایی که بسیاری از دلسوزان انقلاب گفتند که این خطر، مهمترین تهدید انقلاب اسلامی در همه این سالها بوده است اما نکته مهمتر، شیوه گفتمان برخی از اصولگرایان با این جریان است، روشی که دچار تناقضهای بسیار عجیب و آشکار است، تناقضهایی که کم کم برای همه عادت شده و انگار از شدت وضوح، دیگر کسی آن را نمیبیند! بدون تردید یکی از مهرههای اصلی دولتهای دکتر احمدینژاد، لیدر همین جریان انحرافی بوده است، با آنکه رئیسجمهور بارها و بارها، مستقیم و غیر مستقیم،
دیدگاههای مشایی و خودش را «یکی» دانسته، اما معلوم نیست چرا برخی از جریانهای اصولگرایی سعی بر جدایی این دو یار قدیمی دارند که به گفته حجت الاسلام ذوالنور، مثل لاله و لادن به هم چسبیدهاند! این جریانهای مدعی اصولگرایی باید پاسخ دهند که چگونه اصلیترین تهدید انقلاب اسلامی از کنار رئیسجمهور مورد تاییدشان عرض اندام میکند؟ طبق کدام استدلال، مشایی و احمدینژاد دو راه جدا را میروند؟ چگونه میشود که این دو یار قدیمی در گفتمان اصولگرایی، دو تعریف متناقض پیدا میکنند، یکی میشود رئیسجمهور انقلابی و دیگری تهدید نظام اسلامی! به نظر میرسد دوستان اصولگرا
باید تعارف را کنار بگذارند. این ضدین محال است که با هم جمع شوند. آقایان! یا در تعاریفی که از رئیسجمهور میکنید خطا میروید یا از نسبتهایی که به مشایی میدهید. البته با توجه به فضای پر التهاب سیاسی کشور در ماههای پس از انتخابات، برخی از این تعارفها منطقی به نظر میرسید، به هر حال باید از منتخب مردم حمایت میشد و این مهم بر هیچ فرد منصفی پوشیده نبود، اما به نظر میرسد که آن تعارفها، حالا به یک گفتمان ثابت در جامعه اصولگرایی کشور تبدیل شده که نفع اصلیاش را دولتمردان میبرند. تفکیک دولت به دو بخش «خدمتگزار انقلابی» و «جریان انحرافی» خودش جواز شکل دادن
رفتارهای متناقض است. مدتهاست که هر خطایی از دولت سر میزند، کاسه و کوزهها را بر سر جریان انحرافی میشکنیم، انگار که این جریان انحرافی با حمایت بیگانگان روی کار آمده و آشی است که دشمن برای نظام ما پخته است. اگر جریان انحرافی این است، بد نیست که همه نهادهای سیاسی، یک جریان انحرافی برای خودشان تشکیل دهند تا عندالزوم، پیکان انتقادات به سوی همان جریان خاص برود.
تكمله: امروز در آستانه وحدت اصولگرايان، برخي از جريانهاي سياسي بر طبل تفرقه ميكوبند و عدهاي را به اتهام سكوت در روزهاي فتنه از دايره اصولگرايي خارج ميكنند، اما ايكاش بگويند تكليف آنهايي كه باعث شكل گيري همين جريان انحرافي شدند و با شعارهاي اصولگرايي بزرگترين تهديد را براي انقلاب رقم زدند، چه ميشود؟ آيا آنها باز هم اصولگرا هستند؟!