تبلیغات
کد خبر: ۶۵۵۰۶

مصاحبه خواندنی باسعید حدادیان

تنها روزی که خوشحال شدم هنوز شهید نشدم؛ عاشورای ۱۳۸۸ و نهم دی بود.

مصاحبه خواندنی باسعید حدادیان

حاج سعيد از سال ۱۳۷۶ به مسجد دانشگاه تهران آمد. قبل از آن مدیر آموزش در کارخانههاي داروسازی لقمان و سقزسازی بوده، و پيشتر هم معلم. از ۱۷ سالگی جزو آموزش و پرورشیها محسوب ميشده، بعد در مؤسسه فرهنگی هدایت که آقایان قرائتی و علمالهدی، آیتالله مهدوی کنی و تهرانی متولي آن بودند؛ در نقاط محروم فعالیتهای فرهنگی و علمی و ایدئولوژیک میکردهاست.
حضور و شرکت در جمع و جور کردن فتنه عاشورای ۸۸، از افتخارات سعید حدادیان است که با شور و حرارت از آن تعریف می‌کند.
می‌گوید مطالعه جنبی زیادی دارد و تا مقطع کارشناسی ارشد در رشته علوم قرآن و حدیث، درس دانشگاهی خوانده است.

کار در دانشگاه تهران را چطور شروع کردید؟
از سال ۱۳۷۶ که وارد دانشگاه شدم با این‎که از لحاظ نوع نگاه، بنده جزو دوم‎خردادی‎ها حساب نمی‎شدم، اما در دانشگاه تهران تعامل بسیار قوی با همه طیف‎ها داشتم.
از سال ۷۶ در مسجد دانشگاه تهران بوده‎ام و جریان روضه را طوری در دانشگاه تهران راه انداختیم که حتی زمان جنگ هم این‎طور نبود. محرمی که این‎جا داشتیم در جنگ ندیدم. آقای زاکانی مدیر مسجد بود. آقای حیدری، آقای متولیان بودند، آقای ابوترابی مسئول نهاد هم حضور داشتند. خیلی از آقایانی که الان مسئولیتی در نظام دارند، جزو خدمتگزاران مسجد دانشگاه تهران بودند. در آن هشت سال بچه‎های بسیج، انجمن، جامعه و… روضه‎های محرم، اعتکاف و بقیه مراسم مسجد را می‎گرداندند. توانسته بودیم همه این‎ها را کنار هم داشته باشیم. همه‎شان برای من احترام قائل بودند.
وقتی آقای احمدی‎نژاد شهردار شد، خیلی خوشحال شدم. بارها سر کار از حال می‎رفت. خیلی زحمت می‎کشید. شهرداری تنها جایی بود که می‎دیدیم یک مسئول مملکتی به‎جای این‎که دائم از مردم پول بگیرد؛ به آن‎ها تخفیف می‎دهد. ما این مهندسی اجتماعی و ترمیم زخم‎های مردم را لازم داشتیم. لازم بود به مردمی تخفیف دهیم که مالی و جانی و قدمی و درمی ایثار می‎کنند. این راه بسیار خوبی بود. بعد هم به او گفتیم برای رییس‎جمهوری جلو بیاید. کم نبودند کاندیداهایی که جلسه می‎گذاشتند و نظر مرا می‎شنیدند. منظورم این است که از سال ۱۳۸۴ نگاه خاص داشتم و داخل این فضاها بودم.

در مسجد دانشگاه تهران چه‎کار می‎کردید؟
برگزاری مراسم روضه، اعتکاف، شب‎زنده‎داری‎ها و عزاداری‎ها به رشدی رسیده بود که گرایش مردم به این‎جا زیادتر شده بود. البته حضور سخنران عزیز جلسه، آقای پناهیان تأثیر فوق‌العاده‌ای داشت. زیر سایه ایشان جلسه رونق روزافزونی داشت. اما اگر قرار بود بعد از ایشان کسی دعا بخواند که توانایی لازم را نداشت، بازهم عقبه کار می‎لنگید. خب ما این فضا را داشتیم. روضه‎‎داری ما در مسجد دانشگاه تهران از ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۸ می‎شود ۱۲ سال. بزرگ‎ترین پیروزی زندگی‌ام، عاشورای ۱۳۸۸ است.
وقتی در جبهه بودیم می‎گفتیم همه‎جا در همه گردان‎ها، پرچم هیأت رزمندگان را داشته باشیم. آن‎وقت تصور این‎که ۲۰ سال دیگر در مسجد دانشگاه تهران این پرچم را داشته باشیم، سخت بود. به فضل خدا این پرچم را نگه داشتیم. گردان‎های مختلف در روزهای هفته به نام هیأت رزمندگان برنامه دارند. الان الحمدلله حدود هزار هیأت رزمندگان قوی داریم. فضایی که مدنظرمان بود؛ درست شد.

حالا شما بگویید از آن طرف میدان امام حسین تا این طرف میدان انقلاب چند هیأت داریم؟
زیاد.
کدام‌یک توفیق پیدا کرد جریان فتنه را ناکام کند. در فضای دانشگاه این اتفاق افتاد، آن‎هم به‎دست گروهی که لمپن نیستند، مستضعف فکری و اندیشه‎ای نیستند. از بزرگ‎ترین مرکز اندیشه‎گرای عالم تشیع، یعنی دانشگاه تهران و بزرگ معبد دانشجویی، یعنی مسجد دانشگاه تهران و از اتفاق هیأت با مسجد؛ آدم‎هایی بیرون می‎آیند که نمی‎توانید بگویید چکمه‎پوشند، لمپن یا نظامی‎های لباس شخصی‎اند. به همین دلیل که هیچ‎چیز نمی‎توانند بگویند، فرار می‎کنند. چه بگویند؟ بگویند ما مقابل قشر فرهیخته و متفکر جامعه ایستادیم!
درس عاشورای ۱۳۸۸، درس بسیار بزرگی است. عملا نشان دادیم همه این سینه‎زنی‌ها و روضه‎خوانی‌ها مقدمه‌ای است برای دفاع از دین. این سینه‎زنی، سینه‎چاکی و آمادگی است برای سینه سپر کردن و جانبازی. این‎ها به منصه ظهور می‎رسد. رعب دانشجویان و استادان، دشمنی را می‎گیرد که سرسپرده اجانب است و با هیچ مقدساتی میانه خوشی ندارد. بعضی از مطبوعات ما که اصلا چیزی در این‎باره ننوشتند. ۳۰ سال بعد که بخواهیم تاریخ مملکت را بخوانیم؛ مطبوعات را مطالعه می‎کنیم. فلان مجله که اسمش مال امام حسین است؛ هیچ‎چیز درباره ۹ دی و عاشورای ۸۸ ننوشته است.
این‎جا یک سؤال داریم؛ چه‎موقع بایدساکتین در فتنه را به چالش در مباحثه بکشانیم؟ مگر اندیشه عاشورا همین را نمی‎گوید؟ چرا باید یک عده وجهه و تشخص دینی بگیرند، برای امام حسین قیافه هم بگیرند و طواف هم بروند، اعتراض هم بکنند که چرا تو عرفات و منا نمی‎آیی؟ ساکتین ما از این دسته هستند. کسی نیست این اندیشه را پاسخ دهد. ساکتین در فتنه چه‎زمانی باید به ملت پاسخگو باشند؟ چه‎موقع یک نفس راحت از دست جریان‎های فتنه و انحراف می‎کشیم که بتوانیم شش ماه سر فرصت، بعضی را تک‎تک به تلویزیون بیاوریم و صحبت کنیم. بگوییم شما که فلان پست را در این مملکت دارید، سکوت‎تان در فتنه چه معنایی داشت.
بعد هم ۹ دی و انعکاس آن را ببینید. حضرت آقا درباره ۹ دی چه می‎گویند و ما چه می‎کنیم! داریم از کنار ۹ دی می‎گذریم که کم‎روزی نبوده.
وقتی وسط سینه‎زنی اعلام می‎کنیم برویم بیرون، سینه‎زنی ما در خیابان است. یعنی همه این روضه مقدمه‌ای بود که ما همیشه آماده باشیم تا کسی به حریم سیدالشهدا(علیه‎السلام) تعدی نکند. و عاشورا بود و عده‎ای به این حدود تعدی کردند. این برای من یک افتخار بزرگ است.

عاشورای ۸۸ را شرح می‎دهید؟ از سینه‎زنی تا به خیابان رفتن شما چقدر طول کشید.
همین‎جا که نشستید، بچه‎های بسیج نشسته بودند و گریه می‎کردند که اجازه دهم از اول وقت بیرون بروند.

از صبح خبر داشتید که قرار است شلوغ شود؟
بله. بچه‎ها می‎دانستند بیرون چه خبر است، من آدم تشکیلاتی هستم. باید از چند چیز مطمئن باشم. ۱ - حضور ما بیرون، کمک نیروهای امنیتی است یا مخل فعالیت آن‎ها؟ ۲ - اگر از این‎جا بیرون رفتیم خون از دماغ کسی آمد، چه‎کسی پاسخگوست؟ به‎عنوان کسی‎که این‎جا می‎خواند؛ نسبت به جان بچه‎ها مسئول هستم.
با بعضی بچه‎ها که در خیابان بودند تماس گرفتم؛ گفتند هنوز لازم نیست. برنامه را در مسجد شروع کردیم. داشتم می‎خواندم که دیدم بعضی از دوستان اشاره کردند که بیرون اوضاع به‎هم ریخته. متوجه شدم الان وقتش است. پشت میکروفن اعلام کردیم دیگر نوحه نمی‎خوانیم. روضه بس است؛ برویم بیرون.
در سه مرحله بیرون رفتیم. عده‎ای همان لحظه به خیابان ریختند، گروه دوم با فاصله کوتاهی رفتند و گروه سوم که سن و سال بیشتری داشتند، پس از نماز جماعت رفتند.
گروه اول به بطن درگیری‎ها رفتند. گروهی را فرستادم که سر خیابان فلسطین بایستند، چون وظیفه داشتیم راه‎های ورودی به بیت را ببندیم. نباید آن‎جا را خالی می‌گذاشتیم. همان‎جا ماندیم تا کل قضیه منتفی شد و بچه‎ها به مسجد برگشتند. یکی دو نفر به‌طور سطحی مجروح شده بودند.
چند سؤال دارم. «امور مساجد» در واکنش به این کار ما چه کرد؟ آیا این اتفاق را در مطبوعات و تبلیغات خودش به رخ کشید که ما مسجدی داریم و این عملیات را انجام داده؟ حوزه هنری و وزارت ارشاد چیزی گفتند؟ اما صدا و سیما تا شب چندبار در گزارش‎ها به مسجد دانشگاه تهران اشاره کرد. بعضی از مطبوعات برای سکوت آن روزها باید پاسخ بدهند. در جمع بچه‎های ما در عاشورای ۸۸ تحصیل‎کرده‎های رده دکترا بودند.
بنا به گفته امام گریه بر اباعبدالله، گریه سیاسی است. گریه برای سیدالشهدا ضمن این‎که ما را تزکیه می‎کند؛ از مهم‎ترین ابزار برای تقرب به درگاه حق تعالی است. از دل این گریه خیلی‎چیزها بیرون می‎آید که مهم‎ترین آن، حماسه است.
می‎خواستیم بگوییم مسجد دانشگاه تهران می‎تواند هیمنه اشک و عزاداری را داشته باشد، در ضمن این‎که مبانی روشنفکری قصه را هم دارد. به این خروجی هم رسیدیم که در عاشورای۱۳۸۸ نشان دادیم.
تنها روزی که خوشحال شدم هنوز شهید نشدم؛ عاشورای ۱۳۸۸ و نهم دی بود.
من از ۹ دی برای خودم پیراهنی ندوختم! تأکید می‎کنم که اتفاق عظیمی افتاد. برای اولین‎بار مردمی آمدند که دیگر عکس رییس‎جمهوری را با خودشان نیاوردند و فقط به عشق حضرت آقا آمدند. یک همایش عظیم بود. جمعیت در حوالی میدان انقلاب بی‎نظیر بود. بعد از راهپیمایی‎های زمان انقلاب، چنین جمعیتی را نداشتیم. آن روز مردم یک «یا حسین» گفتند که آن بالا متحیر ماندم. این‎همه «یا حسین» شنیده بودم در جبهه و در صبح‎گاه لشکرها؛ اما این «یا حسین» با همه فرق می‎کرد. این مهم است.

چطور می‌شود در واقعه کربلا عقل‎گرایی را توجیه کرد؟
از سه منظر می‌شود عقل‌گرایی در حادثه عاشورا را بررسی کرد. یکی عالم ملکوت است، یعنی آن‎چه امام می‎فهمد و ما نمی‎فهمیم، چون امام وصل به عقل کل، یعنی پیامبر است. امام جانشین عقل کل است، پس باید نقش عقل را داشته باشد. عقل ما جزء است؛ نمی‎توانیم همه‎چیز را بفهمیم به همین دلیل باید ببینیم امام چه کار می‌کند. هر کاری امام انجام می‎دهد؛ عاقلانه است.
نکته دیگر این است که اگر به شکل رئال، از کف صحرای مکه و مدینه تا کربلا، به واقعه عاشورا نگاه کنیم؛ می‎بینیم عقلانیت موج می‎زند. امام حسین حرکتی را ایجاد کرده که با توجه به ابعاد عرفان، حماسه و عاطفه، از همه موقعیت‎های انسان‎شناسی، مردم‎شناسی، جامعه‎شناسی استفاده کرد تا عقل‎گرایی عاشورا و خردورزی را به رخ بکشد. می‎دانست می‎خواهند او را بکشند؛ نگذاشت این اتفاق در مکه و مدینه بیفتد. امام تا صحرای کربلا آمد که باطل بودن نامه‎ها را نشان دهد.
نکته سوم نگاه به سیره عقلا و آثار حرکت امام حسین است. به اثر کربلا در شیعه عاقلانه نگاه کنید. اگر امام عقل‎گرا نبود؛ چطور در قرن ۲۰ و ۲۱ این‎همه شیعه به حرکت امام حسین تأسی می‎کنند و از ایشان درس می‎گیرند.
مدیر شرکت بل یک آلمانی مسیحی است که برای تنظیم سیستم صوتی مسجد، به دانشگاه تهران آمده بود. می‎گفت ما هم روضه داریم. عده‎ای برای مسیح در کلیسا روضه می‎خوانند، ولی همه چرت می‎زنند. او هم می‌فهمد گریه برای امام حسین با بقیه روضه‌ها فرق می‌کند.
غیرمسلمانان و در ادیان دیگر هم از امام حسین درس می‎گیرند. برای عقلای انقلابی؛ سیدالشهدا الگوست. گاندی هم توجه ویژه‎ای به امام حسین داشت. بزرگ‎ترین انقلابیون قرن بیستم به کربلا نگاه می‌کنند و حضرت سیدالشهدا را به‎عنوان یک الگو می‎بینند. فکر می‎کنید ریشه مبارزه منفی گاندی کجاست؟ این حرکت سیدالشهدا(علیه‎السلام) دین را نجات داد. لکه ننگ یزید را از روی ساحت دین برداشت.
اندیشه کربلا، اندیشه‎ای است که میان خردورزان، جایگاه ویژه‎ای دارد. میان عقلا از موقعیت بسیار متعالی برخوردار است. عاقلان و اندیشمندان عالم، امام حسین را تأیید می‎کنند و می‎ستایند.

اثبات کردید حرکت عقلانی است. چرا امام حسین خانواده‎اش، زنان و حضرت زینب را همراه خود به کربلا بردند؟
آوردن حضرت زینب و خانم‎ها، کاملا عقل‎گرا بوده است. درست است صدمه‎ها و لطمه‎های جبران‎ناپذیری را متحمل می‎شوند؛ شهید و مجروح می‎دهند، ولی این اسارت هم حساب شده است. به‎جز کربلا، نمونه‎های دیگری از جنگ با این شکل را شاید در تاریخ پیدا کنیم، ولی هیچ‎جا همراه شدن زنان و فرزندان را نداشتیم. این نشان می‎دهد یک منطق پشت قضیه است، بهترین کسی‎که می‎تواند در جلسه ابن‎زیاد و یزید ملعون سخنرانی کند؛ حضرت زینب(سلام‎الله علیها) و امام سجاد(علیه‎السلام) است که هم بیمار و هم زخم‌خورده کربلاست. این‎ها هم سناریو از قبل تعیین شده‎ای است که مو به مو عقل در آن حاکم است. طبق تعریفی که ما از عقل داریم؛ عقل‌کل رسول‎الله است. پس عقل‎گرایی همان است که رسول‎الله می‎گوید. کربلا را هم رسول‎الله گفته است.
نگرش امام، مافوق همه هستی است. چون امام جانشین پیغمبر است و قرار است نگاهش، نگاه الهی باشد؛ عین‎الله است. پس او تسلط دیگری دارد.
به همین دلیل می‎گوییم عقل این است که ببنیم امام چه می‎گوید. اول ثابت شود او امام است، وقتی ثابت شد؛ دیگر تمام است. پیامبر اکرم(صلى الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «الحسن و الحسین امامان قاما او قعدا» حسن و حسین در همه احوال امام و پیشوایند؛ چه بایستند و چه بنشینند.

این عقل‎گرایی را در شعر و سینه‎زنی و مداحی، چطور به جوان‎ها می‎گویید و نشان می‎دهید؟
بارها این‎ چیزها را در مجلس گفته‎ام و اینجا فقط کد می‎دهم. «عشق یعنی یه پلاک / که زده بیرون از دل خاک» این بیت عشق را تعریف می‎کند. عشق هم زیرمجموعه عقل است. به نوحه‎های معروفی که در این زمینه داریم، توجه کنید. عقل ما را دلالت می‎دهد به کربلا. اگر دنبال حفظ و بقای دین و رضای الهی هستیم توجه‎مان باید به کربلا باشد.
خب! نوحه‎ها هم ما را به کربلا دلالت می‎دهند.

چه‎وقت لازم می‎شود شما(مداح جلسه) سخنرانی کنید؟
دو وجه دارد؛ بحثشخصی و کار مداحی. من معلم هستم و کارم صحبت کردن است. خیلی‎جاها لازم است سخنرانی کنم. گاهی برای تبیین یک بیت ممکن است چند آیه، روایت و رفرنس‎های مختلف به‎عنوان شاهد بیاورم که ممکن است از ماده شعر رد شود. وقتی آیه را حفظ هستم، چرا نخوانم؟ چرا به شأن نزول آن اشاره نکنم؟ این کار خیلی هم خوب است. ممدوح علماست. مثلا در غزل صابر همدانی این بیت «استعانت جستن از دشمن بود غفلت ز دوست / این تغافل داشت یوسف را به زندان بیشتر» نیاز به توضیح دارد. فهم معنی این شعر برای بعضی مستمعان سخت است. اگر شعر کمی مغلق باشد، مستمع با بغل‎دستی‎اش حرف می‎زند. مداح باید مجلس را مدیریت کند. اگرمخاطب یک‎جا را نفهمد اذیت می‎شود.

از کجا می‎فهمید مستمع شعر را نفهمیده یا کلافه شده؟
حواسم به مجلس هست. کلافه‎شدن نشانه‎هایی دارد مثلا خمیازه‎کشیدن، ساعت نگاه‌کردن، سرخاراندن، با بغل‎دستی حرف زدن، یعنی من خسته شدم فکری به حالم کن. عکس این واکنش‎ها هم هست. سرها که بالا می‎آید، طرف که قد می‎کشد، خیره می‎شود یا تعجب می‎کند، یعنی خوشش آمده.
در بعضی جلسه‎ها به‎عنوان سخنران از من دعوت می‎کنند؛ چه کنم؟ از قدیم هم همین‎طور بوده. از مداح‎ها فقط من نیستم. آقای بکایی و آقای توکلی هم سخنرانی می‎کنند. بعضی از سخنرانان دکترای علوم قرآنی و دینی هستند؛ مثل آقای قنبری و آقای بهرام و آقای فقیهی که جایگاه خوبی در سخنوری دارند. من معلمی کردم و از اول جوانی علمای مختلف به من گفتند که شما صحبت کن. مرحوم حاج عبدالکریم حق‎شناس به من گفتند: شما بیشتر صحبت کن و کمتر بخوان. آیت‌الله خوشوقت هم از ۲۰ سال پیش فرمود شما حدیثهم بگو. بعضی از مراجع تقلید مثل آقای نوری همدانی گفتند که همه شما(مداح‌ها) حدیثهم بگویید، احکام هم بگویید. وقتی به فلسطین تعدی شده، اگر نگویید، به دستگاه امام حسین خیانت کردید.
علمای ارشد ما این را می‎گویند. البته اگر کسی بلد نیست، نباید حرفی بزند که نتواند آن را جمع و جور کند. من هم در حرف‎هایم خطا داشته‎ام، مثل خیلی‎‎های دیگر. اما این‎که ما کلیت را رها کنیم؛ نه، درست نیست.

عده‌ای می‌گویند جمعی که پای صحبت آقایان علما می‌نشینند، کمتر از جمعی هستند که برای مداحی به مجلس می‌آیند. این حرف درست است؟
نه، این‎طور نیست. اصلا قبول ندارم. برای شما اثبات می‎کنم. اولا این تهمتی است که به ما زده‎اند و تضعیف بی‎جایی است برای علما. سؤال می‎کنم؟ این هفته نماز جمعه مشهد را دیدید؟ حدود ۲۰۰ هزار نفر پای منبر آقای علم‎الهدی بودند. برای نماز جمعه تهران، حدود یک میلیون نفر آدم می‎آیند. مگر کم است؟ شما با زمان طاغوت مقایسه نکنید. الان به فضل خدا چند نماز جمعه داریم؟ پس بسیار سخنرانی داریم. علما جایگاه و پایگاه خودشان را دارند. تلویزیون هم هرهفته حدود ۴۰ منبر خوب را نشان می‎دهد. برنامه «سمت خدا» را کم نگیرید. این برنامه هم منبری است که ۵ میلیون، ۱۰ میلیون نفر در خانه می‎بینند. کجا هر روز مداح‎ها صحبت می‎کنند؟ پس منبر دست نخورده و سر جایش هست. این حرف را قبول ندارم. در همایشی هزار و ۵۰۰ مداح دور هم جمع شدیم. تک و توک مداح‎هایی هستند که هنرهایی دارند یا به فنونی و علومی مزین شده‎اند که جمعیت بیشتری می‎آیند. در همین مجالس هم سعی می‎کنند بهترین سخنران‎ها را دعوت کنند. بعد یا قبل از مجلس مداحی، مردم را ارشاد می‌کنند.
تعارفی با علما نداریم. خادم علماییم. دیده‎اید آقای فاطمی‎نیا، آقای شیخ حسین انصاریان و یا آقای پناهیان منبر بروند و خلوت باشد؟ جمعیت خوبی پای صحبت علما جمع می‎شوند. ۳ - ۲ هزار مسجد داریم. در هر مسجد ۱۰۰ نفر پامنبری داریم.
کجا ۳ - ۲ هزار جلسه ۱۰۰ نفری برای مداحی داریم. علما برنامه‎های مختلف و تریبون دارند. در بسیاری از اداره‎ها نماز جماعت برگزار می‎کنند که در بیشتر آن‎ها هم سخنرانی می‎شود.
از سال ۱۳۷۶ در مسجد دانشگاه تهران فعالیت می‎کنید. در عاشورای ۱۳۸۸ به خیابان آمدید و با دانشجویان هیأتی جلو فتنه ایستادید؛ چرا عده‎ای امروز حرف سیاسی شمارا برنمی‎تابند؟ حرف سیاسی شنیدن از شما که تازگی ندارد.
چون بعضی‎جاها ممکن است ما از حد بگذارنیم.

چه‎چیز باعثشده شما بحثرا از حد بگذارنید؟
این‎که ادبیات مقابل ما، طوری بوده که ما را به این ادبیات دعوت کرده، وگرنه مردم ما را می‎شناسند؛ ادبیات ما این نبوده. همه می‎گویند چرا این‎طور شد؟ باید دید ریشه ادبیات بنده در کجاست.
شما در مقام جواب با این ادبیات وارد شدید؟
بله. چون ما دیدیم به علما توهین می‎شود. دارند علما را تحقیر می‎کنند. می‎گویند بیایید با فلان آقا که لیسانس الکترونیک دارد، مناظره کنید. این کار تحقیر علمای ماست. وقتی این‎جور تحقیر می‎کنند، بعضی مثل ما از کوره درمی‎روند!
البته پیامدهایش را به‎جان می‎خرم. ‎جایی که به‎نظر می‎آید وهن نسبت به مردم، نسبت به خدا، نسبت به امام زمان، نسبت به مقام معظم رهبری است، بنده حرف می‌زنم و پیامدهایش را هم به جان می‎خرم. اما اتفاقی که در عاشورای ۱۳۸۸ افتاد، عظمت داشت. سال ۱۳۸۸، خروجی بسیار بزرگی است در کارنامه زندگی من.
شما یک شخصیت سیاسی دارید، ولی…
بگذارید بگویم. سال ۱۳۸۴، سه نفر از کاندیداها با من جلسه‎ای خصوصی گذاشتند؛ به دو نفرشان گفتم شما نباید اصلا کاندیدا شوید. در اوج انتخابات بود، یکی از آن‎ها قبول کرد و گفت شما درست می‎گویید. من کاملا سیاسی بوده‌ام، به‎قدری که آقایان در این زمینه برای نظر من احترامی قائل بودند.

پس چرا امروز حرف سیاسی شما را تحمل نمی‌کنند؟
ببخشید اسم می‎برم مثلا با آقای کروبی کمتر پیش آمده که با هم، هم‎اندیشه باشیم. ولی یک‎بار در مجلس ششم، از ولایت فقیه دفاع کرد، حزب‎الله، بنده و آقای الله‌کرم و بچه‎های حاج منصور و بچه‎های مسجد ارگ و… همه آمدیم مجلس برای تظاهرات و آن‎جا من شعر خواندم.
آن‎روزهایی که آقای کروبی با هواداران‎شان بودند، یک‎نفر نیامد بگوید شما نباید دخالت کنید، چون آن روز دفاع کردیم. الان جناب آقای خاتمی گفته‎اند اگر آمریکا بخواهد حمله کند، اصلاح‎طلب و اصول‎گرا نداریم؛ همه علیه آمریکا می‎ایستیم. امروز این حرف، حرف خیلی خوبی است.
یک سؤال از شما دارم. شب بیست و یکم رمضان یکی از سال‎ها، در جلسه‎ای که یکی از دوستان عزیز دوم خردادی در غرب تهران گرفته بود(کانون توحید)، ۶۰ نفر آمده بودند؛ همان موقع در جلسه ما حدود ۱۲۰ هزار نفر نشسته بودند که بنده دو سه ساعت برنامه داشتم. خوب توجه کنید؛ می‎توانید بگویید ۱۰۰ هزار نفر عقل‎گرا نیستند؛ آن‎هم در پایتخت کشور شیعه، قلب خاورمیانه، فرزندان امام امت؛ آن‎هم در شب قرآن و توسل به عترت. توقع دارید وقتی حدود ۱۰۰هزار نفر جمعیت آمده من چه‎کار کنم؟ آقا و امام می‎گویند مسایل روز را بگویید. ما نگاه نکنیم و کاری نداشته باشیم که امروز در بحرین چه می‎کنند؟ یا در لبنان، فلسطین و دنیا چه می‎گذرد؟ کاری نداشته باشیم که مثلا چند روز قبل آقا حرف زدند و چه گفتند، مگر چنین چیزی می‎شود؟ نه، این‌ها چیزهایی است که با عقل جور در نمی‎آید، بعضی‎ها هم که این حرف‎ها را می‎زنند خودشان را اذیت می‎کنند. مگر این‎که ما مطامع شخصی داشته باشیم! اگر از روی طمع شخصی حرف زدم، حق دارند. اگر دولتی یا سازمانی در زندگی که من دارم تأثیرگذار بوده، بیاید و همه چیز را بگوید. در این مدت که قصد تخریب شخصیت ما وجود داشته، اگر چیزی بود تا حالا حتما رو کرده بودند.
همان حرف ما بوده که مثلا خواستیم از علما دفاع کنیم و با یک جریان انحرافی مقابله کنیم و تذکری بدهیم؛ به کسانی که خیلی دوست‎شان داشتیم و خیلی روی آن‎ها حساب باز کرده بودیم. این وسط من چه نفعی بردم؟ فکر می‎کنید علما بعد از این قضیه یک کامیون پول برای من می‎فرستند! نه. این‎طور نیست. فردا صبح اگر روضه را غلط بخوانم؛ گوشم را می‎گیرند. من هم همین را می‎خواهم. که حواس‎شان به ما باشد. ما می‎خواهیم دین‎مان درست باشد.
ما علما را رها نمی‎کنیم؛ آقایان کت و شلواری را بچسبیم. این قاعده زندگی ما نوکرهای امام حسین(علیه‎السلام) است. نمی‎توانم گوشه عبای علما را رها کنم. شیعه، این است. عقل می‎گوید علما، علم هستند و طرف دیگر جهل. جاهلان کار را به التقاط می‎کشانند. بنده هم اگر از مبانی صحبت می‎کنم، عموما با مجتهدان هماهنگ می‎کنم، چیزی نمی‎گویم که دین مردم را در مبانی خدشه‎دار کنم. اگر هم اشتباه کنم، زود اصلاح می‎کنم.

مداحان چطور می‎توانند در ایجاد هم‎گرایی و وحدت تأثیر بگذارند؟
از شما هم می‎خواهم حواس‎تان به وحدت باشد. هر جای حرف‎هایم مخل وحدت بود؛ مطابق عقل‎گرایی نیست؛ ننویسید. چون الان وقت پرخاش نیست؛ الان وقتی است که همه باید یک دست و آماده باشیم برای مبارزه با استکبار جهانی. شما رسانه‎ها، اگر من یا بقیه چیزی گفتند که مخل وحدت بود؛ لحاظ نکنید. فعلا باید به سمت وحدت برویم. وظیفه این است. حضرت آقا دعوت به وحدت کردند.

منبع : هفته نامه پنجره

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات