مصاحبه خواندنی باسعید حدادیان
تنها روزی که خوشحال شدم هنوز شهید نشدم؛ عاشورای ۱۳۸۸ و نهم دی بود.
حاج سعيد از سال ۱۳۷۶ به مسجد دانشگاه تهران آمد. قبل از آن مدیر آموزش در کارخانههاي داروسازی لقمان و سقزسازی بوده، و پيشتر هم معلم. از ۱۷ سالگی جزو آموزش و پرورشیها محسوب ميشده، بعد در مؤسسه فرهنگی هدایت که آقایان قرائتی و علمالهدی، آیتالله مهدوی کنی و تهرانی متولي آن بودند؛ در نقاط محروم فعالیتهای فرهنگی و علمی و ایدئولوژیک میکردهاست.
حضور و شرکت در جمع و جور کردن فتنه عاشورای ۸۸، از افتخارات سعید حدادیان است که با شور و حرارت از آن تعریف میکند.
میگوید مطالعه جنبی زیادی دارد و تا مقطع کارشناسی ارشد در رشته علوم قرآن و حدیث، درس دانشگاهی خوانده است.
کار در دانشگاه تهران را چطور شروع کردید؟
از سال ۱۳۷۶ که وارد دانشگاه شدم با اینکه از لحاظ نوع نگاه، بنده جزو دومخردادیها حساب نمیشدم، اما در دانشگاه تهران تعامل بسیار قوی با همه طیفها داشتم.
از سال ۷۶ در مسجد دانشگاه تهران بودهام و جریان روضه را طوری در دانشگاه تهران راه انداختیم که حتی زمان جنگ هم اینطور نبود. محرمی که اینجا داشتیم در جنگ ندیدم. آقای زاکانی مدیر مسجد بود. آقای حیدری، آقای متولیان بودند، آقای ابوترابی مسئول نهاد هم حضور داشتند. خیلی از آقایانی که الان مسئولیتی در نظام دارند، جزو خدمتگزاران مسجد دانشگاه تهران بودند. در آن هشت سال بچههای بسیج، انجمن، جامعه و… روضههای محرم، اعتکاف و بقیه مراسم مسجد را میگرداندند. توانسته بودیم همه اینها را کنار هم داشته باشیم. همهشان برای من احترام قائل بودند.
وقتی آقای احمدینژاد شهردار شد، خیلی خوشحال شدم. بارها سر کار از حال میرفت. خیلی زحمت میکشید. شهرداری تنها جایی بود که میدیدیم یک مسئول مملکتی بهجای اینکه دائم از مردم پول بگیرد؛ به آنها تخفیف میدهد. ما این مهندسی اجتماعی و ترمیم زخمهای مردم را لازم داشتیم. لازم بود به مردمی تخفیف دهیم که مالی و جانی و قدمی و درمی ایثار میکنند. این راه بسیار خوبی بود. بعد هم به او گفتیم برای رییسجمهوری جلو بیاید. کم نبودند کاندیداهایی که جلسه میگذاشتند و نظر مرا میشنیدند. منظورم این است که از سال ۱۳۸۴ نگاه خاص داشتم و داخل این فضاها بودم.
در مسجد دانشگاه تهران چهکار میکردید؟
برگزاری مراسم روضه، اعتکاف، شبزندهداریها و عزاداریها به رشدی رسیده بود که گرایش مردم به اینجا زیادتر شده بود. البته حضور سخنران عزیز جلسه، آقای پناهیان تأثیر فوقالعادهای داشت. زیر سایه ایشان جلسه رونق روزافزونی داشت. اما اگر قرار بود بعد از ایشان کسی دعا بخواند که توانایی لازم را نداشت، بازهم عقبه کار میلنگید. خب ما این فضا را داشتیم. روضهداری ما در مسجد دانشگاه تهران از ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۸ میشود ۱۲ سال. بزرگترین پیروزی زندگیام، عاشورای ۱۳۸۸ است.
وقتی در جبهه بودیم میگفتیم همهجا در همه گردانها، پرچم هیأت رزمندگان را داشته باشیم. آنوقت تصور اینکه ۲۰ سال دیگر در مسجد دانشگاه تهران این پرچم را داشته باشیم، سخت بود. به فضل خدا این پرچم را نگه داشتیم. گردانهای مختلف در روزهای هفته به نام هیأت رزمندگان برنامه دارند. الان الحمدلله حدود هزار هیأت رزمندگان قوی داریم. فضایی که مدنظرمان بود؛ درست شد.
حالا شما بگویید از آن طرف میدان امام حسین تا این طرف میدان انقلاب چند هیأت داریم؟
زیاد.
کدامیک توفیق پیدا کرد جریان فتنه را ناکام کند. در فضای دانشگاه این اتفاق افتاد، آنهم بهدست گروهی که لمپن نیستند، مستضعف فکری و اندیشهای نیستند. از بزرگترین مرکز اندیشهگرای عالم تشیع، یعنی دانشگاه تهران و بزرگ معبد دانشجویی، یعنی مسجد دانشگاه تهران و از اتفاق هیأت با مسجد؛ آدمهایی بیرون میآیند که نمیتوانید بگویید چکمهپوشند، لمپن یا نظامیهای لباس شخصیاند. به همین دلیل که هیچچیز نمیتوانند بگویند، فرار میکنند. چه بگویند؟ بگویند ما مقابل قشر فرهیخته و متفکر جامعه ایستادیم!
درس عاشورای ۱۳۸۸، درس بسیار بزرگی است. عملا نشان دادیم همه این سینهزنیها و روضهخوانیها مقدمهای است برای دفاع از دین. این سینهزنی، سینهچاکی و آمادگی است برای سینه سپر کردن و جانبازی. اینها به منصه ظهور میرسد. رعب دانشجویان و استادان، دشمنی را میگیرد که سرسپرده اجانب است و با هیچ مقدساتی میانه خوشی ندارد. بعضی از مطبوعات ما که اصلا چیزی در اینباره ننوشتند. ۳۰ سال بعد که بخواهیم تاریخ مملکت را بخوانیم؛ مطبوعات را مطالعه میکنیم. فلان مجله که اسمش مال امام حسین است؛ هیچچیز درباره ۹ دی و عاشورای ۸۸ ننوشته است.
اینجا یک سؤال داریم؛ چهموقع بایدساکتین در فتنه را به چالش در مباحثه بکشانیم؟ مگر اندیشه عاشورا همین را نمیگوید؟ چرا باید یک عده وجهه و تشخص دینی بگیرند، برای امام حسین قیافه هم بگیرند و طواف هم بروند، اعتراض هم بکنند که چرا تو عرفات و منا نمیآیی؟ ساکتین ما از این دسته هستند. کسی نیست این اندیشه را پاسخ دهد. ساکتین در فتنه چهزمانی باید به ملت پاسخگو باشند؟ چهموقع یک نفس راحت از دست جریانهای فتنه و انحراف میکشیم که بتوانیم شش ماه سر فرصت، بعضی را تکتک به تلویزیون بیاوریم و صحبت کنیم. بگوییم شما که فلان پست را در این مملکت دارید، سکوتتان در فتنه چه
معنایی داشت.
بعد هم ۹ دی و انعکاس آن را ببینید. حضرت آقا درباره ۹ دی چه میگویند و ما چه میکنیم! داریم از کنار ۹ دی میگذریم که کمروزی نبوده.
وقتی وسط سینهزنی اعلام میکنیم برویم بیرون، سینهزنی ما در خیابان است. یعنی همه این روضه مقدمهای بود که ما همیشه آماده باشیم تا کسی به حریم سیدالشهدا(علیهالسلام) تعدی نکند. و عاشورا بود و عدهای به این حدود تعدی کردند. این برای من یک افتخار بزرگ است.
عاشورای ۸۸ را شرح میدهید؟ از سینهزنی تا به خیابان رفتن شما چقدر طول کشید.
همینجا که نشستید، بچههای بسیج نشسته بودند و گریه میکردند که اجازه دهم از اول وقت بیرون بروند.
از صبح خبر داشتید که قرار است شلوغ شود؟
بله. بچهها میدانستند بیرون چه خبر است، من آدم تشکیلاتی هستم. باید از چند چیز مطمئن باشم. ۱ - حضور ما بیرون، کمک نیروهای امنیتی است یا مخل فعالیت آنها؟ ۲ - اگر از اینجا بیرون رفتیم خون از دماغ کسی آمد، چهکسی پاسخگوست؟ بهعنوان کسیکه اینجا میخواند؛ نسبت به جان بچهها مسئول هستم.
با بعضی بچهها که در خیابان بودند تماس گرفتم؛ گفتند هنوز لازم نیست. برنامه را در مسجد شروع کردیم. داشتم میخواندم که دیدم بعضی از دوستان اشاره کردند که بیرون اوضاع بههم ریخته. متوجه شدم الان وقتش است. پشت میکروفن اعلام کردیم دیگر نوحه نمیخوانیم. روضه بس است؛ برویم بیرون.
در سه مرحله بیرون رفتیم. عدهای همان لحظه به خیابان ریختند، گروه دوم با فاصله کوتاهی رفتند و گروه سوم که سن و سال بیشتری داشتند، پس از نماز جماعت رفتند.
گروه اول به بطن درگیریها رفتند. گروهی را فرستادم که سر خیابان فلسطین بایستند، چون وظیفه داشتیم راههای ورودی به بیت را ببندیم. نباید آنجا را خالی میگذاشتیم. همانجا ماندیم تا کل قضیه منتفی شد و بچهها به مسجد برگشتند. یکی دو نفر بهطور سطحی مجروح شده بودند.
چند سؤال دارم. «امور مساجد» در واکنش به این کار ما چه کرد؟ آیا این اتفاق را در مطبوعات و تبلیغات خودش به رخ کشید که ما مسجدی داریم و این عملیات را انجام داده؟ حوزه هنری و وزارت ارشاد چیزی گفتند؟ اما صدا و سیما تا شب چندبار در گزارشها به مسجد دانشگاه تهران اشاره کرد. بعضی از مطبوعات برای سکوت آن روزها باید پاسخ بدهند. در جمع بچههای ما در عاشورای ۸۸ تحصیلکردههای رده دکترا بودند.
بنا به گفته امام گریه بر اباعبدالله، گریه سیاسی است. گریه برای سیدالشهدا ضمن اینکه ما را تزکیه میکند؛ از مهمترین ابزار برای تقرب به درگاه حق تعالی است. از دل این گریه خیلیچیزها بیرون میآید که مهمترین آن، حماسه است.
میخواستیم بگوییم مسجد دانشگاه تهران میتواند هیمنه اشک و عزاداری را داشته باشد، در ضمن اینکه مبانی روشنفکری قصه را هم دارد. به این خروجی هم رسیدیم که در عاشورای۱۳۸۸ نشان دادیم.
تنها روزی که خوشحال شدم هنوز شهید نشدم؛ عاشورای ۱۳۸۸ و نهم دی بود.
من از ۹ دی برای خودم پیراهنی ندوختم! تأکید میکنم که اتفاق عظیمی افتاد. برای اولینبار مردمی آمدند که دیگر عکس رییسجمهوری را با خودشان نیاوردند و فقط به عشق حضرت آقا آمدند. یک همایش عظیم بود. جمعیت در حوالی میدان انقلاب بینظیر بود. بعد از راهپیماییهای زمان انقلاب، چنین جمعیتی را نداشتیم. آن روز مردم یک «یا حسین» گفتند که آن بالا متحیر ماندم. اینهمه «یا حسین» شنیده بودم در جبهه و در صبحگاه لشکرها؛ اما این «یا حسین» با همه فرق میکرد. این مهم است.
چطور میشود در واقعه کربلا عقلگرایی را توجیه کرد؟
از سه منظر میشود عقلگرایی در حادثه عاشورا را بررسی کرد. یکی عالم ملکوت است، یعنی آنچه امام میفهمد و ما نمیفهمیم، چون امام وصل به عقل کل، یعنی پیامبر است. امام جانشین عقل کل است، پس باید نقش عقل را داشته باشد. عقل ما جزء است؛ نمیتوانیم همهچیز را بفهمیم به همین دلیل باید ببینیم امام چه کار میکند. هر کاری امام انجام میدهد؛ عاقلانه است.
نکته دیگر این است که اگر به شکل رئال، از کف صحرای مکه و مدینه تا کربلا، به واقعه عاشورا نگاه کنیم؛ میبینیم عقلانیت موج میزند. امام حسین حرکتی را ایجاد کرده که با توجه به ابعاد عرفان، حماسه و عاطفه، از همه موقعیتهای انسانشناسی، مردمشناسی، جامعهشناسی استفاده کرد تا عقلگرایی عاشورا و خردورزی را به رخ بکشد. میدانست میخواهند او را بکشند؛ نگذاشت این اتفاق در مکه و مدینه بیفتد. امام تا صحرای کربلا آمد که باطل بودن نامهها را نشان دهد.
نکته سوم نگاه به سیره عقلا و آثار حرکت امام حسین است. به اثر کربلا در شیعه عاقلانه نگاه کنید. اگر امام عقلگرا نبود؛ چطور در قرن ۲۰ و ۲۱ اینهمه شیعه به حرکت امام حسین تأسی میکنند و از ایشان درس میگیرند.
مدیر شرکت بل یک آلمانی مسیحی است که برای تنظیم سیستم صوتی مسجد، به دانشگاه تهران آمده بود. میگفت ما هم روضه داریم. عدهای برای مسیح در کلیسا روضه میخوانند، ولی همه چرت میزنند. او هم میفهمد گریه برای امام حسین با بقیه روضهها فرق میکند.
غیرمسلمانان و در ادیان دیگر هم از امام حسین درس میگیرند. برای عقلای انقلابی؛ سیدالشهدا الگوست. گاندی هم توجه ویژهای به امام حسین داشت. بزرگترین انقلابیون قرن بیستم به کربلا نگاه میکنند و حضرت سیدالشهدا را بهعنوان یک الگو میبینند. فکر میکنید ریشه مبارزه منفی گاندی کجاست؟ این حرکت سیدالشهدا(علیهالسلام) دین را نجات داد. لکه ننگ یزید را از روی ساحت دین برداشت.
اندیشه کربلا، اندیشهای است که میان خردورزان، جایگاه ویژهای دارد. میان عقلا از موقعیت بسیار متعالی برخوردار است. عاقلان و اندیشمندان عالم، امام حسین را تأیید میکنند و میستایند.
اثبات کردید حرکت عقلانی است. چرا امام حسین خانوادهاش، زنان و حضرت زینب را همراه خود به کربلا بردند؟
آوردن حضرت زینب و خانمها، کاملا عقلگرا بوده است. درست است صدمهها و لطمههای جبرانناپذیری را متحمل میشوند؛ شهید و مجروح میدهند، ولی این اسارت هم حساب شده است. بهجز کربلا، نمونههای دیگری از جنگ با این شکل را شاید در تاریخ پیدا کنیم، ولی هیچجا همراه شدن زنان و فرزندان را نداشتیم. این نشان میدهد یک منطق پشت قضیه است، بهترین کسیکه میتواند در جلسه ابنزیاد و یزید ملعون سخنرانی کند؛ حضرت زینب(سلامالله علیها) و امام سجاد(علیهالسلام)
است که هم بیمار و هم زخمخورده کربلاست. اینها هم سناریو از قبل تعیین شدهای است که مو به مو عقل در آن حاکم است. طبق تعریفی که ما از عقل داریم؛ عقلکل رسولالله است. پس عقلگرایی همان است که رسولالله میگوید. کربلا را هم رسولالله گفته است.
نگرش امام، مافوق همه هستی است. چون امام جانشین پیغمبر است و قرار است نگاهش، نگاه الهی باشد؛ عینالله است. پس او تسلط دیگری دارد.
به همین دلیل میگوییم عقل این است که ببنیم امام چه میگوید. اول ثابت شود او امام است، وقتی ثابت شد؛ دیگر تمام است. پیامبر اکرم(صلى الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «الحسن و الحسین امامان قاما او قعدا» حسن و حسین در همه احوال امام و پیشوایند؛ چه بایستند و چه بنشینند.
این عقلگرایی را در شعر و سینهزنی و مداحی، چطور به جوانها میگویید و نشان میدهید؟
بارها این چیزها را در مجلس گفتهام و اینجا فقط کد میدهم. «عشق یعنی یه پلاک / که زده بیرون از دل خاک» این بیت عشق را تعریف میکند. عشق هم زیرمجموعه عقل است. به نوحههای معروفی که در این زمینه داریم، توجه کنید. عقل ما را دلالت میدهد به کربلا. اگر دنبال حفظ و بقای دین و رضای الهی هستیم توجهمان باید به کربلا باشد.
خب! نوحهها هم ما را به کربلا دلالت میدهند.
چهوقت لازم میشود شما(مداح جلسه) سخنرانی کنید؟
دو وجه دارد؛ بحثشخصی و کار مداحی. من معلم هستم و کارم صحبت کردن است. خیلیجاها لازم است سخنرانی کنم. گاهی برای تبیین یک بیت ممکن است چند آیه، روایت و رفرنسهای مختلف بهعنوان شاهد بیاورم که ممکن است از ماده شعر رد شود. وقتی آیه را حفظ هستم، چرا نخوانم؟ چرا به شأن نزول آن اشاره نکنم؟ این کار خیلی هم خوب است. ممدوح علماست. مثلا در غزل صابر همدانی این بیت «استعانت جستن از دشمن بود غفلت ز دوست / این تغافل داشت یوسف را به زندان بیشتر» نیاز به توضیح دارد. فهم معنی این شعر برای بعضی مستمعان سخت است. اگر شعر کمی
مغلق باشد، مستمع با بغلدستیاش حرف میزند. مداح باید مجلس را مدیریت کند. اگرمخاطب یکجا را نفهمد اذیت میشود.
از کجا میفهمید مستمع شعر را نفهمیده یا کلافه شده؟
حواسم به مجلس هست. کلافهشدن نشانههایی دارد مثلا خمیازهکشیدن، ساعت نگاهکردن، سرخاراندن، با بغلدستی حرف زدن، یعنی من خسته شدم فکری به حالم کن. عکس این واکنشها هم هست. سرها که بالا میآید، طرف که قد میکشد، خیره میشود یا تعجب میکند، یعنی خوشش آمده.
در بعضی جلسهها بهعنوان سخنران از من دعوت میکنند؛ چه کنم؟ از قدیم هم همینطور بوده. از مداحها فقط من نیستم. آقای بکایی و آقای توکلی هم سخنرانی میکنند. بعضی از سخنرانان دکترای علوم قرآنی و دینی هستند؛ مثل آقای قنبری و آقای بهرام و آقای فقیهی که جایگاه خوبی در سخنوری دارند. من معلمی کردم و از اول جوانی علمای مختلف به من گفتند که شما صحبت کن. مرحوم حاج عبدالکریم حقشناس به من گفتند: شما بیشتر صحبت کن و کمتر بخوان. آیتالله خوشوقت هم از ۲۰ سال پیش فرمود شما حدیثهم بگو. بعضی از مراجع تقلید مثل آقای نوری همدانی گفتند که همه شما(مداحها) حدیثهم بگویید، احکام هم
بگویید. وقتی به فلسطین تعدی شده، اگر نگویید، به دستگاه امام حسین خیانت کردید.
علمای ارشد ما این را میگویند. البته اگر کسی بلد نیست، نباید حرفی بزند که نتواند آن را جمع و جور کند. من هم در حرفهایم خطا داشتهام، مثل خیلیهای دیگر. اما اینکه ما کلیت را رها کنیم؛ نه، درست نیست.
عدهای میگویند جمعی که پای صحبت آقایان علما مینشینند، کمتر از جمعی هستند که برای مداحی به مجلس میآیند. این حرف درست است؟
نه، اینطور نیست. اصلا قبول ندارم. برای شما اثبات میکنم. اولا این تهمتی است که به ما زدهاند و تضعیف بیجایی است برای علما. سؤال میکنم؟ این هفته نماز جمعه مشهد را دیدید؟ حدود ۲۰۰ هزار نفر پای منبر آقای علمالهدی بودند. برای نماز جمعه تهران، حدود یک میلیون نفر آدم میآیند. مگر کم است؟ شما با زمان طاغوت مقایسه نکنید. الان به فضل خدا چند نماز جمعه داریم؟ پس بسیار سخنرانی داریم. علما جایگاه و پایگاه خودشان را دارند. تلویزیون هم
هرهفته حدود ۴۰ منبر خوب را نشان میدهد. برنامه «سمت خدا» را کم نگیرید. این برنامه هم منبری است که ۵ میلیون، ۱۰ میلیون نفر در خانه میبینند. کجا هر روز مداحها صحبت میکنند؟ پس منبر دست نخورده و سر جایش هست. این حرف را قبول ندارم. در همایشی هزار و ۵۰۰ مداح دور هم جمع شدیم. تک و توک مداحهایی هستند که هنرهایی دارند یا به فنونی و علومی مزین شدهاند که جمعیت بیشتری میآیند. در همین مجالس هم سعی میکنند بهترین سخنرانها را دعوت کنند. بعد یا قبل از مجلس مداحی، مردم را ارشاد میکنند.
تعارفی با علما نداریم. خادم علماییم. دیدهاید آقای فاطمینیا، آقای شیخ حسین انصاریان و یا آقای پناهیان منبر بروند و خلوت باشد؟ جمعیت خوبی پای صحبت علما جمع میشوند. ۳ - ۲ هزار مسجد داریم. در هر مسجد ۱۰۰ نفر پامنبری داریم.
کجا ۳ - ۲ هزار جلسه ۱۰۰ نفری برای مداحی داریم. علما برنامههای مختلف و تریبون دارند. در بسیاری از ادارهها نماز جماعت برگزار میکنند که در بیشتر آنها هم سخنرانی میشود.
از سال ۱۳۷۶ در مسجد دانشگاه تهران فعالیت میکنید. در عاشورای ۱۳۸۸ به خیابان آمدید و با دانشجویان هیأتی جلو فتنه ایستادید؛ چرا عدهای امروز حرف سیاسی شمارا برنمیتابند؟ حرف سیاسی شنیدن از شما که تازگی ندارد.
چون بعضیجاها ممکن است ما از حد بگذارنیم.
چهچیز باعثشده شما بحثرا از حد بگذارنید؟
اینکه ادبیات مقابل ما، طوری بوده که ما را به این ادبیات دعوت کرده، وگرنه مردم ما را میشناسند؛ ادبیات ما این نبوده. همه میگویند چرا اینطور شد؟ باید دید ریشه ادبیات بنده در کجاست.
شما در مقام جواب با این ادبیات وارد شدید؟
بله. چون ما دیدیم به علما توهین میشود. دارند علما را تحقیر میکنند. میگویند بیایید با فلان آقا که لیسانس الکترونیک دارد، مناظره کنید. این کار تحقیر علمای ماست. وقتی اینجور تحقیر میکنند، بعضی مثل ما از کوره درمیروند!
البته پیامدهایش را بهجان میخرم. جایی که بهنظر میآید وهن نسبت به مردم، نسبت به خدا، نسبت به امام زمان، نسبت به مقام معظم رهبری است، بنده حرف میزنم و پیامدهایش را هم به جان میخرم. اما اتفاقی که در عاشورای ۱۳۸۸ افتاد، عظمت داشت. سال ۱۳۸۸، خروجی بسیار بزرگی است در کارنامه زندگی من.
شما یک شخصیت سیاسی دارید، ولی…
بگذارید بگویم. سال ۱۳۸۴، سه نفر از کاندیداها با من جلسهای خصوصی گذاشتند؛ به دو نفرشان گفتم شما نباید اصلا کاندیدا شوید. در اوج انتخابات بود، یکی از آنها قبول کرد و گفت شما درست میگویید. من کاملا سیاسی بودهام، بهقدری که آقایان در این زمینه برای نظر من احترامی قائل بودند.
پس چرا امروز حرف سیاسی شما را تحمل نمیکنند؟
ببخشید اسم میبرم مثلا با آقای کروبی کمتر پیش آمده که با هم، هماندیشه باشیم. ولی یکبار در مجلس ششم، از ولایت فقیه دفاع کرد، حزبالله، بنده و آقای اللهکرم و بچههای حاج منصور و بچههای مسجد ارگ و… همه آمدیم مجلس برای تظاهرات و آنجا من شعر خواندم.
آنروزهایی که آقای کروبی با هوادارانشان بودند، یکنفر نیامد بگوید شما نباید دخالت کنید، چون آن روز دفاع کردیم. الان جناب آقای خاتمی گفتهاند اگر آمریکا بخواهد حمله کند، اصلاحطلب و اصولگرا نداریم؛ همه علیه آمریکا میایستیم. امروز این حرف، حرف خیلی خوبی است.
یک سؤال از شما دارم. شب بیست و یکم رمضان یکی از سالها، در جلسهای که یکی از دوستان عزیز دوم خردادی در غرب تهران گرفته بود(کانون توحید)، ۶۰ نفر آمده بودند؛ همان موقع در جلسه ما حدود ۱۲۰ هزار نفر نشسته بودند که بنده دو سه ساعت برنامه داشتم. خوب توجه کنید؛ میتوانید بگویید ۱۰۰ هزار نفر عقلگرا نیستند؛ آنهم در پایتخت کشور شیعه، قلب خاورمیانه، فرزندان امام امت؛ آنهم در شب قرآن و توسل به عترت. توقع دارید وقتی حدود ۱۰۰هزار نفر جمعیت آمده من چهکار کنم؟ آقا و امام میگویند مسایل روز را بگویید. ما نگاه نکنیم و کاری نداشته باشیم که امروز در بحرین چه میکنند؟ یا در
لبنان، فلسطین و دنیا چه میگذرد؟ کاری نداشته باشیم که مثلا چند روز قبل آقا حرف زدند و چه گفتند، مگر چنین چیزی میشود؟ نه، اینها چیزهایی است که با عقل جور در نمیآید، بعضیها هم که این حرفها را میزنند خودشان را اذیت میکنند. مگر اینکه ما مطامع شخصی داشته باشیم! اگر از روی طمع شخصی حرف زدم، حق دارند. اگر دولتی یا سازمانی در زندگی که من دارم تأثیرگذار بوده، بیاید و همه چیز را بگوید. در این مدت که قصد تخریب شخصیت ما وجود داشته، اگر چیزی بود تا حالا حتما رو کرده بودند.
همان حرف ما بوده که مثلا خواستیم از علما دفاع کنیم و با یک جریان انحرافی مقابله کنیم و تذکری بدهیم؛ به کسانی که خیلی دوستشان داشتیم و خیلی روی آنها حساب باز کرده بودیم. این وسط من چه نفعی بردم؟ فکر میکنید علما بعد از این قضیه یک کامیون پول برای من میفرستند! نه. اینطور نیست. فردا صبح اگر روضه را غلط بخوانم؛ گوشم را میگیرند. من هم همین را میخواهم. که حواسشان به ما باشد. ما میخواهیم دینمان درست باشد.
ما علما را رها نمیکنیم؛ آقایان کت و شلواری را بچسبیم. این قاعده زندگی ما نوکرهای امام حسین(علیهالسلام) است. نمیتوانم گوشه عبای علما را رها کنم. شیعه، این است. عقل میگوید علما، علم هستند و طرف دیگر جهل. جاهلان کار را به التقاط میکشانند. بنده هم اگر از مبانی صحبت میکنم، عموما با مجتهدان هماهنگ میکنم، چیزی نمیگویم که دین مردم را در مبانی خدشهدار کنم. اگر هم اشتباه کنم، زود اصلاح میکنم.
مداحان چطور میتوانند در ایجاد همگرایی و وحدت تأثیر بگذارند؟
از شما هم میخواهم حواستان به وحدت باشد. هر جای حرفهایم مخل وحدت بود؛ مطابق عقلگرایی نیست؛ ننویسید. چون الان وقت پرخاش نیست؛ الان وقتی است که همه باید یک دست و آماده باشیم برای مبارزه با استکبار جهانی. شما رسانهها، اگر من یا بقیه چیزی گفتند که مخل وحدت بود؛ لحاظ نکنید. فعلا باید به سمت وحدت برویم. وظیفه این است. حضرت آقا دعوت به وحدت کردند.
منبع : هفته نامه پنجره