تبلیغات
کد خبر: ۶۹۶۲۲

حسنی مبارک و نزدیکترین افراد به امام علی(ع)

جمله ای جالب، از امام علی(ع)، درباره اهل مصر در نهج البلاغه در عهد نامه محمد بن ابوبکر هست که می فرماید: «تو را برای فرمانروایی به جایی می فرستم که نزدیکترین افراد به من هستند، آنان اهل مصرند.»

به گزارش صدای شیعه: حضور شیعیان در مصر، به اندازه حضور اسلام در آن قدمت دارد. در گذشته های دور، این کشور صاحب یکی از تمدن های باشکوه بود که قرنهای بعد، بر اثر ستم فرعون ها آن تمدن نابود شد. بعد از فتح مصر توسط مسلمانان، این کشور مرکز فرهنگ و علوم اسلامی شد. اوج شکوفایی این مرحله، از زمان حکومت فاطمیان آغاز گشت. حکومتی شیعی که برای چند قرن عدالت و شکوفایی و پیشرفت را برای مصر به ارمغان آورد. یکی از هدیه های دولت فاطمی به مصر امروز، دانشگاهی بود که به عنوان بزرگترین دانشگاه جهان اسلام شناخته می شود. دانشگاه الازهر در زمان دولت فاطمی تأسیس شد و تاکنون به فعالیت خود ادامه داده است و هم اکنون بیش از ۱۳۰ هزار دانشجو دارد و در مدارس الازهر ده ها هزار دانش آموز تحصیل می کنند. جالب است بدانید نام این دانشگاه به مناسبت یادبود دختر رسول خدا، فاطمه زهرا(س) به ازهر یا الازهر نامیده شده است.
درباره ویژگی های مصریان، می توان گفت آنان نزدیکترین افراد، به اهل بیت(ع) و شیعه اند. شخصیتی به نام محمد حسنین هیکل، از روزنامه نگاران معروف و مشاور عبدالناصر می گفت: «شما شیعیان به خاطر محبتی که به اهل بیت(ع) دارید، اسم حسن و حسین را بر اولاد خود می گذارید، ما هم همین طور هستیم، اما ما هر دو اسم را یکجا برای بچه هایمان انتخاب میکنیم، حسنین.» جمله ای جالب، از امام علی(ع)، درباره اهل مصر در نهج البلاغه در عهد نامه محمد بن ابوبکر هست که می فرماید: «تو را برای فرمانروایی به جایی می فرستم که نزدیکترین افراد به من هستند، آنان اهل مصرند.»
اما در روی دیگر سکه مصر از جمله کشورهای اسلامی است که حساسیت شدیدی روی جمعیت شیعه آن است. ۱۰ درصد مجموع جمعیت مصر مسیحان قبطی و ۹۰ درصد باقی مانده مسلمان می باشند. در این بین ۱ تا ۲ درصد جمعیت ۹۰ درصدی مسمانان مصر، شیعه مذهب هستند. آمار شیعیان مصر همواره در هاله ای از ابهام بوده است. تا جایی که آمار اعلام شده توسط نهادهای مختلف در تناقض بوده است و بعضاً تفاوت آمار فاحش است. تا جایی که آمار اعلام شده توسط دولت مبارک به مراتب ۱۵ بار کمتر از آمار واقعی است! دولت مبارک جمعیت شیعیان مصر را صد هزار نفر برآورد می کرد. اما شورای حقوق بشر سازمان ملل آمار را بالغ بر هفتصد هزار نفر برآورد می کند. و یا مرکز مطالعات ابن خلدون تعداد شیعیان این کشور را بالغ بر یک میلیون می داند. محمد الدرینی، یکی از رهبران برجسته شیعیان مصر، این رقم را بین یک و نیم تا دو میلیون برآورد می کند. به عقیده وی، شیعیان مصر به دلایل امنیتی سیاسی غالباً تقیه و هویت واقعی خود را کتمان می کنند.
در دوران حکومت «حسنی مبارک»، شیعیان مصر تحت شدید ترین محدودیت ها می زیستند. مصر سال ها تحت حکومت فاطمیون شیعی مذهب قرار داشته است، به همین خاطر مصری ها نسبت به تشیع با تساهل و رواداری می نگرند. آنها در قیاس با اهل تسنن عربستان، به مراتب برای اهل بیت علیهم السلام و امامان شیعه احترام بیشتری قائلند تا جایی که سلفی های مصر نگران هستند که مذهب تشیع به آسانی در بین اهل تسنن مصر گسترش یابد.
از چشم انداز رژیم حسنی مبارک، شیعیان در سراسر خاورمیانه بعنوان ابزارهای نفوذ استراتژیک جمهوری اسلامی ایران برای تاثیر گذاری در دنیای تحت سلطه پادشاهی های سنی محسوب می شدند. رژیم مبارک باور داشت که جمهوری اسلامی ایران برای افزایش توان بازدارندگی اش در برابر ایالات متحده در سطح بین المللی، گسترش نفوذ در سطح منطقه خاورمیانه را در دستور کار قرار داده است و در این راه جهت افزایش نفوذش در منطقه از شیعیان حمایت می نماید.
سیاست خارجی «حسنی مبارک» که انعکاسی از سیاست های ایالات متحده در منطقه بود با سوءظن به شیعیان می نگریست. رژیم «حسنی مبارک» به بهانه ناروای پیوند شیعیان با چمهوری اسلامی ایران؛ آنها را بعنوان یک عامل بی ثباتی مورد سخت ترین فشارها قرار داده بود. محدودیت های آموزشی و فرهنگی، زندان و شکنجه و اتهامات ناروا جزوی از زندگی شیعیان مصر در دور حسنی مبارک بود. در دوره وی صدها تن از شیعیان مصر زندانی و شکنجه شدند. نسخه هایی که از اسناد بازجویی شیعیان تحت سرویس های امنیتی رژیم مبارک افشاء شده است نشان می دهد که شیعیان در زندان های «حسنی مبارک» به خاطر اعتقاداتشان به کفر گویی متهم می شده اند.
اين در حاليست که الازهر به عنوان بزرگ ترين مرکز مذهبي -آموزشي جهان اهل تسنن، تشيع را بعنوان يک مذهب صحيح شناسايي کرده بود. در واقع بر خلاف رواداري اهل تسنن مصر؛ رژيم مبارک نگاهي شديدا امنيتي يه شيعيان داشت. پس از صلح ننگين سادات با رژيم غاصب؛ مصر خاورميانه را ترک کرد و تلاش براي هژموني بر دنياي عرب و رهبري دنياي عرب در برابر رژيم غاصب را کنار گذاشت و آزادي عملش در حوزه سياست خارجي محدود شد اين امر به خاطر بحران مشروعيت رژيم مصر و همچنين وابستگي اش به کمک هاي ايالات متحده بود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات