تبلیغات
کد خبر: ۷۰۵۲۰

بیماران زرد

حکایت عجیبی دارد جامعه سیاسی ما. آدم هایش را به تیغ رصد بزنی ماجراهایی را فریاد می‌زنند.

جوان آنلاین، پاره‏اي از اينان خيال پردازان قاهري هستند. تبحر ويژه‏اي در هست كردن نيستها دارند. آنان همواره در دنياي مجازي مي‏زييند؛ دنيايي تنيده شده از زشت و زيباهاي خيالي و رؤيايي. بهتر بگوييم آنان زيستي انگاره‏اي و نمادين دارند. نظام انديشگي آنان، با واقعيت‏هاي بيروني چندان سازگاري ندارد. صفتشان را صادق مينامند اما صادقاني كه جاهلاني پر مدعا بيش نيستند. هر بيرنگي را اسير رنگي مي‏كنند وانديشه بيرنگ خود را به صد رنگ مي‏آلايند.

بر قامت خیال واره‌های خود، جامه‏ای از حقیقت می‏پوشانند و جمله حقایق دیگر را خیال و ضلال می‏پندارند و چون بر بطلان انگاره‌های‏شان دلیل می‏آوری، جز صفرا نمی‏افزاید و جز خیال‏شان بیش نمی‏شود.
سخت اسیر پیشا فرض‏ها و پیشا فهم‏های خود هستند. جملگی بر این تصورند که هر پدیده واقعیتی «مستی» خود را وام‏دار گفتمان آنها است.

پیش چشمان خود، شیشه‏ای کبود نهاده‏اند. از این رو، عالم و عالمیان، کبودشان می‏نماید. اما، اگر رنگ کبود به ذائقه‏شان خوش نیاید، سریع رنگ عوض کرده و بر مشرب «فرافکنیسم» در آمده و به زمین و زمان ناسزا می‏گویند.
شاید این بندگان خدا هم به همان ویروسی مبتلا شده‏اند که ویروس غرض و مرض سیاسی جناحی می‏نامندش. ویروس عجیبی است. جسم و روح، سرش نمی‏شود. در هر زمینه‏ای قابلیت رشد و نمو دارد.

در سیستم که قرار می‌گیرند، قدرت تعامل پایینی دارند و می‌خواهند از قاعده بگریزند و فردمحوری را جایگزین کنند چرا؟ چون به «انبوه متملق» نیازدارند. این تنها بیماری آنها نیست. سیستم و سازمان را به اضمحلال می‌برند، چنان که کذب برایشان خورشت رزقشان است. هر که با آنان نباشد دگر می‌شود و دگر آزاری مرامشان.
آنان خویشتن را در اختیار ادراک تخیلی، آن هم از نوع وهمی آن، می‏نهند و همواره شبه و صورت وهمی شئ را به جای شئ واقعی می‏گیرند و مهم‏تر آنکه گمان می‏کنند حقیقت را یافته‏اند. اما رها شدن از وهم و برخاستن و گذشتن از بندهای استوار گمان، خود بلوغ دوباره است.

آری باید به آنان گفت که «وهم» نوعی ضدخرد است؛ ضد خردی که چونان کودکی در دنیایی از شبهه‌ها می‏زید. این دنیای وهم به تصویرهای ذهنی خود اعتماد می‏کند. صاحب چنین معرفتی هرگز نمی‏پرسد که آیا این تصویرها با چیزی از امور واقعی در انطباق است یا نه. عالم ادراک وهمی در نهایت، خود دنیایی است ضد خرد که تا بی‌نهایت، مرزهای خود را می‏گسترد؛ دنیایی است که فقط «وهم» در آن جای دارد و تا آنجا که امکان دارد، هرگونه راه جویی و ورود به واقعیت را ناممکن می‏سازد، بنابراین معرفت وهمی، کوری کامل است و هم پیوسته حقیقت را با جایگزینی تصویر شبه گونه شیئی را به جای شئ واقعی، در پرده می‏افکند.

بیمار وهمی، خود آفریدگار جهان جامعه و حوادثی است که خود می‌جوید. رویدادهای گذشته وحال را با حال و خیال و آرزوهای خویش در می‏آمیزد و از آمیزش این گونه «حقیقت» و «واقعیت» تاریخی را باز می‏ساز.
اینان بی‌شک بیمارند و رفتار و ذاتشان زرد آنچنان که سیرتشان سخت به صورتشان رنگ می‌زند. آری برادر، اینان سخت بیمارند و سیستم‌ها را نیز به وهم و کذب خود می‌آلایند.
براي داشتن ساحتي اخلاقي در عرصه سياست بايد طرد كرد اين بيماران زرد را.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات