تبلیغات
کد خبر: ۷۰۶۹۴

چرا خدا مرا نبی ورسول برای دیگران قرار نداد

خداوند متعال به هر کس یا حتی هر موجودی، بنا بر حکمتش، آن وحی‌ای را که برای او به تناسب تکلیفش لازم داشته باشد می‌فرستد

به نکات ذیل توجه نمایید:
الف – مواهب الهی بر اساس علم و حکمت الهی، به هر کس به اندازه‌ی مرتبه‌ی وجودی و تاب و توان اخذ و تحملش از یک سو و رسالت، وظیفه، تکلیف و نقشی که دارد و باید داشته باشد، از سوی دیگر اعطا شده است. و نظام کامل و احسن خلقت نه تنها ایجاب نمی‌کند که هر چیزی که به هر مخلوقی داده شده است، عیناً به سایر مخلوقات نیز افاضه گردد، بلکه ضرورت تفاوت‌ها را به تناسب وجود‌ها و نقش و تکلیف آنها در نظام آفرینش ایجاب می‌نماید. لذا معنا ندارد که مثلاً همه ملک باشند یا همه انسان باشند یا همه گیاه باشند و یا همه یک نوعی از حیوان باشند یا خورشید و ماه و زمین از یک شکل، یک اندازه، یک ویژگی و خواص و یک نقش برخوردار باشند. پس او که خالق است می‌داند چه مخلوقی را چگونه خلق کرده و شرایط پذیرش چه مسئولیتی را دارد. لذا وقتی دیگران گفتند: چرا به ما وحی نشد و یا ما فقط ایمان می‌آوریم که عین همان وحی به ما نیز ارسال گردد، فرمود:

«وَ إِذا جاءَتْهُمْ آیَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى‏ مِثْلَ ما أُوتِیَ رُسُلُ اللَّهِ اللَّهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ سَیُصیبُ الَّذینَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عَذابٌ شَدیدٌ بِما کانُوا یَمْکُرُونَ»(الأنعام، ۱۲۴)

ترجمه: و چون آیه‏اى به سویشان آید گویند هرگز ایمان نمى‏آوریم مگر آنکه نظیر آنچه پیغمبران را داده‏اند به ما نیز بدهند، خدا بهتر داند که پیغمبرى خویش کجا نهد، کسانى که به گناه پرداخته‏اند به زودى نزد خدا بخاطر آن نیرنگها که مى‏کرده‏اند خفتى و عذابى سخت به ایشان مى‏رسد.

ب – وحی یعنی کلام یا اشاره یا پیام پنهانی که به سرعت از گوینده به مخاطب منتقل گردد. «" راغب اصفهانی " در ترجمه وحی بیان داشته است: ریشه وحی به معنای اشاره تند و سریع است، از این رو هر کاری که به سرعت انجام گیرد وحی نام دارد و این ممکن است در کلامی رمزی و کنایه‌ای باشد. امّا در اصطلاح، الهامات غیبی خدای سبحان به فرستادگان خویش را وحی می‌گویند.»

لذا وحی اقسام گوناگون دارد که عمدتاً آن را به چهار قسم «اشاره‌ی پنهانی – وحی تکوینی و غریزی – الهام و نیز وحی نبوی که آن هم اقسامی دارد تقسیم کرده‌اند. یک نوع آن برای انجام امور محوله به نبوت و رسالت است که به آن وحی نبوی می‌گویند. یعنی به همه انبیای الهی توسط حضرت جبرئیل علیه‌السلام وحی نازل نشده است. به برخی به صورت الهام، به برخی به صورت رؤیا و …، چنان چه در قصص حضرات ابراهیم و یوسف(ع) به آن اشاره و تصریح شده است.

پس خداوند متعال به هر کس یا حتی هر موجودی، بنا بر حکمتش، آن وحی‌ای را که برای او به تناسب تکلیفش لازم داشته باشد می‌فرستد. چنان چه در قرآن کریم تصریح شده که خداوند متعال حتی به آسمان‌ها و زنبور هم وحی فرستاده است. «وَ أَوْحى‏ فی‏ کُلِّ سَماءٍ أَمْرَها - و امر هر آسمانى را در آن وحى کرد(فصلت – ۱۲) و نیز «وَ أَوْحى‏ رَبُّکَ إِلَى النَّحْل‏ - و ربت به زنبور عسل وحی کرد –(النحل، ۶۸) و نیز می‌فرماید به حواریین حضرت عیسی(ع) نیز وحی کرد:

«وَ إِذْ أَوْحَیْتُ إِلَى الْحَوارِیِّینَ أَنْ آمِنُوا بی‏ وَ بِرَسُولی‏ قالُوا آمَنَّا وَ اشْهَدْ بِأَنَّنا مُسْلِمُونَ»(المائده، ۱۱۱)

ترجمه: و بیاد آور، روزى را که بر دل حواریین وحی[الهام] کردم که به من و فرستاده‏ام عیسى بن مریم ایمان بیاورید، گفتند ایمان آوردیم و شاهد باش که ما مسلمانیم‏.

و نیز می‌فرماید به مادر حضرت موسی(ع) وحی کرد «إِذْ أَوْحَیْنَا إِلىَ أُمِّکَ مَا یُوحَى(طه، ۳۸)» و هم چنین فرمود که به ائمه‌ی حق که مردم را به امر خدا دعوت می‌کنند، وحی می‌فرستد:

«وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَیْنا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إیتاءَ الزَّکاةِ وَ کانُوا لَنا عابِدینَ»(الإنبیاء، ۷۳)

ترجمه: و آنان را پیشوایان نمودیم تا به فرمان ما رهبرى کنند، و انجام کارهاى نیک و نماز و زکات دادن را به آنان وحى کردیم و همه پرستندگان بودند.

منتهی این وحی‌ها، وحی نبوی نیست و غالباً برای بشر به صورت الهام است. یعنی از نوع ارسال وحی به عنوان «دین» برای ابلاغ به مردم نیست. و کسانی نیز برای این امر انتخاب شده‌اند که به آنها «نبی» یا «رسول» اطلاق می‌گردد و وظیفه‌ی خاصی بر عهده دارند که این وظیفه بر عهده‌ی همگان نیست. پس یک نوع وحی خاص که به آن «وحی نبوی» می‌گویند نیز به آنان ارسال می‌گردد.

ج – همان‌طور که فرمود او اعلم است به این که رسالتش را کجا قرار دهد، طریق ابلاغ وحی به انبیا یا همگان را نیز او معین می‌فرماید. به یک نبی با الهام وحی می‌فرستد – به یک نبی با رؤیا وحی می‌فرستد – به یک نبی با ملک معین وحی می‌فرستد – برخی از آیات توسط جبرئیل(ع) به برخی از رسولان نازل شده است و آیات بسیاری نیز به صورت مستقیم وحی شده است.

همین‌طور است طریق ابلاغ و وسیله‌ی ابلاغ وحی به دیگران یا همگان. چنان چه آن وحی‌ای که به نبی اکرم(ص) نازل شد، توسط ایشان به ما نیز ابلاغ شد و قرآن کریم در اختیار همگان قرار دارد.

طریق دیگر آن که «عقل» را نبی درونی قرار داد، طریق دیگر آن که «فطرت» و معلومات فطری را غیر قابل تغییر و تبدیل قرار داد و طریق دیگر آن که خوبی و بدی را به هر کسی الهام می‌نماید. که خود از طرق عام ارسال وحی است.

«وَ نَفْسٍ وَ مَا سَوَّئهَا * فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها»(الشمس، ۷ و ۸)

ترجمه: و سوگند به جان آدمى و آن کس که آن را با چنان نظام کامل بیافرید *[و در اثر داشتن چنان نظامى] خیر و شر آن را به آن الهام کرد.

نتیجه:
پس، اگر دقت کنیم، مشکل در ارسال و دریافت وحی نیست، بلکه بشر ناخودآگاه می‌گوید: چرا من نبی نشدم؟! جواب آن هم که مشخص است و ایفاد گردید. اوست که می‌داند رسالتش را کجا قرار دهد. و انسان باید از خود بپرسد که آیا به آن استعدادی که دارم رسیدم که انتظار نبی شدن نیز داشته باشم؟ آیا همین وحی‌ای که در اختیارم قرار گرفته است را خوب[به حد خود و نه یک نبی یا معصوم] دریافت کرده‌ام؟ آیا به همین مقداری که دریافت کرده‌ام ایمان آورده‌ام؟ آیا به همین مقدار کمی که باور کرده‌ام، عمل می‌کنم؟ … که حالا بپرسم چرا خدا مرا نبی و رسول برای دیگران نکرد؟

*منبع: سایت شبهه

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات