میزان پول تو جیبی پسر فرمانده نیروی دریایی
افکار: سروش سیاری متولد ۱۳۶۸ دانشجوی رشته عمران در دانشگاه تهران است. متولد شیراز و حدود ۱۱ سال است در تهران زندگی می کند. خواهر کوچکتری هم دارد که در رشته برق دانشگاه علم و صنعت تحصیل می کند.
به گزارش افكار به نقل از برنا، امیر دریادار سیاری فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران. او در سال ۸۶ با حکمی از سوی فرماندهی کل قوا حضرت آیت الله العظمی خامنه ای به این سمت مأمور شد.
وقتی پیشنهاد مصاحبه را شنیدی، اولین فکری که به ذهنت رسید چه بود؟
در مورد هدف این مصاحبه احساس می کردم که برداشت بدی از کلمه آقازاده وجود دارد، به دلیل سوءاستفاده برخی آقازاده ها و ذهنیت مردم نسبت به این واژه، خراب شده و شما می خواهید بفهمید اکثر آقازاده ها به این شکل هستند یا نه.
به نظرت اکثر آقازاده ها اهل سوء استفاده هستند؟
تماس چندانی با آقازاده ها نداشتم. شاید ۵۰ درصد اینگونه باشند. چون امکانات، دائم در زندگی آنها وجود دارد، امکان لغزش هست. ممکن است جایی حق دیگران را ضایع کنند و اهمیتی برایشان نداشته باشد و احساس کنند که این امکانات حق آنان است.
چه مدتی است که ساکن تهران هستی؟
از یازده سال پیش.
امیر سیاری چه سالی وارد ارتش شدند؟
سال ۱۳۵۳. آن زمان دانشکده دریایی مستقل نبود و صرفا دانشکده افسری وجود داشت. بعد از مدتی دانشکده مستقلی برای نیروی دریایی تشکیل شد و پدر نیز جذب این دانشکده شد و دوره های تکاوری را طی کرد.
پدرت تا به حال گفته چرا نیروی دریایی را برای خدمت انتخاب کرده است؟
بگذارید اینجا همه چیز را راحت بگویم(با خنده). پدرم اصلاً عادت ندارد در منزل حرف از گذشته بزند. شاید اگر در مورد سمت های پدرم بپرسید، نتوانم آمار صحیحی به شما بدهم. اطلاعاتی که دارم مربوط به تحقیق های خودم است.
چرا اینطور هستند؟
هر وقت از پدر سوال می کنم که مثلا شما در فلان حادثه حضور داشته اید؟ به یک بله یا خیر اکتفا می کند. دائم تاکید دارند فرزندان به فکر درس خود باشند و از این طریق پیشرفت کنند. گاهی سخنرانی های پدر را که گوش می دهم، تعجب می کنم که واقعا پدرم این چیزها را هم بلد است. دوستان دانشگاه نیز گاهی سوالاتی در مورد امور نظامی می کنند(چون مسایل نظامی برای برخی جالب است)، به آنها می گویم؛ باور کنید من مطلب زیادی نمی دانم. کلا این حرف نزدن جزو خصوصیات ذاتی حاج آقاست.
اولین درجه ای که از پدرت به یاد داری چه بود و چه حسی داشتی؟
یادم می آید تازه به تهران منتقل شده بودیم. صبح برای رفتن به مدرسه از خواب بیدار شدم که دیدم پدر لباس پوشیده و درجه دریاداری را نصب کرده اند. لباس نیروی دریایی نسبت به لباس نیروهای دیگر جذابیت خاصی دارد. آرم و علائم نظامی مختلف بر روی پیراهن پدر، خیلی برایم جالب بود. درجه برای یک فرد نظامی حکم ناموس را دارد و باید همیشه به آن احترام گذاشت.
سمت پدرت، شان و جایگاه خاصی برای تو ندارد؟
ما به امام(ره) اعتقاد داریم. کسی که همه ما ایشان را به عنوان شاخص می شناسیم. امام(ره) جمله ای دارند که می فرماید: " تنها کسانی تا آخر خط با ما هستند که طعم فقر و محرومیت و استضعاف را چشیده باشند. " برای چشیدن طعم فقر و محرومیت چیزی به نام کلاس و شان نباید وجود داشته باشد.
این آموزه از کجا به تو منتقل شده است؟
پدرم، روستازاده است. روستایی از توابع فسا در استان فارس. رفت و آمد زیادی به آن روستا دارم و از نزدیک زندگی در فقر و محرومیت را می بینم. شاید یک وعده غذایی هم نداشته باشند. اگر آقازاده هایی که این رفتار ناعادلانه را دارند، بروند و وضعیت این مردم را ببینند، عطش دست یابی به قدرت در آنها فروکش کند.
از شخصی شنیدم، رهبر فرزانه انقلاب در سفر نوشهر که برای اعطای سردوشی رفته بودند، شام سیب زمینی و تخم مرغ می خوردند. خوب محافظ کنار دستی ایشان مرغ و کباب می خورد. اشکالی هم بر او نیست. ولی عقیده حضرت آقا بر این است که مثل مستضعفین زندگی کند.
در خانه سازمانی زندگی می کنید؟
بله خانه ای دو خوابه است. من و خواهرم اتاق مستقل داریم.
دوست داری ارتشی بشوی؟
ارتش جذابیت زیادی دارد. اما چون زندگی نظامی را دیده ام، احساس می کنم اگر کار شخصی را دنبال کنم، خیلی بهتر است تا کار نظامی. کار نظامی را باید کسی انتخاب کند که خیلی به آن علاقه دارد.
سختی های زندگی ارتشی چیست؟
طومار بلندی است(با خنده). دو مورد از سخت ترین ها را می گویم. یکی اینکه شما پدر خود را کمتر می بینی. برای خود من وقتی پدرم یک هفته منزل باشد تعجب آور است. سختی دیگر محل هایی است که در آنجا به دلیل شغل پدر، باید زندگی می کردیم. مکان هایی مثل بندرعباس و منجیل و… که امکانات نسبت به شهر های بزرگ، خیلی محدودتر است.
زندگی با یک پدر ارتشی چطور است؟
در منزل همان قاعده دیگر خانه ها برقرار است. با پدر صحبت می کنیم، حرف می زنیم، مشورت و کمک می کنیم. هیچ وقت در منزل فکر نمی کنیم که پدر امیر دریادار سیاری است. قوانینی وجود دارد که پدر با آنها بزرگ شده و طبیعتاً این موارد به فرزندان نیز انتقال پیدا کرده است.
وقتی کارهای شخصی خود را با دیگر خانواده ها مقایسه می کنیم، می بینیم که نظم بیشتری دارد. این نظم را با رفتار خود به ما آموزش می دهد. مثلا دو روز قبل از سفر کارهای شخصی خود را انجام می دهد تا ما متوجه شویم که نظم چقدر باعثپیشرفت کار می شود.
پدرت اهل برپا زدن هست؟
نه. صبح ها وقتی برای رفتن به سر کار بیدار می شوند، با فرزندان کاری ندارند. کلاس دانشگاه من ساعت ۸ شروع می شود. اهل برپا زدن و اینطور حرف ها نیستند.
تا به حال شده احساس کنی پدرت به تو دستور می دهد؟
دستوری که یک فرمانده لشگر به سرباز خود می دهد، زمین تا آسمان با دستوری که پدر به فرزندش می دهد تفاوت دارد. شاید فرمانده دستوری بدهد و به نفع سرباز نباشد. ولی وقتی پدر به پسرش دستور می دهد، پسر می فهمد که برای خیر او حرف می زند. اگر پدر دستور هم ندهد از لحاظ وجدانی باید به آن عمل کرد.
در منزل حرف آخر را چه کسی می زند؟
دو نوع حرف آخر داریم. یکی اینکه فرد می گوید؛ " همین که من می گویم " به معنای خود رأی بودن و دیگری اینکه مشورتی انجام می شود و بعد تصمیم نهایی را شخصی می گیرد. در حالت دوم که عرض کردم پدر، تصمیم نهایی را می گیرد. در خانه پایه بر مشورت است. ولی کلا پدرم در خانه نیز فرمانده است.
تا به حال شده عجله داشته باشی و با ماشین نظامی تا مقصد بروی؟
اولا سعی می کنم عجله نداشته باشم. ولی به صورت حداقلی بله. ۴ یا ۵ بار این اتفاق افتاده است. البته با عذاب وجدان فراوان.
این استفاده اشکال شرعی ندارد؟
خودم شبهه دارم، ولی از مسوولان عقیدتی سیاسی پرسیده ام. گفتند؛ در قانون پیش بینی شده و اشکالی ندارد. یک سری دلایل آوردند، اما خودم مایل به این استفاده نیستم.
چند نفر از دوستانت در دانشگاه می دانند که تو پسر فرمانده نیروی دریایی ارتش هستی؟
وقتی یک نفر بفهمد، همه می فهمند. یکی از دوستان فهمید و به همه گفت. سعی کرده ام که کسی متوجه نشود، ولی بالاخره پخش می شود.
سربازی رفته ای؟
خیر.
تا به حال پیش خودت فکر کرده ای که سربازی را پیش پدر انجام بدهی؟
بله. این در ذهنم بوده که کجا سربازی کنم، ولی اینکه حتما پیش پدر باشم، نه.
دوستان و آشنایان از پدرت درخواست کرده اند که برای سربازی آنها کاری انجام دهد؟
بله قبول کرده اند، ولی قبول کردن به معنای ضایع کردن حق دیگران مد نظر نیست، که مثلا جایگاهی را از فردی بگیرد و به دیگری بدهد. ممکن است سفارشی کنند که؛ مراعات حال سرباز متأهلی را در رفت و آمدهای او بکنند و یا سربازی نان آور خانواده است و هوای او را داشته باشند. درخواست پارتی بازی از او شده، ولی قبول نکرده است.
محل کار پدر رفته ای؟
بله می روم، ولی نه زیاد. معمولا هر دو سه هفته یک بار.
وقتی وارد محل کار می شوی دم در تو را می شناسند؟
نه. وقتی می خواهم به محل کار پدر بروم، دم در من را نمی شناسند. مجبورم از در شهرک پشت ستاد فرماندهی با ماشین بروم، چون سرباز را می شناسند و می گذارند برویم داخل.
دوست داشته ای که آقازاده رانت خواری را به مردم معرفی کنی؟
بردن آبرو افراد سودی ندارد. اگر ارتباطی با این آقازاده داشته باشم، سعی می کنم با رفتارم به او بگویم کاری که انجام می دهد اشتباه است.
آقازاده شدن به معنای بد آن بیشتر تقصیر آقا است یا آقازاده؟
بیشتر تقصیر آقازاده است. آقا هم وظیفه دارد فرزندش را به گونه ای درست تربیت کند. ولی بستگی به خود آقازاده دارد.
چقدر پول توجیبی می گیری؟
ماهانه بین ۱۰ تا ۱۵ هزار تومان.
اگر بخواهی تفریحی با دوستان انجام بدهی، هزینه جداگانه ای به تو می دهند؟
حرفی را که می زنم باور کنید، با دوستانم اصلا بیرون نمی روم. خانه را به گشتن در خیابان ترجیح می دهم.
برای تفریح چکار می کنی؟
اوقات فراغت را به مطالعه مشغول هستم و گاهی سینما می روم.
آخرین فیلمی که دیدی چه بود؟
ملک سلیمان. خیلی فوق العاده بود. البته با خانواده رفتیم.
اتاق تو چند متر است؟
حدود ۲۰ متر.
تا به حال شده پدرت دعوایت کند؟
دعوا کرده، ولی کتک نه(با خنده). مثلا همین چند روز پیش در دانشگاه مانده بودم. خانواده عازم مکه بودند. بابا زنگ زد و گفت؛ کجایی؟ ما می خواهیم خانه را به تو بسپاریم. این را با لحنی عصبانی گفتند. بعد سریع برگشتم خانه.
چند روز پیش پدرت در مورد ادعای امارات در بازرسی کشتی های ایرانی جمله ای گفته بود. آن جمله را به یاد داری؟
بله. گفته بودند امارات کوچکتر از آن است که بخواهد چنین کاری کند.
وقتی خانه آمد چه چیزی در مورد این جمله به او گفتی؟
حرف پدر را تایید کردم. متوجه شدم این حرف پدر چه تاثیری بر روی این کشورها گذاشت. به او گفتم که جواب خوبی دادی.
پدرت را امیر دریادار سیاری می دانی؟
پدرم سرباز است و من هم سرباز زاده هستم. خود پدرم همیشه می گوید که سرباز است.
اگر کسی را برای ازدواج تعیین کنی اول این موضوع را به چه کسی می گویی؟
به پدرم. ولی خیلی کار دارم تا آن زمان. درس، کار و … بحثکردن راجع به ازدواج فعلا برای من بی فایده است(با خنده).
پدرت در خانه ظرف هم می شوید؟
بله. گاهی اوقات، اگر نیاز باشد.
غذا درست می کند؟
بله قیمه را خیلی خوب درست می کند. این از خوبی های زندگی نظامی است که همه کار خودت را انجام می دهی.
حرف آخر:
حضرت آقا فرمودند که دانشجویان افسران جنگ نرم هستند.باید بفهمیم جنگ نرم چیست. همه سرباز و رزمنده دفاع مقدس جنگ نرم هستیم. نباید نسبت به اتفاقاتی که اطراف ما می افتد بی تفاوت باشیم. هرکسی با هر شغل و وظیفه ای باید خصلت یک رزمنده جنگ نرم را داشته باشد. دشمن می خواهد این حس سرباز بودن را بگیرد.