ماجرای پسر آقای رئیس جمهور و عدالت
سیدعبدالجواد موسوی در خبرآنلاین نوشت:
ماجرای پسر آقای احمدینژاد سر و صدای زیادی به پا کرده. طبیعی هم هست. مردم توقع ندارند فرزند رئیس جمهور که مدام شعار عدالت و سادهزیستی سر میدهد از امکانات رفاهی فوقالعادهای برخوردار باشد.
البته ظاهرا دانشگاه شریف بیانیه داده که آش آنقدرها هم شور نیست و پولی که آقازاده بابت شهریه پرداخت میکند مبلغ ذکر شده در سایتهای خبری نیست.
اینکه مبلغ اصلی چه مقدار است خیلی مهم نیست، مهم اصل ماجراست. ممکن است بگویید: «پسر آقای احمدینژاد چه گناهی کرده؟ چون فرزند رئیس جمهور است باید خودش را از حق حیات طبیعی محروم کند؟»
اول اینکه این حیات خیلی هم طبیعی نیست. چند درصد از مردم این سرزمین میتوانند در جزیره کیش با امکاناتی که آقای احمدینژاد از آن برخوردار است زندگی کنند؟ چند درصد توان پرداخت شهریهای آنچنانی را دارند؟
دیگر اینکه حتی اگر این حیات طبیعی هم باشد آقای احمدینژاد باید بیش از اینها مراقب رفتار خود و اطرافیانش باشد.
کسی که رقیب انتخاباتیاش را با اتهام رانتخواری فرزندانش از میدان به در کرد و با شعارهای عدالتطلبی و سادهزیستی بر کرسی ریاست جمهوری تکیه زد باید خیلی بیشتر از اینها حواسش را جمع کند.
ممکن است حقیقتاً فرزند آقای احمدینژاد آدم مستعد و هوشمندی باشد و با سعی و تلاش به دانشگاه راه پیدا کرده باشد.
هزینه تحصیل و اقامت مکانی مجلل را هم شاید حقیقتاً از جیبش پرداخت کرده باشد اما مگر امام معصوم نفرمود: «اجتنبوا من مواضع التهم»؟ دیگر آن که همه مردم اهل جستوجو و تحقیق و پرسش نیستند.
مردم خودمان را متهم نکنیم، در هیچ جای دنیا مردم اهل تحقیق نیستند. در همه جای دنیا مردم به شایعات و حرفهای بیپایه و اساس علاقه خاصی دارند به ویژه آن که این حرفها درباره حاکمان و فرادستان باشد.
کمترین ضرر و زیان رواج چنین حرفهایی بیاعتماد شدن مردم به مسئولان است. بیاعتماد شدن مردم به مسئولان به خودی خود اتفاق فاجعه باری نیست اما مشکل اینجاست که مردم این سرزمین با اعتماد به مصادیق به بسیاری از مفاهیم ایمان آوردند و اگر آن مصادیق در چشم آنها فرو بریزد مفاهیم نیز در باور آنها از بین خواهد رفت.
بیاعتمادی و عدم باور به آقای احمدینژاد چندان اهمیتی ندارد. احمدینژاد خوب یا بد یک سال و اندی دیگر به تاریخ خواهد پیوست اما بسیاری از مردم او را ممکن است با مفهوم عدالت یکی بدانند.
خدشه وارد شدن به اين مصداق، اين مفهوم متعالي را در هم خواهد شكست و فردا روزي اگر عدالتخواهي صادقانه و عاشقانه بخواهد از چنين مفهومي سخن بگويد خواه ناخواه ديگران از ذهنشان وقايع پيشين عبور خواهد كرد.