تبلیغات
کد خبر: ۸۴۹۱۶

تار و پود انتخابات

انتخابات در «ایران جدید»، جشن مردم سالاری است. مردمی که قرن ها سرکوب شده و بهره ای از حاکمیت ملی نداشتند، انقلاب اسلامی ۵۷ را با اراده خود نقش زدند تا از آن پس آقا و نوکر خود باشند.

به گزارش افکار نیوز به نقل از کیهان،انتخابات در ايران جديد، جشن مردم سالاري است. مردمي كه قرن ها سركوب شده و بهره اي از حاكميت ملي نداشتند، انقلاب اسلامي ۵۷ را با اراده خود نقش زدند تا از آن پس آقا و نوكر خود باشند. بدين ترتيب ۲۲ بهمن، سر فصل حاكميت ملي در ايران و ضمانت سالانه جشن مردم سالاري شد. اگر به طور متوسط، سالانه يك انتخابات در ايران برگزار شد، مردم روشن ضمير ما هر سال در نقطه طلايي ۲۲بهمن و با جوش و خروش تمام به خيابان آمدند و خون تازه در رگ هاي مردم سالاري ديني جاري كردند. يعني كه ميزبان و ميهمان اين جشن بزرگ يكي بيش نيست؛ مردم.
در طول این سال ها، جشن مردم سالاری ما غالبا در معرض چالش ها و تهدیدها و فشارها بود و با همه این چالش ها، سنت جشن انتخابات به عنوان «بهار ایران» قضا نشد و فراموش نگردید. درست مثل همین امسال که جبهه ای چند سر از خارج و داخل خیز برداشتند تا به موازات جنگ روانی و ترور و تحریم اقتصادی، جشن ملت ما را در ۲۲ بهمن و ۱۲ اسفند به هم بزنند و نگذارند این آیین پویا و پرنشاط برپا شود. اما این تک سنگین، با پاتک کوبنده مردم در ۲۲ بهمن به هزیمت گرایید. بزم با رزم معمولا یکجا جمع نمی شود اما این هنر شگفت مردم ماست که هم برای عزت و سیادت و استقلال خود رزم کنند و هم سر خوان بزم این سیادت بنشینند. هم پیروزی ها را جشن بگیرند و هم به پاسداشت جشن حاکمیت خود، رزمنده باشند. البته شماری در این میان رزمنده ترند. همواره جامه رزم به تن دارند و کمتر در بزم ملی دیده می شوند. برای آنها همین قدر که جشن های ملی را تمهید کنند، پاسدار امنیت و مصونیت کشور باشند و شادمانی و نشاط مردم خود را - مثلا در فصلی مانند انتخابات - ببینند، شیرینی جشن را دارد. این گروه، نخبگان اجتماعی و سیاسی و فرهنگی هستند که شب و روز ندارند برای مرزبانی سیاست کشور. و البته که مرزداری و مرزبانی، اقتضائات و آدابی فراتر از نخبگی و سیاست ورزی های معمول دارد.
جمعه ۱۴ بهمن ۱۳۹۰ هنوز حدود یک ماه تا انتخابات باقی مانده بود که مقتدای امت در آن نمازجمعه شورانگیز، ضمن مرور نقاط قوت انقلاب فرمودند «مهم ترین نقطه قوت ما در این ۳۲سال عبارت است از غلبه بر چالش ها؛ این خیلی مهم است. ما یک ملتی نبودیم که سرمان را پایین بیندازیم، راهمان را برویم، کسی با ما کاری نداشته باشد. نه، از روز اول، قدرت های مجهز جهانی، مسلطین جهانی با ما کار داشتند؛ بنای بر اذیت گذاشتند، بنای بر مانع تراشی گذاشتند. علیه ما جنگ تحمیل کردند، صدام را به جان ما انداختند، تروریست آوردند، تحریم کردند. ما تا امروز بر همه این چالش ها غلبه پیدا کرده ایم. یعنی هیچ کدام از این چالش ها نتوانسته است ملت ما و انقلاب ما را پشیمان کند، به زانو دربیاورد. ما بحمدالله راهمان را با قامت استوار ادامه داده ایم… ما در مقابل دشمنی ها مضطرب نمی شویم، نگران نمی شویم، دغدغه پیدا نمی کنیم، بنیه نظام و بنیه کشور، بنیه مستحکمی است». ۸ روز بعد، در حالی که دشمن آتش تهیه سنگینی ریخته بود تا «بزم - رزم» ۲۲ بهمن را از رونق بیندازد، ملتی دم غنیمت شمار و زمان شناس، تصویری از حضور ساختند که قاب شکن شد. تا روزنامه صهیونیستی - هاآرتص - با حیرت و تحسین بنویسد «تحریم ها هیچ تاثیری بر ایران ندارد و فقط ایرانیان را متحدتر می کند. انقلاب ایران ۳۳ ساله شد. مردم ایران روز پیروزی انقلاب را در حالی جشن گرفتند و به حمایت از نظام خود به خیابان ها آمدند که شب گذشته، تهران سرمای ۳ درجه زیرصفر را تجربه کرده بود. ایرانی ها در مقابل تحریم ها و تهدیدها هیچ ترسی به دل راه نداده اند».
این نیز هنر شگفت مردم ماست که با برگزاری جشن در سرمای ۳ درجه زیر صفر، جواب دندان شکن به هجمه انبوه دشمن بدهند. وقتی ورق برگشت و جنگ مغلوبه شد، فقط نتانیاهو نبود که به اعضای کابینه خود گفت «درباره تهدید نظامی علیه ایرانی وراجی و گزافه گویی نکنند و اسرائیل را در خط مقدم مقابله با ایران قرار ندهند» بلکه اکنون به گزارش رادیو اسرائیل «پرزیدنت شیمون پرز در سفر به ایالات متحده به پرزیدنت اوباما خواهد گفت که تهدیدهای اسرائیل علیه تاسیسات اتمی ایران بیهوده است و نباید به چنین اقدامی دست زد». کجای دنیا با ۳-۲ ساعت عرض اندام یک ملت، این چنین ورق های تهدید برگشته است؟ این می شود هنرنمایی در آوردگاه به غایت پیچیده جنگ نرم. جشن ۲۲ بهمن امسال نیز با این وصف، مینیاتوری چشم نواز و مسحورکننده از بصیرت ملت ما شد؛ تابلویی ریزبفت از روح جمعی و اراده ملی با «تار» بزم و «پود» رزم! آیا می توان به زیبایی چنین تابلو و تصویری شهادت نداد؟!
به فاصله ۲۰ روز، از ۲۲ بهمن جشن دیگری در پیش است، جشن مردم سالاری زیر نگاه بدخواهان و بددلان. میهمان و میزبان یکی است. آنها که ولی نعمت این ضیافت و میزبان این جشنند، کمترین توقع را دارند هر چند که این بزرگواری میزبان(ملت)، مسئولیت رقبای انتخاباتی و منتخبان را دو چندان سنگین می کند. در این جشن، مسئولیت مرزداری و مرزبانی اصالتا متوجه نخبگان عرصه سیاست و رسانه و خطابه است تا جشن مردم سالاری را بزم خصوصی خود نپندارند و بر این پندار، در تار منیت های خود نتنند. مرزداری و مرزبانی و پاسداری و امانتداری، اصالتا با فریفتگی دنیا و مال جمع نمی شود. حضرت سیدالساجدین و زین العابدین علیه السلام در دعا برای مرزداران فرمود که «و انس ه م عند لقائهم العدوّ ذکر دنیا هم الخدّاعه الغرور و امح عن قلوبهم خطرات المال الفتون واجعل الجنه نصب اعین ه م. یاد دنیای خدعه گر فریبنده را به هنگام ملاقات دشمن، از ذهن آنها ببر و زرق و برق گمراه کننده مال را از دلهای آنان محو کن و بهشت را نصب العین آنها قرار ده»!(دعای ۷۲ صحیفه سجادیه).
رزمندگی و پاسداری مرزهای امنیت از شبیخون دشمن ذاتا با غنیمت طلبی و سهم خواهی و منازعه در تعارض است. تا دست و پای پاسداران تنگه در «کوه عینین» از دیدن غنایم سست نشده بود، دورنمای جنگ احد برای جبهه اسلام چیزی جز پیروزی نمی نمود اما آن هنگام که خواهش ها، چشم تنگه داران را از پشت سر برداشت و به زرق و برق غنیمت انداخت، ماموریت خطیر به فراموشی سپرده شد و تنگه برای شبیخون دشمن گشوده ماند. «خداوند وعده خود را درباره پیروزی شما بر دشمن تحقق بخشید آن هنگام که دشمنان را به اذن پروردگار به هلاکت می رساندید. حتی اذا فشلتم و تنازعتم فی الامر… تا اینکه سست شدید و(بر سر رها کردن سنگرها) در کار خود به نزاع با یکدیگر پرداختید و نافرمانی کردید بعد از آن که خداوند آنچه(از پیروزی) درست داشتید به شما نشان داد. بعضی از شما خواهان دنیا بودند و بعضی خواهان آخرت؛ بنابراین خداوند شما را از دشمنان منصرف ساخت(و پیروزی شما به شکست منتهی شد) تا شما را آزمایش کند…»(آیه ۲۵۱ سوره آل عمران). این گونه از دل یک پیروزی، چالشی سهمگین سر برآورد و جان گرامی سرداران و شجاعانی چون جناب حمزه عموی بزرگوار پیامبر(ص)، لگدکوب غنیمت طلبانی شدند که عنان و افسار خویش از کف داده بودند و بارقه غنیمت، چشم بصیرت آنان را کور ساخته بود.
هیجان های سیاسی معمولا چاشنی انتخابات است. این هیجان ها - اگرچه نه در شأن نخبگان و سیاست گران - قابل اغماض است تا آنجا که مظهر نیرنگ زدگی و فریب خوردگی نباشد. مظاهری از این دست، قلب مردم خوب ما و بدنه اجتماعی اصولگرا را رنج می دهد؛ از جانب هر طیف و جبهه و نامزدی که می خواهد باشد. اگر سیاست گران هیجان زده درباره این قصور معفو باشند که نیستند، نخبگان و بدنه اجتماعی به طریق اولی باید مراقب باشند به تعاملات منجر به منازعه و فشلی رسمیت نبخشند. «ولا تنازعوا فتفشلوا و تذهب ریحکم»(آیه ۶۴ سوره انفال). انتظار از دلسوزان کشور و ملت به ویژه نخبگان اجتماعی آن است که بتوانند افق بعد از ایستگاه انتخابات را هم رصد کنند و برای آینده - آمیزه فرصت ها و چالش های پیش رو - بیاندیشند.
اگر سازمان منهزم فتنه در بده بستان عملیاتی با جبهه خارجی، تاکتیک «موتور روشن با چراغ خاموش» را برگزید، به این گزینه رسیده بود که ولو در ظاهر نباید در عرصه انتخابات آفتابی شود تا شاید فرصت اجرای استراتژی «تعمیق شکاف» میان طیف های گوناگون جبهه اصولگرایی فراهم آید. مسئولیت متقابل چیست؟ میدان را خالی از دشمن ندیدن و انسجام و اتحاد جبهه را با همه نقد و نظرها پاس داشتن. مردم در این باره کم نگذاشتند و با درایت به میدان آمدند و حالا نوبت نخبگان است. در حلقه جنگ روانی به غایت پیچیده خصم نباید افتاد. فضیلت و مصلحت بزرگتر، همین اتحاد و همدلی است. دور شدن از موضع ابهام و اتهام به سمت صداقت و صراحت به این اتحاد کمک می کند؛ همچنان که اغماض از برخی کم گذاشتن ها، اگر در حوزه اصول و اولویت ها نباشد. البته در این میان حساب غلّ و غش و خیانت جداست. «و من یغلل یات بما غلّ یوم القیامه … هرکس خیانت کند، روز قیامت با همان خیانت خود می آید، سپس به هرکس آنچه را فراهم کرده می دهند و بر آنها ستم نخواهد رفت»(آل عمران، آیه ۱۶۱)
قرن ها به سیاهی و تباهی و نکبت گذشت تا آفتاب عزت و سیادت در ایران دمید. حالا خیلی ها با نگرانی و امید چشم به ایران دوخته اند. سرنوشت تاریخ را به دست ما سپرده اند تا ریل آن را به سوی کرامت و سعادت انسان بگردانیم.
روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید
حالیا چشم جهانی نگران من و توست
محمد ايماني

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات