مگر کیهان گفته بود خودکشی کنیم؟!
اپوزیسیون به جای پاییدن مارادوناهای جمهوری اسلامی باید سراغ غضنفرها در مدیریت خود برود چون ممکن است اینها بیشتر از مارادونا به ما گل بزنند، آن هم گل به خودی که سوزش بیشتری دارد.
به گزارش افکارنیوز به نقل از کیهان ، حسين قاضيان همكار عباس عبدي در مؤسسه نظرسنجي آينده كه اكنون در آمريكا اقامت دارد، ضمن بيان مطلب فوق درباره سران اپوزيسيون گفت: بيشتر آنها پس از انقلاب تلاش وافري كرده اند براي اينكه در به دست گرفتن رهبري مبارزه با جمهوري اسلامي از هم سبقت بگيرند. تا اين جاي كار اين رقابت طبيعي است. اما آنان براي اينكه مبادا در مسابقه عقب بمانند، ناچار شده اند كه هر چه قدر بيشتر مواضع راديكال تر بگيرند و هدف ها را جلوتر و جلوتر ببرند. كساني كه چنين نكرده اند از دور رقابت خارج شده اند. الان مي توانيم در ذهن مان خيل رهبران ميانه رويي را تصوير كنيم
كه چون نتوانستند به اندازه مورد نياز راديكال و بلندپرواز باشند وهدف ها را به نقطه هاي دورتر و پيشروانه تري ببرند، از روند تكامل جا مانده اند و به زباله دان تاريخ افتاده اند. (اين تعبيرات اهميت دارند چون عقبه فكري وايدئولوژيكي نياز به اين نوع از راديكاليسم را بيان مي كند، والا قصد توهين ندارم.)
به گزارش روز آن لاین وی می افزاید: اما این رهبران رادیکال تر، در کوران پیش افتادن در مسابقه، هر قدر بیشتر از این حرفها زدند، هر قدر هدف ها را به نقاط دورتری بردند، هر قدر بیشتر بلند پروازی کردند و تصاویر فریباتری از آینده دادند، از واقعیات جامعه بیشتر دور افتادند. چون به میزانی که آنها هدف ها را برداشتند و جلوتر بردند، مدام بیشتر و بیشتر از واقعیات عینی، عملی و توان های مادی و واقعی جامعه فاصله گرفتند. و وقتی این فاصله بیشتر شد، باعثشد خود این افراد هم از اسب اثرگذاری بیافتند. برای همین هم می بینیم که نظام جمهوری اسلامی در عمرش شاید تقریباً هیچ گزندی از ناحیه این
دست از مخالفان ندیده است. یعنی این افراد نه از جهت برانداختن رژیم توفیقی به دست آورده اند، نه به طریق اولی در پیشبرد جایگزینی کامیاب شده اند. به نظر من «بخشی» از شکست این افراد، ناشی از این است که آن ها اتفاقاً زیادی جلو رفتند، آن قدر که دیگر جامعه و واقعیاتش به گرد پایشان هم نمی رسد. برای همین خیلی از آن ها در سر سودای یک فول دموکراسی سکولار دارند و به کمتر از آن هم راضی نیستند در حالی که حتی نمی توانند به جمع های محدود خود ساز و کاری دموکراتیک بدهند یا به گونه ای دموکراتیک رفتار کنند.
قاضیان در ادامه سخنانش در توجیه تندروی کور گروهک ها، نحوه عمل جمهوری اسلامی در این امر را مؤثر دانست و گفت: رژیم به گونه ای عمل می کند که به سران مخالفان بفهماند شما هیچ راهی جز برانداختن من ندارید. اگر مرد میدان هستید بیایید توی این میدان بازی کنید.(برای درک شمه ای از این ماجرا فقط شما را ارجاع می دهم به سرمقاله های آقای شریعتمداری در کیهان که همیشه با این شیوه با مخالفان حرف می زند، زبانی که ترجمان زبان حاکم است) به این معنا، نحوه عمل رژیم هم راه را بر هرگونه نیروی مسالمت جو می بندد و هر نیروی مسالمت جو را تضعیف می کند.
درباره این بخش از سخنان تئوریسین خارج نشین حزب مشارکت باید پرسید که آیا مثلاً جمهوری اسلامی از سازمان منافقین خواست اقدام به بمب گذاری و ترور و جنایت کنند و از مردم کوچه و بازار گرفته تا منتخبان آنها در دولت و مجلس را به خاک و خون بکشند و سپس ستون پنجم ارتش متجاوز صدام شوند یا به نیابت از سیا و موساد عملیات تروریستی علیه متخصصان ایرانی انجام دهند؟! آیا جمهوری اسلامی طیف های مختلف اپوزیسیون را در دولت موقت، دولت بنی صدر و… تحمل نکرد و آنها از همین تحمل و حوصله، برای صاف کردن جاده آمریکا و غرب سوءاستفاده نکردند؟ آیا طیف های نفاق نبودند که در انتخابات ریاست جمهوری
سال ۸۸ رویاروی جمهوریت و رای اکثریت ایستادند و اقدام به اردوکشی خیابانی کردند و آخرالامر نیز از آمریکا خواستند به حمله نظامی و تحریم های اقتصادی روی آورد؟! معلوم است که در مقابل چنین هجمه هایی نظام و مردم کوتاه نیایند و در برابر دشمنی ها و خیانت ها سینه سپر کنند.
قاضیان در اظهارات خود با اشاره به تفاوت ماهوی مخالفان رژیم شاه با اپوزیسیون جمهوری اسلامی اذعان کرده است: تفاوت آن روز و امروز دراین است که مردم به هر دلیل حاضر شدند برای آن چیزهایی که دنبالش بودند، نهایتاً پا به میدان بگذارند و در نتیجه انقلابیگری رهبران با توان واقعی جامعه فاصله نداشت، اما امروز این طور به نظر نمی رسد.