فیلمی که دیدنش می ارزد
افکارنیوز: «خوابهای دنبالهدار» بازگشت نصفه و نیمه ای به فیلهای دهه ۶۰ این فیلمساز دارد و همین باعثبروز نوعی حس نوستالوژی در بیننده می شود که به دیدنش می ارزد.
خوابهای دنبالهدار یک پدیده نیست. فیلمی ساده و بی تکلف که ممکن است حتی مخاطب را به یاد فیلمهای اواخر دهه ۶۰ یا نهایتا اوایل دهه ۷۰ بیاندازد. اما داستان دارد و تماشاگر را با خود همراه می کند. همه بازیها قابل دفاع نیست اما وقتی مخاطبان سالن را ترک می کنند، احساس غبن نمی کنند. خوابهای دنبالهدار در میان فیلمهای روی پرده موفقیت چندانی نداشته و این هم بیشتر از هر چیز به خاطر نمایش تک سئانسَش در سینماها بوده. شاید تبلیغات اندک هم به این شکست کمک کرده باشد اما شکی نیست که اگر کسی تا آخر فیلم، سالن را ترک نکند، قطعا از انتخابش راضی می شود.
به گزارش افکار به نقل از مشرق، آخرین ساخته پوران درخشنده، بیننده را به فضای فیلمهای قبلی اش مثل رابطه(۱۳۶۵) و پرنده کوچک خوشبختی(۱۳۶۶) می اندازد. در این ساخته اما محوریت با کودکی استثنایی است که خوابهایش به درستی تعبیر می شود و همه در پی خبر او درباره تصادف معلمش، به دنبال معلم می روند و پای پلیس هم به ماجرا باز می شود.
درخشنده در فصل پایانی فیلمبه سراغ نوجوانی می رود که معلولیت ذهنی او باعثبرخی عقده های درونیاش شده و به همین خاطر تصمیم می گیرد از معلمش که حالا از چند طبقه سقوط کرده و زخمی است، انتقام بگیرد. این سکانس اگر چه از نظر فنی حرفی برای گفتن ندارد اما حس و حال عاطفی و تربیتی فیلم را کامل می کند وهمین مهمترین عامل برای رضایت بیننده است.
«خوابهای دنبالهدار» درخشنده از «بچه های ابدی» و خصوصا «رویای خیس» که در چند سال اخیر ساخته، قوی تر نیست اما بازگشت نصفه و نیمه ای به فیلهای دهه ۶۰ این فیلمساز دارد و همین باعثبروز نوعی حس نوستالوژی در بیننده می شود که به دیدنش می ارزد.
«خوابهای دنبالهدار» به غیر از بازی پانته آ بهرام و فرشته صدر عرفایی از نظر بازی حرفی برای گفتن ندارد. حتی علیرضا خمسه هم از عهده بازی یک پلیس برنیامده. فیلمبرداری و قاب بندی ها هم چنگی به دل نمی زند. صحنه آرایی و گریم خاصی هم در کار نیست. حتی وقتی معلم از چند طبقه می افتد فقط پایش لنگ می زند و حتی فضاسازی ها برای انتقال او به زیرزمین و موتورخانه مجتمع ه متا حدودی غیر اوقعی می نمایاند اما آنچه «خوابهای دنبالهدار» در این وانفسای سینمای ایران دیدنی می کند مایه های تربیتی و احساسی آن است.
حالا بیننده حداقل می تواند با آرامش، فیلمی را در کنار خانواده ببیند و مطمئن باشد که برای فرزندانش بدآموزی ندارد!
***
«خوابهای دنبالهدار» حکایت یک دختر دبستانی است که خواب هایش به درستی تعبیر می شود و وقتی خبر می دهد که در خواب دیده معلمش تصادف می کند، ابتدا کسی از اولیای مدرسه جدی اش نمی گیرد اما با جدی شدن ماجرا، معلم تربیتی او را به کلانتری می برد تا با کمک پلیس، خانم معلم را از حادثه ای که او را تهدید می کند، نجات دهد.
معلم از تصادف می گریزد اما در کمک به یک پیرزن به ساختمانش می رود و ناگهان از پله ها می افتد و با حالی نزار، جسم رنجورش به داخل موتورخانه مجتمع کشیده می شود. این کار را دختر نوجوانی انجام می دهد که در مدرسه و در کلاس خانم معلم دچار نوعی تحقیر شده و حالا فرصتی پیدا کرده است تا عقده هایش را خالی کند.
اینجا اوج احساسی فیلم است و خانم معلم با دریافت مشکل او، حال و هوایش را درک می کند و با کمک سایرین عقده های دختر معلول را رفع می کند.