چرا «مسئولان» از «سوال» خوششان نمیآید؟
نمایشگاه کارکردهای زیادی دارد تا جایی که زیاد مهم نیست مناسبت برگزاریاش چه باشد؛ مهم محفلی است که همه با هم دوست میشوند و اوضاع گل و بلبل میشود و باب نصیحت و موعظه من و شمایی باز میشود تا یادمان برود که همین به ظاهر دوستان، نه دوست هستند و نه حتی رقیب …
به گزارش افکارنیوز به نقل از تابناک، ده روز نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران فرصت خوبی برای بدهبستانها و تعارفات مسئولان ریز و درشت فرهنگی و غیر فرهنگی کشور است. این از غرفه آن یکی بازدید میکند، فردایش آن یکی بازدید این را پس میدهد. این عکس بزرگ آن را در نشریه داخلی سازمانش میزند و صحبتهایش را عین در و گوهر منتشر میکند، لابد چون مطمئن است آن هم عکس و صحبتهای این را در نشریهاش خواهد زد. این برای آن جلسه سخنرانی با موضوعی دهن پرکن میگذارد و آن برای این. این از آن دعوت میکند و با هم دیگر تفاهمنامه امضا میکنند و جلوی دوربین لبخند میزنند و عکس و خبرشان در بخش اخبار
نمایشگاه سایتها و بولتنها میآید، اما معلوم نیست این تفاهمنامهها چقدر عملی میشوند.
تعجب نکنید؛ همه این کارها هم در نمایشگاه کتاب انجام میشود و هم به نام و بهانه کتاب! خلاصه مسئولان فرهنگی کشور، از سازمانهای مختلف در این روزها فرصت نمایشگاه را غنیمت شمرده و هوای همدیگر را سخت دارند؛ البته جدا از سخن برخی مسئولان فرهنگی که میگویند «خیلی از بازدیدکنندگان همین طوری به نمایشگاه میآیند، میآیند که چرخی بزنند و یک روز را هم در نمایشگاه بگذرانند!»
قصد رد سخن مسئولان را نداریم بلکه میخواهیم بگوییم این ویژگی نمایشگاه کتاب برای مسئولان هم هست و اصلا نمایشگاه بهترین فرصت است تا مسئولان مختلف فرهنگی و غیرفرهنگی هم چرخی بزنند(درست مانند خیلی از بازدید کنندهها) و خودی نشان بدهند.
این را از آن جهت میگوییم که قبل از آمدن آن فرد، اطرافیان و همراهانش دست به کار شده و به این سایت و به آن خبرگزاری خبر میفرستند که آهای خبر خبر! آقای فلانی قرار است از نمایشگاه کتاب بازدید کند و بدین ترتیب، آن مقام نرسیده به نمایشگاه هم تلفن پشت تلفن به خبرنگاران که خودتان را برسانید، نیم ساعت دیگر… در نمایشگاه است!
اصلا بگذارید این گونه بگوییم که در ستاد خبری نمایشگاه، چند نفر خبرنگار ویژه vip یا همان تشریفات هستند و دست به قلم و کاغذ، سرپا ایستادهاند تا همین که خبر دادند فلان مسئول آمده، بدو بدو خودشان را برسانند و آن حضرت لطف کرده و دو سه جمله در همین زمینهها بگوید و به اصطلاح خبرش(!) روی سایت برود؛ تو گویی آن مسئول با هدفی غیر از این به بخش «تشریفات» آمده است؟! میآید که همه خبردار شوند که حضرتش به نمایشگاه کتاب هم رفته است، وگرنه باید گفت «اگر قصد بازدید از نمایشگاه را داری، مثل بقیه ملت بیا و برو؛ مثل حضرت آیتالله حسنزاده آملی.»
همچنین وقتی هم که آن مسئول آمد، به مکانها و غرفههای ویژهای که برد رسانهای داشته باشد سر میزند و حتما ژست فرهنگی گرفته و چند جملهای تو همین زمینههایی که «فرهنگ " مظلوم " و کتاب " مظلومتر " است و چرا بقیه مسئولان به فکر نیستند و …» اظهار نظر میکند؛ هر چند خودش کتاب را نشناسد و شاید ماه به ماه یک کتاب هم ورق نزند.
همه اینها را گفتیم، اما اشتباه نکنید؛ گزارش ما به هیچ وجه درباره این تفاهمنامهها، خوش و بش کردنها و تعارف تکه کردنهای مسئولان با یکدیگر نیست و ربط زیادی به نمایشگاه کتاب، مشکلات آن، اجازه حضور ندادن به برخی ناشران و غیره هم ندارد. اصلا در این مقال کاری هم به سرانه بسیار پایین کتاب و کتابخوانی در کشور نداریم…!!؛ به ما چه که مسئولان به نمایشگاه کتاب میروند یا نه؟!
صرفا قصد داریم این پرسش بسیار بسیار کوچک را طرح کنیم:
«این مسئولانی که تا این حد میتوانند با یکدیگر خوب باشند و بدون هیچ مشکلی در کنار هم بنشینند و ساعتها گفتگو نمایند و به تفاهم برسند، حتی بدون اینکه نیازی به نامهنگاریها و طی روند ناتمام اداری داشته باشند، پس چرا به محض اینکه به مردم و خبرنگاران میرسند و به عبارتی رسانهای میشوند، لبخندهایشان به اخم و نیش و کنایه تبدیل میشود؟! چرا این حضرات مسئول نمیتوانند اختلافات خودشان را هم در فضای گل و بلبل حل و فصل کنند؟! واقعا چرا؟!
هرچند امیدی به پاسخگویی مسئولان و سیاسیون کشور به این سوال نداریم، اما بیان این نکته شاید خالی از لطف نباشد که اصولا " مسئول " اسم مفعول از کلمه عربی " سوال " است و «کسی که مورد سوال قرار گرفته» معنی میدهد اما نمیدانم چرا بیشتر مسئولانمان از سوال خوششان نمیآید!
لابد فکر میکنند پاسخ به سوالات ممکن است آنها را درگیر پارهای از مسائل دیگر كند، شاید هم برای این دست رفتارهای خودشان توضیحی ندارند و به عبارتی دیگر، شاید این سوال در ذهن خیلی از آنها هم وجود داشته باشد ولی کسی نیست که جوابشان را بدهد!