تولید فیلمهای رسانا با سیستم اتوماتیک جدید
مهندسان دانشگاه یال موفق به ارائه سیستم اتوماتیک جدیدی شدند که با استفاده از آن میتوان پوششهای شفاف، انعطافپذیر و مستحکم تولید کرد. از این پوششها میتوان در حوزههای مختلف از قبیل پیلهای خورشیدی و باتریهای یون لیتیم استفاده کرد.
به گزارش افکار نیوز به نقل از ايسنا، تا کنون بهرهوري کم موجب شده بود تا از روشهاي فعلي نتوان در توليد اين فيلمهاي رسانا، چندلايه و نازک استفاده کرد.
یک گروه تحقیقاتی به رهبری «آندره تیلور» روش جدیدی یافتند که با استفاده از آن میتوان زمان تولید فیلمهای نازک را کاهش داد؛ در حالی که دقت آنها تا مقیاس نانومتری افزایش یافته و عملکردشان بهبود مییابد.
این روش به نام «اسپری اسپینی لایه به لایه»(SSLBL) موسوم است که با آن میتوان فیلمهای نازک چندلایهای تولید کرد، سرعت تولید این لایهها بسیار بیشتر از روشهای پیشین بوده و کنترل زیادی روی خواص فیلم تولید شده وجود دارد.
«فارست گیتنسون»، یکی از اعضای این تیم تحقیقاتی میگوید: کاربردهای متعددی را میتوان برای این روش جدید متصور بود. در حال حاضر سیستمهای اسپری موجود قادرند زمان تولید فیلمهای لایه به لایه را کاهش دهند.
اما روشی که ما ارائه کردیم، میتواند این زمان را بیشتر از قبل کاهش داده و همچنین خواص دلخواهی را به آن اضافه کند. سطح کنترل این سیستم بسیار بالا است.
در یک مثال که در این مقاله به آن اشاره شده است، با استفاده از این روش جدید یک فیلم در زمان ۵۴ ثانیه تولید میشود؛ این درحالی است که همین فیلم با یک روش دیگر نظیر غوطهور سازی(لایه به لایه) ۷۶ ساعت زمان نیاز دارد تا به همین سطح از رسانایی برسد. علاوه بر بهبود زمان مورد نیاز برای پوشش دهی، این روش امکان کنترل فوقالعادهای را روی مقدار ضخامت و یکنواختی آن فراهم میکند.
این فیلمها حاوی نانولوله کربنی هستند، اما با استفاده از روشهای رایج نظیر غوطهوری به سختی میتوان هدایت الکتریکی یکنواختی را در سطح فیلم ایجاد کرد.
پژوهشگران این پروژه نشان دادند که با استفاده از این روش آنها قادر خواهند بود هدایت الکتریکی یکنواختتری نسبت به روشهای رایج ایجاد کنند، با این کار عملکرد پوشش نیز بهبود مییابد.
تيلور ميگويد: از آن جايي که روش لايه به لايه را ميتوان با استفاده از نانومواد پلي الکتروليتهاي مختلف انجام داد، بنابراين کاربرد محصولات به دست آمده از اين روش هم متعدد خواهد بود. نتايج اين تحقيق در نشريه ACS Nano به چاپ رسيده است.