رضا کیانیان و خاطرههایش از رانندگی …
روزنامه «مردمسالاری» به مناسبت سالروز تولد رضا کیانیان(۲۹ خرداد) که این روزها با مجموعه «راه طولانی خانه» مهمان مخاطبان تلویزیونی است چند خاطره جالب این بازیگر در برخورد با مردم را مرور کرده است.
به گزارش افکارنیوز ،خيابان بهار به عنوان نخستين خاطره و باقي خاطرات اين بازيگر را ميخوانيم:
خیابان بهار یک طرفه است رو به شمال. پر از بقالى و میوه فروشى و لوازم شوفاژ. به همین دلیل همیشه چند کامیون نوشابه، شیر یا آب معدنى دوبله پارک کردهاند و دارند جنس به بقالها میرسانند و یا چند وانت دوبله پارک کردهاند و دارند میوه خالى میکنند و یا وسایل شوفاژ بار میزنند. مردمى هم که میخواهند چیزى بخرند دوبله پارک میکنند و براى خرید میروند. رانندگى در خیابان بهار مثل گذشتن از میدان موانع است. در ضمن همیشه افرادى پیاده دارند از خیابان میگذرند که پیرزن و پیرمرد و کودک هم جزوشان هستند و قوز بالاقوز آن است که تعدادى موتورسوار دارند خلاف جهت میآیند
که جزو لاینفک خیابان بهارند. چون یک ایستگاه پیک موتورى آنجاست. در نتیجه رانندگى در خیابان بهار چیزى فراتر از میدان موانع است. بیشتر به یک بازى پرتحرک کامپیوترى شبیه است. تنها فرقش با بازى کامپیوترى این است که کامپیوتر یک فضاى مجازى است و نابودکردن موتوریهایى که خلاف میآیند و افراد پیاده امتیاز دارد اما خیابان بهار مجازى نیست و امتیازهایش بر عکس است! یک بار که طبق معمول از آنجا میگذشتم و داشتم به زور و شعبده، اتومبیلم را از کنار یک کامیون شیر و ماست که دوبله پارک کرده بود میگذراندم، یک موتورى از روبرو آمد. با سرعت هم مىآمد و خواست از بین اتومبیل
من و کامیون بگذرد، جا نبود. به من اشاره کرد که راه بدهم. امکان راه دادن نبود. گفتم: تو خلاف مىآیى بگیر کنار رد بشم. به حرکتم ادامه دادم. موتورى مجبور شد عقب بکشد. من رد شدم. صداى فحشهایش را شنیدم. مثل همیشه سعى کردم نشنیده بگیرم. وقتى به انتهاى بهار رسیدم و خواستم وارد بهار شیراز بشوم، طبق معمول یک گره ترافیکى بود. مجبور بودم بایستم تا گره باز شود. که دیدم آینه بغل اتومبیلم خرد شد. دیدم همان موتورى دنبالم آمده و براى انتقام آینه بغلم را شکسته. بلافاصله پیاده شدم. او که دستپاچه شده بود نتوانست بگریزد. در پیچشى که مىخواست انجام بدهد، زمین خورد. موتورش را رها و
خودش فرار کرد و کمى آن طرف تر ایستاد. گره ترافیکى انتهاى بهار شُل شد. چند اتومبیل رفتند. اتومبیلهاى پشت سر من شروع کردند به بوقزدن. تا مرا دیدند، شناختند و پیاده شدند و به سمت من آمدند که ببینند چى شده. در این هیر و ویر سلام علیک میکردند و بعضىهاشان هم روبوسى. موتورى جلو آمد و گفت: ببخشید. من تازه شما رو شناختم. اگه از اول خودتونو معرفى کرده بودید این مکافاتها پیش نمىاومد!
- خیابانى در تهران
در اتومبیلى بودم که هر روز صبح مرا سرِ صحنه فیلمبردارى مىبرد. مرد مؤدبى بود. گفته بود چند سالى در ژاپن بوده. پول و پلهاى جمع کرده و به ایران برگشته، با اتومبیلش در خدمت فیلم بود. از خانه تا محل فیلمبردارى تعریف مىکرد و یا مىپرسید. از همه چیز و همه جا و همه کس. به مردم خودمان هم خیلى انتقاد داشت. که همدیگر را رعایت نمىکنند. نزدیکىهاى محل فیلمبردارى به یک ترافیک برخوردیم. کمى صبر کرد. کمى به این طرف و آن طرف نگاه کرد و کشید به سمت چپ، یعنى سمتى که اتومبیلهایش از روبرو مىآمدند. که ترافیک را رد کند. کار او باعثشد در مسیر مقابل هم یک گره ترافیکى
ایجاد شود. سعى کرد گره را رد کند ولى دیگر دیر شده بود. هر دو طرف خیابان بند آمد. من فقط او را نگاه مىکردم. گفت: مىبینین، یک ذره فداکارى وجود ندارد. از همه دلخور بود. گفتم: طرف ما ترافیک بود. اون طرفىها که داشتند راهشونو مىرفتند. شما خلاف رفتى و راهشونو بستى. گفت: من کار دارم مثل اونا که بیکار نیستم!
- یکى از فرعىهاى خیابان بهار
در خیابان بهار یک فرعى هست که به خیابان شریعتى راه دارد. این کوچه یکطرفه است. اما طبق معمول از طرف مقابل هم به اندازه کافى و وافى اتومبیل و موتور مىآید. متخلفان با انصاف وقتى مىبینند، اتومبیلى از روبرو مىآید، کنار مىکشند و راه مىدهند تا اتومبیلى که راه از آنِ اوست بگذرد و بعد به خلافشان ادامه مىدهند. اما متخلفان بانصاف از دور چراغ میزنند. یعنى من دارم خلاف مىآیم. بکش کنار! اما متخلفلن بىانصاف و به قول خودشان «با حال»! چراغ مىزنند و عشقاله مىرسانند و با لبخند - که معنىاش این است که چکار کنیم، چارهاى نداریم. وضعیت نیست
که…. - اشاره مىکنند بکش کنار تا رد بشیم! یکبار که از این فرعى و در جهت درست، مىگذشتم، یکى از این متخلفان بىانصاف و با حال! از روبرو چراغ زد من به راهم ادامه دادم. او مىآمد و چراغ مىزد. تا رسید شاخ به شاخ من. چند اتومبیل کنار کوچه پارک کرده بودند و فقط براى گذر یک اتومبیل راه بود. با پررویى و لبخند حاکى از با حالى! چراغ زد و اشاره کرد که برو عقب تا به جایى برسیم که من رد بشم! من فقط ایستاده بودم. خورشید به شیشه او مىتابید و من در تاریکروشنى بودم. چند بار دیگر چراغ زد و بالاخره طلبکارانه پیاده شد و عصبى به سمت من آمد که یقهگیرى کند. وقتى کنار پنجره
من رسید، مرا شناخت. کمى خودش را جمع کرد. لبخند حاکى از با حالىاش دوباره روى لبانش نشست و گفت: شما دیگه چرا؟ شما که آدم بافرهنگى هستى. شما الگوى جامعهاى. ما بىفرهنگیم. حالا دنده عقب بگیر تا رد شیم. رفت و سوار اتومبیلش شد و دنده یک گذاشت و اشاره کرد که برو عقب!
- ظهر عاشورا - باز هم خیابان
نمىدانم چرا، ولى روزهاى تعطيل و بخصوص تعطيلات مذهبى بيشتر مردم در خيابانها هيچ قانونى را رعايت نمىكنند. از هر جايى مىگذرند و به هر طرف كه بخواهند مىرانند. يك روز عاشورا كه از خانه حافظ احمدى برمىگشتم، نذرى گرفته بودم و به خانه مىبردم. به چهارراهى رسيدم و چراغ قرمز شد. ترمز كردم و ايستادم. اتومبيل پشتى كه گويا انتظار نداشت من ترمز كنم، با شدت بيشترى ترمز كرد تا به من اصابت نكند. بوق زد كه حركت كن. با اشاره چراغ قرمز را نشانش دادم. پياده شد و گفت : نوكرتم، امروز مال امام حسينه. چراغ قرمز و سبز نداريم. راه بيفت. به من كه رسيد. مرا شناخت. سلام كرد و گفت : از
شما بيشتر از اينا انتظار داشتيم. يك هنرپيشه باحال كه روزعاشورا پشت چراغ قرمز واىنمىسته!