یادی از محمد معین در سالگرد درگذشتش
فردا(سهشنبه، ۱۳ تیرماه) سالگرد درگذشت محمد معین، ادامهدهنده راه دهخدا در فرهنگنویسی فارسی است
به گزارش افکار نیوز به نقل از ايسنا ، محمد معين زادهي نهم ارديبهشتماه سال ۱۲۹۷ در محله زرجوب شهر رشت است. او در كودكي پدر و مادرش را از دست داد و در كنار پدربزرگ پدرياش بزرگ شد. معين تحصيلات خود را در رشت آغاز كرد و براي ادامه آن به تهران آمد. مدرك كارشناسي خود را در رشته ادبيات فارسي از دانشگاه تهران گرفت و موضوع رساله او که به زبان فرانسه نوشته شده بود، لوكنت دوليل و مكتب پارناس بود.
معین در سال ۱۳۲۱ با نوشتن رساله «مزدیسنا و تأثیر آن در ادبیات فارسی» اولین کسی شد که در ایران دکترای ادبیات فارسی گرفت. بعد از دریافت دکترا به عنوان استاد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و استاد در دانشسرای عالی مشغول تدریس و تحقیق شد.
او در سال ۱۳۲۴ بر اساس تصویب مجلس شورای ملی و توصیه علامه قزوینی، همکاری با علامه دهخدا را در تنظیم لغتنامه شروع کرد و معاون او در کار لغتنامه بود و پس از وی، ریاست سازمان لغتنامه را به عهده گرفت.
دکتر محمد معین با زبانهای اوستایی، پهلوی، عربی، فرانسوی، انگلیسی، آلمانی، لاتین و سانسکریت آشنایی داشت.
او به تدوین فرهنگ فارسی که اکنون «فرهنگ فارسی معین» نام دارد، همت گماشت که نتوانست آن را به پایان برساند و بعد از درگذشتش، دوست و همکارش، سیدجعفر شهیدی، این فرهنگ فارسی را به پایان رساند.
محمد معین ۹ آذرماه سال ۱۳۴۵ پس از بازگشت از ترکیه، در دفتر گروه زبان و ادبیات فارسی دچار بیهوشی موقت شد. بلافاصله به بیمارستان آریا در تهران منتقل و بستری شد. او را برای معالجه بیشتر در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۳۴۶ به کشور کانادا منتقل کردند؛ اما چون بهبود پیدا نکرد، به ایران بازگردانده و در بیمارستان فیروزگر بستری شد. دکتر محمد معین در روز ۱۳ تیرماه سال ۱۳۵۰ در بیمارستان درگذشت.
از آثار محمد معين به ستاره ناهيد يا داستان خرداد و امرداد، يوشت فريان مرزباننامه، يادنامه پورداوود، برگزيده شعر فارسي، قاعدههاي جمع در زبان فارسي، مزديسنا و ادب پارسي، برگزيده نثر فارسي، مفرد و جمع، تحليل هفت پيکر نظامي، اسم جنس،یک قطعه شعر در پارسی باستان، ارداویرافنامه، روزشماری در ایران باستان و آثار آن در ادبیات پارسی، حافظ شيرينسخن، آیینه سکندر، هورقلیا و مجموعهي مقالات ميتوان اشاره کرد.