رمضان در جبهه
پنج روز پیش از آغاز ماه رمضان به نیت پیروزی رزمندگان روزه گرفتیم.
به گزارش افکارنیوز ،جمله بالا بخشي از خاطرات شمسي سبحاني است كه از ارديبهشت ماه سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۴ به عنوان پرستار حضوري پررنگ در جبهه داشته است.
وی در گفتوگو با ایسنا، درباره چگونگی حضورش در جبهه و روزهداری در ماههای رمضان سالهای ۵۹،۶۱ و ۶۲ میگوید: بلافاصله پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی جنگ بر کشورمان تحمیل شد. از آن جایی که حفظ تداوم ارزشهای انقلاب در هشت سال جنگ تحمیلی تبلور یافته بود به عنوان کادر درمانی به جبهه اعزام شدم.
۲۸ ساله بودم که با شکلگیری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در خردادماه سال ۱۳۵۸ به عضویت سپاه درآمدم و از آن تاریخ تا شهریورماه همان سال در قسمت ثبت نام و عضویت بسیجیان خدمت کردم.
پیش از آنکه وارد سپاه شوم با اخذ مدرک دیپلم و شرکت در آزمون کنکور در دانشگاه تربیت معلم پذیرفته شدم اما به دلیل فعالیتهای انقلابی در این دانشگاه ثبت نام نکردم. یادم میآید در آن سالها برادرم میگفت: «حداقل یک ترم درس میخواندی و بعد از پیروزی انقلاب آن را ادامه میدادی.
پس از پیروزی انقلاب، بار دیگر در دانشگاه پذیرفته شدم اما این بار در رشته پرستاری و در دانشگاه شهید بهشتی. دوره کارورزی را در بیمارستان «جورجانی» گذراندم و پس از آن با احذ مدرک کاردانی فارغالتحصیل شدم. رفته رفته تحرکات ضدانقلاب کومله و دموکرات در غرب و شمال غرب کشور افزایش یافته بود و هر روز میشنیدیم که تعدادی از رزمندگان مجروح شده و یا به شهادت میرسیدند. از آن جایی که من و تعدادی از دوستانم فارغالتحصیل رشته پرستاری بودیم و با شور و اشتیاقی که داشتیم مسئولان بهداری وقت سپاه از جمله «دکتر پاکنژاد و دکتر راضی» را راضی کردیم با حضورمان در غرب موافقت کنند.
در نهایت اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۹ ما را به سنندج اعزام کردند. در آن زمان سنندج کاملا در تصرف ضدانقلاب بود. بنابراین تمام نیروها و رزمندگان در فرودگاه شهر سنندج مستقر شده بودند. در ماه رمضان سال ۵۹ من نیز در همین فرودگار در کنار رزمندگان بودم و به عنوان پرستار خدمت میکردم.
اما ماه رمضان سال ۱۳۶۱ را هیچگاه از یاد نخواهم برد چرا که در آن سال من در نقاهتگاه تختی شهر اهواز بودم. همچنین در آن سال تعداد عملیاتها به صورت چشمگیری افزایش یافته بود و بر همین اساس در تک و پاتکهایی که از سوی دشمن انجام میشد تعداد بسیاری از رزمندگان مجروح میشدند. در آن سال من به همراه دوستانم که پرستار بودند پنج روز پیش از آغاز ماه رمضان به نیت پیروزی رزمندگان روزه گرفتیم.
در ماه رمضان سال ۶۲ نیز که در بیمارستان «شهید کلانتری» شهر اندیمشک بودم روزها به همین بلندی بود و در طول روز ۱۷ ساعت روزه داشتیم. امام نیز در آن سال فرموده بودند که رزمندگانی که در جبهه حضور دارند اگر توانایی روزه گرفتن ندارند، روزه نگیرند اما بیشتر رزمندگان به دلیل استقامت و صبری که خدا به آنها داده بود روزه میگرفتند.
در بیمارستان شهید کلانتری پرستاران پس از پایان یافتن شیفت کاری پس از اندکی استراحت به رختشورخانه بیمارستان میآمدند تا لباسهای مخصوص بیمارستان را بشویند. برای آنکه لباسهای بیمارستان با لباسهای اتاق عملهایی که در خط مقدم بود، مخلوط نشود آنها را جداگانه میشستیم که کاری بسیار وقتگیر و طاقتفرسا بود چرا که در روز یک وانت مملو از لباسهای خط مقدم را برایمان میآوردند تا بشوییم. خوشبختانه برخی از خانوادههای رزمندگان شهر دزفول و اندیمشک هم به رختشورخانه بیمارستان ما میآمدند و با ختم صلوات ما را در شستن لباسها کمک میکردند.
در ماه رمضانهایی که در جبهه حضور داشتم از هرچه مواد غذایی در اختیار استفاده میکردیم به عنوان مثال اگر روزی برای افطار و سحری غذایی مناسب در اختیارمان نبود به آب جوش و یا چای شیرین و نان اکتفا میکردیم.